Το μαγικό ραβδί του Φαν Γκάαλ

Ο Λουίς Φαν Γκάαλ μεγάλωσε στο Αμστερνταμ σε ένα αυστηρό οικογενειακό περιβάλλον στο οποίο επικρατούσε στρατιωτική πειθαρχία. Σύμφωνα με το σύστημα του Φαν Γκάαλ του πρεσβύτερου, κάθε μέλος της οικογένειας έπρεπε να έχει έναν ρόλο. Στον Λουίς, το μικρότερο από τα εννέα παιδιά, είχε ανατεθεί το καθάρισμα των πατατών. Καθόλου εύκολη δουλειά αν αναλογιστούμε πως υπήρχαν ένδεκα στόματα στην ολλανδική φαμίλια που έπρεπε να φάνε.

Οι συνήθειες του οίκου Φαν Γκάαλ ακολούθησαν τον Λουίς και στην προπονητική του καριέρα.

Κάθε παίκτης έχει έναν ξεκάθαρο ρόλο στο σύστημα της ομάδας. Συνήθως ο ολλανδός προπονητής αποκαλεί τους παίκτες του με νούμερα. Οποιος έχει αντίρρηση έχει πρόβλημα.

Ο άλλοτε δάσκαλος στην πρωτοβάθμια εκπαίδευση δύο πράγματα ξέρει να κάνει πολύ καλά στις ομάδες στις οποίες έχει εργαστεί: να έρχεται σε ρήξη με τις βεντέτες και να αναδεικνύει παίκτες.

Στον τελευταίο σταθμό της καριέρας του, τη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, δεν θα μπορούσε να αλλάξει τίποτε από τις συνήθειές του.

Οταν το καλοκαίρι ανέλαβε τους Κόκκινους Διαβόλους το στοίχημα ήταν με ποιους παίκτες θα ερχόταν σε σύγκρουση και ποιους θα μετέτρεπε σε πρωταγωνιστές.

Το μέτωπο της φωτιάς έγινε πιο γρήγορα αντιληπτό, λόγω του καπνού. Φαλκάο και Ντι Μαρία βρέθηκαν στα μαύρα κατάστιχα γιατί πίστεψαν πως το όνομά τους αρκεί για να παίζουν στο Ολντ Τράφορντ.

Μεγαλύτερη ήταν η έκπληξη όσον αφορά τα ονόματα που μπήκαν στη μαρκίζα. Τα σύμβολα της βραχύβιας καταστροφικής παραμονής του Ντέιβιντ Μόγιες στον πάγκο της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ και προσωπικές επιλογές του Σκωτσέζου, ο Χουάν Μάτα και ο Μαρουάν Φελαϊνί έγιναν οι απόλυτοι σταρ της νέας ομάδας των Κόκκινων Διαβόλων.

Το θερμό χειροκρότημα των 75.000 όρθιων οπαδών της Γιουνάιτεντ όταν ο Φελαϊνί γινόταν αλλαγή στο τελευταίο ντέρμπι με τη Σίτι ήταν αντικατοπτρισμός προς το πρόσωπο του Φαν Γκάαλ.

Ο θηριώδης Βέλγος με τη χαρακτηριστική κόμη που θυμίζει τον αείμνηστο τραγουδιστή των Boney M Μπόνι Φάρελ θεωρούνταν ανεπιθύμητη κληρονομιά του Μόγιες και βρισκόταν πρώτος στη λίστα με τους υποψηφίους να αποχωρήσουν από το Ολντ Τράφορντ. Στη διάρκεια της μεγάλης του καριέρας, ο Φαν Γκάαλ ήταν δογματικός για ένα πράγμα: πίστευε – και συνεχίζει να πιστεύει – ότι πάντοτε έχει δίκιο. Το κακό για όσους βρίσκονται απέναντί του είναι ότι σχεδόν πάντα δικαιώνεται, τουλάχιστον για θέματα του ποδοσφαίρου.

Για τον 63χρονο Ολλανδό η επιθυμία του για εξέλιξη είναι όπως το νερό για τα διψασμένα δέντρα.

