Ιδανική αυτόχειρας

ύσκολο, πολύ δύσκολο να γράψεις για τη μάνα σου. Για τις αδυναμίες και τα πάθη της, τους φόβους και τις αγωνίες της, την αγάπη που σου έδωσε, για εκείνα που ίσως να σου στέρησε, για όσα έκανες και δεν έκανες για εκείνη. Δύσκολο, πολύ δύσκολο να γράψεις για τη ζωή της, για τη ζωή σου. Είναι πιο δύσκολο, πραγματικά, να το κάνεις όταν εκείνη έχει επιλέξει να βάλει τέλος στη ζωή της κι εσύ να είσαι αυτός που τη βρήκε νεκρή.

Ο Αύγουστος Κορτώ το κατάφερε: στα 23 του βρήκε τη μάνα του νεκρή – είχε αυτοκτονήσει. Και όμως, βούτηξε βαθιά μέσα του και παρέδωσε πρώτα στον εαυτό του και μετά στο κοινό «Το βιβλίο της Κατερίνας», το βιβλίο για τη μάνα του και τον γιο της. Το μυθιστόρημα που κυκλοφόρησε το 2013 από τις εκδόσεις Πατάκη βρίσκει, δύο χρόνια μετά, μια δεύτερη ζωή στο θεατρικό σανίδι. Σε διασκευή και σκηνοθεσία του Γιώργου Νανούρη (είχε προηγηθεί ένα Αναλόγιο με τους ίδιους συντελεστές) παίζεται στο Θησείον.

Γεννημένος στη Θεσσαλονίκη το 1979, ο Πέτρος Χατζόπουλος, όπως είναι το πραγματικό όνομα του συγγραφέα, εκτός από μυθιστορήματα, έχει γράψει ποιήματα, νουβέλες, κριτικές, βιβλία για παιδιά. Παράλληλα έχει μεταφράσει, μεταξύ πολλών άλλων, Χόρχε Σεμπρούν, Απολινέρ, Ναμπόκοφ, Αρθουρ Μίλερ, Σάλιντζερ, Φόκνερ.

Η ΗΡΩΙΔΑ.Η Κατερίνα: διπολική, ψυχασθενής και γοητευτική. Η ηρωίδα του Κορτώ δεν είναι μια συνηθισμένη γυναίκα, ούτε μια συνηθισμένη μητέρα. Πάλεψε με τους δαίμονές της και νικήθηκε. Ο Κορτώ άντλησε το υλικό του από όσα εκείνη του είχε πει και από όσα θα ήθελε να του είχε πει. Από την κοινή τους ζωή, τα τραύματά τους. Τα έκανε δικά της λόγια: η οικογένεια, ο πατέρας, οι σπουδές, οι σχέσεις, τα φάρμακα, η δική του ομοφυλοφιλία. Κι άρχισε από το τέλος για να επιστρέψει πάλι στο τέλος.

Αν και ουσιαστικά έχουμε να κάνουμε με έναν μονόλογο, ο Γιώργος Νανούρης που είχε και την ιδέα αυτής της δουλειάς προσέφερε στην ηρωίδα δύο συμπαίκτες, τον σκηνοθέτη (τον ίδιο δηλαδή) και τον μουσικό για να «συνομιλούν» με λέξεις, κάρτες, λέξεις ή νότες, αφήνοντας ωστόσο τη μορφή της Κατερίνας να κυριαρχεί.

Λιτή ως προς την όψη της, η παράσταση δεν διαθέτει κανένα σκηνικό ενώ το μόνο κοστούμι είναι το πολλαπλά συμβολικό φουστάνι της Κατερίνας – ένα μακρύ κίτρινο με λουλούδια. Εύρημα ο φωτισμός από έναν φακό που κρατά στα χέρια του ο σκηνοθέτης, αιτιολογώντας έτσι και τη σκηνική του παρουσία. Το παιχνίδι με τον φακό αποδεικνύεται ισχυρό καθώς δημιουργεί ψυχολογικά περιβάλλοντα και ατμόσφαιρες, ενώ με τις σκιές που διαγράφονται στους θεόρατους τοίχους του θεάτρου ξυπνούν εφιάλτες και φαντάσματα.

Η Λένα Παπαληγούρα με την ερμηνεία της επιβεβαιώνει τη διαρκώς εξελισσόμενη υποκριτική της πορεία. Υποδύεται τη διπολική αυτόχειρα με δύναμη και πόνο, χιούμορ, αυτοσαρκασμό, αλήθεια και συγκίνηση, αποφεύγοντας το μελό.

Το τρίτο στοιχείο της παράστασης, η ζωντανή μουσική του Λόλεκ μοιάζει περισσότερο ξένη, εκτός κι αν ιδωθεί μέσα από το πρίσμα μιας νοσταλγίας. Αλλά και πάλι κινείται στο δικό της μήκος κύματος.

Ο Γιώργος Νανούρης, έχοντας στα χέρια του ένα δυνατό κείμενο και μια ηθοποιό που ενσωμάτωσε πτυχές της ηρωίδας – πρόσωπο πραγματικό, ακολούθησε μια καθαρή γραμμή. Οι επιμέρους μικρές δικές του πινελιές, πλην του φωτισμού, ούτε πρόσθεσαν ούτε αφαίρεσαν στο τελικό αποτέλεσμα. Η Κατερίνα αποδείχτηκε ισχυρότερη όλων.

Διασκευή – σκηνοθεσία: Γιώργος Νανούρης
Ερμηνεύει:Λένα Παπαληγούρα
Μουσική: Lolek
Θέατρο Θησείον
Τουρναβίτου 7, 
τηλ. 210-3255.444. 
Παραστάσεις: Παρασκευή και Σάββατο, μεταμεσονύκτιες, στις 23.45 και κάθε Κυριακή στις 19.00.