Κωμωδία τρόμου από τη Μαριάν Σατραπί

Αν της μιλήσει κανείς για κόμικς (όπως το δικό της «Persepolis», που μεταφέρθηκε και στον κινηματογράφο) με τον ψηλομύτικο όρο «graphic novel», θα γίνει μπουρλότο. Κάτι παρόμοιο λέγεται ότι θα κάνει και με όποιον την ξυπνήσει νωρίς. Σιγά τα αίματα, θα πει κάποιος, στην τελευταία της ταινία όμως τα αίματα είναι που αφθονούν: ο τίτλος είναι «The Voices», υπηρετεί το είδος του κωμικού σινεμά τρόμου και το στόρι εκτυλίσσεται κάπου στις μεσοδυτικές πολιτείες των ΗΠΑ. Πρωταγωνιστεί ο Τζέρι (Ράιαν Ρέινολντς), ένας πρόσχαρος βιομηχανικός εργάτης που ζει μαζί με τα κατοικίδιά του και αγαπάει κρυφά μια συνάδελφό του. Και όλα θα πήγαιναν πρίμα αν ο Τζέρι δεν σκότωνε το αντικείμενο του πόθου του και δεν προέβαινε σε επιπλέον ωμότητες, παρακινούμενος από μια γάτα και ένα ομιλούν κομμένο κεφάλι. Το ενδιαφέρον δεν είναι μόνο ότι – αντίθετα με πολλές του είδους – αυτή η ταινία συμπεριφέρεται στους γυναικείους χαρακτήρες ισότιμα, καθιστώντας λ.χ. αυτονόητα δυσάρεστη την απώλειά τους. Αλλά και το γεγονός ότι η Σατραπί έγινε μεν γνωστή διεθνώς με ένα ασπρόμαυρο animation που αφηγούνταν κωμικά μια ζωή παράξενη (ανατράφηκε από αριστερούς γονείς, έζησε την ιρανική επανάσταση, πήγε στη Βιέννη για σπουδές αλλά ντίλαρε ναρκωτικά και τελικά επέστρεψε στην πατρίδα για λίγο, προτού εγκατασταθεί στο Παρίσι), μετά όμως και από το «Κοτόπουλο με δαμάσκηνα» ένιωσε σαν «κάποια που απλώς κάνει ταινίες για το Ιράν». «Τώρα είμαι 44», δήλωνε πρόσφατα, «και για να προχωρήσω θέλω να σπάσω το πλαίσιο που έχω φτιάξει για τον εαυτό μου. Δεν θέλω να έχω απωθημένα όταν το κορμί μου θα είναι γεμάτο σωληνάκια».