Μικροαθλητικά

Αρωμα γυναίκας

Η είδηση ενδεχομένως να περάσει στα ψιλά αν και δεν πρέπει. Γιατί δεν έχουμε συχνά παραδείγματα διεθνών διακρίσεων ανθρώπων που ασχολούνται με τον πολύπαθο χώρο της ελληνικής διαιτησίας. Στο ζουμί, συνεπώς: η Θάλεια Μήτση επιλέχθηκε να διαιτητεύσει σε μια ακόμη σημαντική διοργάνωση, το Μουντιάλ Γυναικών που θα διεξαχθεί αυτή τη χρονιά στον Καναδά. Συνολικά μιλάμε για 44 διαιτήτριες από όλον τον κόσμο, ενώ ως βοηθός θα είναι παρούσα και η Χρυσούλα Κουρομπίλια. Η τελευταία πήρε πρώτη φορά το εισιτήριο για μεγάλη επίσημη διοργάνωση εθνικών ομάδων γυναικών, αλλά για τη Μήτση πρόκειται για ακόμη ένα παράσημο στη διεθνή καριέρα της. Στο Euro 2009 και το Μουντιάλ του 2011 ήταν τέταρτη. Διαιτήτευσε στους Ολυμπιακούς του Λονδίνου. Επαιξε δύο συναπτές σεζόν στα ημιτελικά του Τσάμπιονς Λιγκ γυναικών. Και εδώ πού τη βάζουμε να αγωνιστεί; Θα λέγαμε ότι οι ορισμοί της δεν είναι οι καλύτεροι δυνατοί. Συνήθως τη στέλνουν στα κακοτράχαλα γήπεδα του Πειραιά, καθόσον ανήκει στον συγκεκριμένο σύνδεσμο. Κι όμως, δικαιούται να σφυρίξει μέχρι Β’ Εθνική, ενώ το περασμένο φθινόπωρο έπαιξε στο Πλατανιάς – Εθνικός Σερρών για το Κύπελλο.

Η ξεκάθαρη άποψή μας: αν αξίζουν οι κοπέλες, ας προωθηθούν. Οχι ασφαλώς να τις στέλνουν σε ματς που καίνε, αλλά δεν λέει να βγάζουν ασπροπρόσωπη την ελληνική διαιτησία στην Ευρώπη και την ίδια στιγμή να τις έχουμε εντελώς στην απέξω.

Η αύξηση των εσόδων

Με τις ομάδες που μετέχουν στους ομίλους του Τσάμπιονς Λιγκ να εισπράττουν όλο και περισσότερα χρήματα, ισχύει περίπου ό,τι και στη ζωή: ο πλούσιος γίνεται πλουσιότερος και ο φτωχός φτωχότερος. Να το πούμε απλά και με έμφαση στα δικά μας. Στο εξής, ο ανταγωνισμός για την είσοδο στη χρυσοφόρα διοργάνωση θα γιγαντωθεί, η ήδη μεγάλη αντιπαράθεση μεταξύ των ισχυρών θα εκτοξευθεί και ο τίτλος θα μοιάζει με μονόδρομο επιβίωσης. Αν και το ζητούμενο για όλους είναι να επενδύουν τα χρήματα που εισπράττουν, να βελτιώνουν τις εταιρείες τους, να αποκτούν ποδοσφαιριστές ικανότατους. Οχι απλώς να έχουν στόχο το κέρδος.

Ενα απίστευτο χωράφι

Λέμε, λέμε για κάποια γήπεδα-βοσκοτόπια της Σούπερ Λίγκας και ενίοτε της Β’ Εθνικής, ωστόσο όποιος δεν έχει δει αυτό της Σαλαμίνας, μάλλον χάνει. Ο τοίχος έχει το όνομα του Αίαντα, της θρυλικής ομάδας του νησιού και την Κυριακή έδιναν εκεί αγώνα  η ομάδα της Σαλαμίνας με την αντίστοιχη της Αίγινας.
Ο φυσικός χλοοτάπητας, ανύπαρκτος. Το χώμα κυριαρχούσε. Ενα τερέν βαρύ, λόγω της βροχής. Χόρτα ξεπηδούσαν σε διάφορα σημεία, δείγμα της κακής συντήρησης. Κι όμως, εκεί βάζουν παίκτες της Α’ Πειραιά να αγωνίζονται. Κυρίως παιδιά που πρέπει να μάθουν, να γυμναστούν σωστά, να αγαπήσουν τον αθλητισμό. Πώς θα το κάνουν όμως κάτω από αυτές τις συνθήκες; Και με τον κίνδυνο να τραυματιστούν σοβαρά; Η σωστή εκπαίδευση γίνεται και στις μικρές κατηγορίες. Εστω κι αν ορισμένοι το λησμονούν.

Κέρλινγκ
Σύμφωνοι, το συγκεκριμένο άθλημα υπολείπεται σε δημοτικότητα και δημοσιότητα στα μέρη μας. Αλλά ο Ελβετός Φίστερ αμέσως μετά την επιτυχία της ομάδας του επί της Φινλανδίας για το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα έσπευσε να γιορτάσει με 
την κοπελιά του. Ενα καυτό φιλί έλιωσε τον πάγο.

Πόλο
Ντόρος μεγάλος στις πισίνες και τα νερά φουρτουνιάζουν. 
Ο λόγος έχει να κάνει με δύο ρεκόρ που έγιναν πρόσφατα στο γυναικείο πόλο. Η Βουλιαγμένη σάρωσε με 46-3 τον Ηρακλή, ο Ολυμπιακός ακολούθησε με το εντυπωσιακό 46-0 επί του ΝΟΒΑ. Στόχος, η διαφορά των γκολ και η κατάληψη της πρώτης θέσης στην ισοβαθμία. Αλλά μήπως δεν ήταν τόσο σωστή απόφαση να διαλύσουν ομάδες σαφώς υποδεέστερες, να ρίξουν στο νερό τις καλύτερες και όχι τις δεύτερες ομάδες;