Ακραμ Καν – Ισραέλ Γκαλβάν: Συνάντηση κορυφής

Eνας πολεμιστής κι ένας μοναχός. Eνα σπαθί κι ένα θυμιατό. Μια μουσική που βγαίνει από τα τακούνια των παπουτσιών και μια άλλη που παράγεται από πολλά μικρά κουδουνάκια που φοριούνται στους αστραγάλους. Φλαμένκο και κατάκ, δυο χοροί ταυτισμένοι με τους πολιτισμούς της Ισπανίας και της Ινδίας αντίστοιχα. Και δύο μύθοι του σύγχρονου χορού επί σκηνής: Aκραμ Καν (δεξιά) και Ισραέλ Γκαλβάν (αριστερά). Το μείγμα ακούγεται εκρηκτικό. Και δεν είναι τυχαίο ότι όλα τα εισιτήρια του «Torobaka», όπως τιτλοφορείται η κοινή τους παράσταση στην Αθήνα – προέρχεται από τις λέξεις toro (ταύρος) και vaca (αγελάδα), ζώα-σύμβολα στις παραδόσεις των δύο πρωταγωνιστών -, από αύριο έως και την Κυριακή έχουν γίνει ανάρπαστα.

«Η πρώτη πρόκληση που είχαμε να αντιμετωπίσουμε είναι το να βρούμε κοινό όραμα» έλεγε χθες ο Ακραμ Καν, λίγες ώρες αφότου είχε φτάσει στη Αθήνα και ενώ ετοιμαζόταν για να ξεκινήσει πρόβα με τον Ισραέλ Γκαλβάν για την αυριανή ελληνική πρεμιέρα της διεθνούς συμπαραγωγής στην οποία συμμετέχει και η Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών. «Η μουσική μας, που σε κάθε χορό παράγεται με διαφορετικό τρόπο, μας βοήθησε με αποτέλεσμα να μπορεί κάποιος να δει την παράστασή μας ως συναυλία σωμάτων» συνέχισε ο με καταγωγή από το Μπανγκλαντές χορογράφος που στο παρελθόν έχει μοιραστεί τη σκηνή και με άλλες μεγάλες μορφές του χορού, όπως η Σιλβί Γκιλέμ. «Τότε τα πράγματα ήταν διαφορετικά, διότι είχα εγώ τη διεύθυνση των πραγμάτων. Ο Ισραέλ όμως είναι και χορογράφος και άρα διευθύναμε τα πράγματα από κοινού.

Είμαστε διαφορετικοί, αλλά συναντηθήκαμε κάπου στη μέση. Μιλάμε μια κοντινή γλώσσα, αυτή του ρυθμού, και μέσα από αυτή τη συνεργασία έμαθα πώς να σκέφτομαι». «Εως τώρα χόρευα μόνος μου και ήμουν πιο επιθετικός. Τώρα ο Ακραμ με δίδαξε πολλά πράγματα. Είμαι πιο ήρεμος και ήμερος. Μου έδωσε ένα καινούριο σύμπαν» κατέληξε ο ισπανός χορογράφος και χορευτής που ανανέωσε με μοναδικό τρόπο το φλαμένκο.