«Γιατί δεν μπορώ να παίξω “Αμλετ”;»

Ως περφόρμερ η Εμα Φράνκλαντ θεωρεί πως έχει μια ηθική υποχρέωση: να επικεντρώνεται και να ερευνά εις βάθος θέματα που σχετίζονται με προσωπικές της εμπειρίες. Την ίδια στιγμή βέβαια χαράζει ευδιάκριτα τη δική της κόκκινη γραμμή. «Δεν θέλω να περιορίζομαι σε μια συγκεκριμένη θεματολογία μόνο και μόνο επειδή δεν εκπροσωπώ την ιδέα του “καθημερινού ανθρώπου”». Η Εμα Φράνκλαντ είναι επαγγελματίας περφόρμερ. Μια διεμφυλική γυναίκα με σπουδές υποκριτικής που θέλει να αναμετρηθεί στη σκηνή με τον Σαίξπηρ. Δεν είναι όμως ακόμα σίγουρη εάν θα της επιτραπεί κάποια στιγμή να πραγματοποιήσει το όνειρό της. «Ο Σαίξπηρ έθετε συχνά ζητήματα φύλου. Αμφιβάλλω όμως αν υπάρχει σοβαρή πιθανότητα μελλοντικά να μου δώσουν έναν γυναικείο ή έστω ανδρικό ρόλο σε κάποιο από τα έργα του» τονίζει σε σημείωμά της στο διαδικτυακό θεατρικό μπλογκ της βρετανικής «Γκάρντιαν».

Η παράσταση «Language», στην οποία πρωταγωνιστεί και παρουσιάστηκε προχθές στο πλαίσιο του φεστιβάλ Camden People’s Theatre, δηλώνει την πρόθεσή της να μιλήσει για τις εμπειρίες της ως διεμφυλικής γυναίκας. Για την απώλεια των κοινωνικών της προνομίων, την εχθρότητα που δέχτηκε, τον μισογυνισμό που βίωσε όταν ξεκίνησε το προσωπικό της ταξίδι. Μόλις την προηγούμενη ημέρα, στην ίδια ακριβώς σκηνή, είχε συναντήσει μερίδα της διεμφυλικής κοινότητας του Μπράιτον. Αφορμή ήταν η παρουσίαση του βιβλίου «Brighton Trans*formed». Κάποιοι από αυτούς μίλησαν ανοιχτά για όσα τους απασχολούν. «Εάν είσαι διεμφυλική γυναίκα και περπατάς στον δρόμο, αυτό θεωρείται πολιτική πράξη. Εάν σου δίνεται ο χώρος να μιλήσεις δημόσια, τότε οφείλεις να το κάνεις» τόνισε μία από τους συμμετέχοντες.

ΑΝΙΣΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΒΙΑ. Η Εμα Φράνκλαντ αποφασίζει τελικά να θέσει υπό αμφισβήτηση την ηθική της υποχρέωση. Να μιλάει δηλαδή μέσα από τη δουλειά της για τη βία, την προκατάληψη, την ανισότητα που γνώρισε. Δεν θέτει όμως υπό αμφισβήτηση την ανάγκη της να παίζει θέατρο ως διεμφυλική γυναίκα με σπουδές και δεξιότητες όπως εκατοντάδες άλλοι συνάδελφοί της. «Τώρα πια που δεν κουβαλάω την εικόνα ενός κανονικού καθημερινού ανθρώπου, αντιλαμβάνομαι το σπουδαίο προνόμιο που κάποτε είχα: τη δυνατότητα να ζω και να περιφέρομαι μέσα σε ένα αόρατο, ουδέτερο σώμα. Μπορούμε όμως να χρησιμοποιούμε στη θεατρική σκηνή μόνο ουδέτερα σώματα; Ως διεμφυλική καλλιτέχνις είμαι τόσο στιγματισμένη για τη φύση μου, που θα προορίζομαι στο εξής μόνο για συγκεκριμένους ρόλους; Ο “Αμλετ”, άραγε, για να λειτουργήσει σωστά είναι αναγκαίο να τοποθετηθεί σε ένα σώμα ουδέτερο και απαρατήρητο;». Η Φράνκλαντ νιώθει πως πλέον έφτασε η κατάλληλη στιγμή να παίξει «Αμλετ». «Ισως περισσότερο από ποτέ» καταλήγει.