Να φοβάσαι την μπάλα που γυαλίζει!

Κάποτε οι ποιητές και οι «τρελοί» πρώτοι αφουγκράζονταν τα χρόνια της κρίσης που έφθαναν· τώρα, στα ατέλειωτα χρόνια της κρίσης των αξιών, οι ποιητές έχουν αποκοιμηθεί στο συρτάρι της απαξίωσης και οι «τρελοί» σπανίζουν. Τα μηνύματα της επερχόμενης καταιγίδας έρχονται πλέον από το ποδόσφαιρο.

Η αύξηση των παικτών του Στοιχήματος είναι κάτι σαν την αύξηση της τιμής του χρυσού. Οι απόπειρες πλουτισμού δελεάζοντας την τύχη πολλαπλασιάζονται σε περιόδους που στην πόρτα σου έχει στρώσει κουρελού η φτώχεια. Ο χρυσός ανεβαίνει όταν το χάρτινο χρήμα «φθείρεται».

Το ποδόσφαιρο, και γενικά το όλο σύστημά του, παρουσιάζει εκρηκτικές τάσεις ανόδου όταν η κοινωνία ασφυκτιά. Και, κακά τα ψέματα, το παγκόσμιο κοινωνικό σύστημα βρίσκεται σε απόγνωση εδώ και δεκαετίες. Ετσι μία από τις ελάχιστες διεξόδους σε «καθαρό οξυγόνο» είναι η ενασχόληση με τα ποδοσφαιρικά, κυρίως με την ιδιότητα του οπαδού. Οι οπαδοί, εν τέλει, ζουν μια εικονική πραγματικότητα και το ποδοσφαιρικό σύστημα μια οικονομική ευμάρεια. Η ευρωπαϊκή ομοσπονδία ποδοσφαίρου πρόσφατα ανακοίνωσε αυξήσεις στις επιδοτήσεις των ομάδων που θα συμμετάσχουν στα Κύπελλά της, αυξήσεις που αγγίζουν χονδρικά το 45%!

Την ίδια ώρα ο χρηματοδότης της UEFA, ο οπαδός που παρακολουθεί τους αγώνες είτε διά ζώσης είτε τηλεοπτικά, υφίσταται μειώσεις αναλόγου ποσοστού! Και όμως, ο πένης οπαδός προτιμά να στρέψει το ενεργό ενδιαφέρον του στην αρένα από το να επαναστατήσει κατά των αρχόντων! Καταναλώνει την ενέργειά του κραυγάζοντας υπέρ των χορτάτων ινδαλμάτων του για να ξεχνάει την πείνα του. Και, το θλιβερότερο: καταθέτει το τελευταίο ευρώ του υπέρ του πλουτισμού των ήδη πλουσίων παραγόντων. Και κοιμάται ήσυχος. Ησυχος τρόπος τού λέγειν, αφού ο βορβορυγμός του άδειου στομάχου του του υπενθυμίζει την κενότητά του! Και το παράδοξο: άδειο πιάτο στο τραπέζι μα «γεμάτο» μπάλα πιάτο δορυφορικό στην ταράτσα!

Στην Ελλάδα ακολουθείται ο βηματισμός της Ευρώπης σε όλα τα επίπεδα και κυρίως σε αυτά του ποδοσφαίρου. Κάποτε κάποτε συντονιζόμαστε στο μαρς των σημαιοφόρων, αλλά συνήθως βρισκόμαστε στις τελευταίες θέσεις, σαν τους μαθητές εκείνους που αλλού πάνε τα πόδια κι αλλού τα χέρια. Το θρυλικό «ανήκομεν εις την Δύσιν» μας έχει τόσο στοιχειώσει και αποπροσανατολίσει, που και την Ανατολή για Δύση τη βλέπουμε ενίοτε!

Οι ποδοσφαιρικές μας ομάδες βιώνουν την οικονομική ασφυξία ευελπιστώντας στη φιάλη οξυγόνου της UEFA που απλά παρατείνει την αγωνία τους. Μόνο ο προκρινόμενος και διακρινόμενος στο Τσάμπιονς Λιγκ (λέγε με Ολυμπιακό) απολαμβάνει υγιεινούς περιπάτους εντός των τειχών και καταγέλαστες περιπέτειες εκτός.

«Μάντι κακών ου πω ποτέ το κρήγυον είπας». Που πάει να πει, δηλαδή, εσύ, μάντη των κακών μηνυμάτων, ποτέ δεν μου είπες  έναν πρόσχαρο λόγο. Τα λόγια του Αγαμέμνονα στον μάντη Κάλχα ταιριάζουν γάντι στην ελληνική αθλητική πραγματικότητα. Από πού ο πρόσχαρος λόγος; Από την ισοπαλία της Εθνικής; Από την πορεία στα ευρωπαϊκά Κύπελλα; Από τις εισβολές στα γήπεδα; Και η UEFA και η FIFA πλουτίζουν και οι επαίτες αναζητούν με άγριο μάτι τα ψίχουλα που πέφτουν από τις ξέχειλες τσέπες των μεγαλοπαραγόντων. Χορτάσαμε πάλι!