Το βλέμμα του Κερεστετζή στην Πόλη

Εξω, αμέτρητα, κυρίως νεανικά, πρόσωπα κινούνται στον πεζόδρομο της Ιστικλάλ, της άλλοτε Λεωφόρου του Πέραν. Χαμογελαστά τα περισσότερα κι ας ζουν με μισθούς της τάξης των 300 ευρώ. Κι αυτό στην Κωνσταντινούπολη. Διότι πέρα, στην Ανατολία, και τα 300 είναι πολλά. Λίγο πιο κάτω, καμιά δεκαριά άντρες κρατάνε, σιωπηλοί, ένα δίγλωσσο (τουρκικά – αγγλικά) πανό: «Καλώς ήρθατε στην πρωτεύουσα των στημένων παιχνιδιών». Δεν φτάνουν ώς εκεί οι ιαχές από το γήπεδο της Μπεσίκτας.

Αλλωστε, ήρθαν αργότερα. Δεν πρόλαβαν να δουν, σκαρφαλωμένο πάνω σε μια σκάλα, τον ζωγράφο Κωνσταντίνο Κερεστετζή να βάζει με τον χρωστήρα του τις τελευταίες ιδιόγραφες πινελιές στο επιβλητικό γιγαντοπανό με ένα γοητευτικό έργο του (απεικόνιση μιας πολίτικης γωνιάς), δίπλα στη μαρμαρόγλυπτη είσοδο του περήφανου Σισμανόγλειου Μεγάρου – του ελληνικού προξενείου.

Μέσα, κόσμος πολύς. Συλλέκτες, έλληνες και τούρκοι (οι τελευταίοι ρωτούν τον φύλακα αν μπορούν να περάσουν). Κόσμος στο όριο του συνωστισμού. Οχι της Σμύρνης. Της Πόλης. Γύρω, 60 εικόνες της άλλοτε Βασιλεύουσας, σοκάκια, η Μεγάλη του Γένους Σχολή, αυλές στα Πριγκιποννήσια, γέφυρες στον Βόσπορο, η Αγια-Σοφιά, ένα κουρείο, ένα εμβληματικό ξύλινο σπίτι, ένα βροχερό απόγευμα στο Μπλε Τζαμί. Ολα μέσα από το βλέμμα του Κωνσταντίνου Κερεστετζή. Υπεύθυνου για τη «Σπουδή στον Γκρέκο» στο Βυζαντινό Μουσείο προ καιρού. Με το βλέμμα και στο Αγιον Ορος. Στους καμβάδες του κι αυτό. Οχι στην παρούσα έκθεση. Σε άλλες. Και σε μία επικείμενη στη Γενεύη.

ΔΡΟΜΟΣ ΚΑΙ ΒΛΕΜΜΑ. Δεν είναι τυχαία η λέξη «βλέμμα» στην περίπτωση του μαθητή του Κώστα Παπατριανταφυλλόπουλου και του Χρόνη Μπότσογλου (στη Σχολή Καλών Τεχνών). Το «βλέμμα» είναι το Α και το Ω στη ζωγραφική του, αγαπημένη των συλλεκτών. Ο δρόμος του, όπως λέει. Οχι ότι δεν τα έχασε. Και το βλέμμα και τον δρόμο. Το ομολογεί. Ξεστράτισε προς την αφαίρεση και κάποια στιγμή ανακάλυψε ότι τα έχασε. Και βάλθηκε να ξαναβρεί το βλέμμα του. Και τον δρόμο του. Που τον έφερε στην Πόλη, εκείνον, έναν Δραμινό. Την «είδε», την αγάπησε κι απίθωσε το «βλέμμα» του αυτό στους καμβάδες. Παραστατική, ρεαλιστική ζωγραφική είπατε; Μα αυτό είναι το «βλέμμα», λέει εκείνος.

Διακόσια και περισσότερα τα «βλέμματα» που έριξε στην Πόλη. Εφτά χρόνια τώρα που πηγαινοέρχεται με την άδεια παραμονής. Κι ένα μικρό στούντιο σε μια γειτονιά της. Και ένα καπέλο μόνιμα να σκιάζει το βλέμμα του πάνω από τον χρωστήρα ενώ χάραζε τους 200 καμβάδες. Και σκίτσα αμέτρητα. Και φωτογραφίες με τον ίδιο επί το έργον και παιδάκια ολόγυρα να κοιτούν με ορθάνοιχτα μάτια μια το «μοντέλο» (τη γωνιά ή το σοκάκι) και μια τον καμβά. Κι αυτά μέρος της έκθεσης, την οποία εκτίμησε δεόντως και ο Οικουμενικός Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως Βαρθολομαίος (δεν την εγκαινίασε τελικά λόγω Χαιρετισμών) και την έθεσε υπό την αιγίδα του.

Μαζί και ο πρόξενος Νίκος Μαθιουδάκης. Και, βέβαια, ο φύλακας – άγγελος του ζωγράφου, ο δραστήριος γκαλερίστας Χρήστος Γαβράς (ανιψιός του σκηνοθέτη του «Ζ»), της ομώνυμης γκαλερί που συμπονά και ταξιδεύει το «βλέμμα» του. Μέσα, κάτω από την περίτεχνη οροφή του Σισμανογλείου, κόσμος πολύς. Συνεχώς. Χίλια – δίγλωσσα – φυλλάδια για την έκθεση έφυγαν εν ριπή οφθαλμού – και «βλέμματος». Εξω, πρόσωπα χαμογελαστά. Και η Πόλη.

INFO
«Κωνσταντινούπολη – Istanbul» του Κωνσταντίνου Κερεστετζή από την Γκαλερί Γαβράς στο Σισμανόγλειο Μέγαρο της Πόλης έως 29 Μαρτίου