Δεν αρκείται στο να εντοπίζει και να αναδεικνύει παίκτες. Θέλει να επηρεάζει την εξέλιξή τους μέσα στο παιχνίδι, όπως έκανε κάποτε και ο σπουδαίος πολωνός συνάδελφός του Γιάτσεκ Γκμοχ.

ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑ ΠΑΙΔΙΑ. Το τελευταίο του επίτευγμα ήταν η μεταμόρφωση του Φελαϊνί από νεροκουβαλητή της μεσαίας γραμμής σε κρυφό δεκάρι. Σε παίκτη που κατεβάζει με επιτυχία την μπάλα από την άμυνα στην επίθεση και μετατρέπεται σε δεύτερο επιθετικό σημειώνοντας καθοριστικά γκολ.

Στην Μπάγερν ανέδειξε τον Τόμας Μίλερ, μετέθεσε από το αριστερό άκρο στο κέντρο τον Σβάινσταϊγκερ και από το κέντρο στην άμυνα τον Αλάμπα.

Ισως το πιο δύσκολο έργο για έναν προπονητή είναι να πείσει έναν ποδοσφαιριστή να αλλάξει θέση στον αγωνιστικό χώρο. «Είχα πει στον Αλάμπα να παίξει στο αριστερό άκρο της άμυνας. Δεν ήθελε. Είχε εκπαιδευτεί να παίζει στη μεσαία γραμμή, αλλά έπρεπε να καλύψω εκείνη τη θέση λόγω των πολλών τραυματισμών. Υστερα από πολλή συζήτηση τον έπεισα γιατί ήθελε να βοηθήσει την ομάδα. Ξέρετε πού παίζει τώρα; Στην ίδια θέση» λέει ο Φαν Γκάαλ. Δύο χρόνια αφότου απολύθηκε από τη βαυαρική ομάδα και με πυλώνες τους συγκεκριμένους παίκτες η Μπάγερν κατέκτησε το τρεμπλ.

ΠΡΟΚΛΗΣΕΙΣ. Ο Φαν Γκάαλ είναι δογματικός με την επιτυχία – όπως άλλωστε πρέπει να είναι κάθε μεγάλος προπονητής – αλλά ταυτόχρονα ανοιχτός στις προκλήσεις.

Σε πρόσφατη συνέντευξή του στο fifa.com εμφανίζεται ξεκάθαρος για το τι τον κάνει ξεχωριστό σε σχέση με τους συναδέλφους του: «Νομίζω ότι είναι η φιλοσοφία μου γιατί οι παίκτες δένονται με τον τρόπο που κάνω προπονήσεις. Το βρίσκουν ωραίο να συμμετέχουν γιατί επικεντρώνεται στο επιθετικό ποδόσφαιρο, στην τεχνική και στην τακτική. Μπορούν να επιδεικνύουν την ποιότητά τους περισσότερο από κάθε άλλη φορά».

Ο Φαν Γκάαλ τονίζει ότι «πρέπει να παίζεις ως ομάδα και όχι ο καθένας μόνος του. Αν ένας νέος παίκτης μπορεί να προσαρμοστεί τον επιλέγω. Αν είναι μεγαλύτερος σε ηλικία (όπως ο 27χρονος Φελαϊνί) δεν με ενοχλεί. Η ηλικία δεν είναι σημαντικός παράγοντας».

Αφήνει πάντα κληρονομιά
Αυτό που κάνει ξεχωριστό τον Φαν Γκάαλ σε σχέση με άλλους επιτυχημένους προπονητές είναι η κληρονομιά που αφήνει. Στον Αγιαξ κατέκτησε το Τσάμπιονς Λιγκ το 1995 με τον μικρότερο μέσο όρο ηλικίας παικτών στην ιστορία της διοργάνωσης. Στην Μπαρτσελόνα προώθησε και καθιέρωσε τους Βαλντές, Πουγιόλ, Τσάβι, Ινιέστα, οι οποίοι αποτέλεσαν τη ραχοκοκαλιά μιας εκ των κορυφαίων ομάδων όλων των εποχών ενώ ήταν ο πρώτος που καθιέρωσε το τίκι τάκα στο Καμπ Νου