Μιλάνο: επιστροφή στο μέλλον

Η ιταλική μόδα πάσχει. Οπως και η οικονομία της γειτονικής χώρας που παρουσιάζει προβλήματα στα δημοσιονομικά της και αναζητά λύσεις, έτσι και η ιταλική μόδα ζει το «δράμα» της, αναπολώντας τη νοσταλγία των 80s. Ή, στην καλύτερη περίπτωση, διευρύνοντας τα όρια της αισθητικής της προς ένα ύφος που εξυμνεί το «ασχημόμορφο» στην προσπάθειά της να παραμείνει μοντέρνα.

Το Μιλάνο υπήρξε πόλη – φάρος στη δεκαετία του 1980 εισάγοντας το γκλάμορ στο πρετ α πορτέ. Αυτό θυμήθηκε η Ντονατέλα Βερσάτσε και πάνω σε αυτόν τον ισχυρισμό έδειξε μια συλλογή που συνδύαζε το μαύρο χρώμα, τα σέξι κοψίματα των ρούχων, τα κεφάλια Μέδουσας και τους μαιάνδρους – λογότυπα του οίκου – με τα σύμβολα ιντερνετικής επικοινωνίας: αστερίσκοι και παπάκια, η δίεση του hashtag και τα emoticons. Αντίστοιχα, στον φημισμένο για την ανατρεπτική, ειρωνική και σχολιαστική ματιά του ιδρυτή του οίκου Moschino, ο σχεδιαστής Τζέρεμι Σκοτ δούλεψε με τις φιγούρες των Looney Tunes και τα πολύχρωμα σχέδια γκραφίτι που «κοσμούν» μάντρες και μισογκρεμισμένους τοίχους των πόλεων. Με αυτά τα σύγχρονα στοιχεία παρουσίασε ζωηρόχρωμες πλεκτές μπλούζες για νεαρές μπλόγκερ που λατρεύουν το καναρίνι Τουίτι, τον γάτο Σιλβέστερ και το άπιαστο Μπιπ Μπιπ. Καθώς και βραδινά φορέματα συνδυασμένα με μακριές κάπες – γκραφίτι για να ερμηνεύσει το στυλ «ραπτική με χαρακτήρα στυλ των δρόμων».

Τα σόου στην Εβδομάδα Μόδας του Μιλάνου είχαν πολλά στοιχεία επανάληψης και επανερμηνείας τάσεων που κάποια άλλη πόλη της μόδας είχε φιλοξενήσει σε περασμένες σεζόν. Οπως την κατάκτηση της Αγριας Δύσης με ύφος των Dsquared2 στα μιλιτέρ σακάκια των Βορείων και Νοτίων του αμερικανικού εμφυλίου και στις κάπες των Ινδιάνων Ναβάχο. Τα είχαμε δει να παρελαύνουν στην περσινή πασαρέλα του Ραλφ Λόρεν. Η αισθησιακή απλότητα της Μέριλιν Μονρόε τυλιγμένης σε σαράντα και μία αποχρώσεις του γκρι και του μπεζ παλτού της Max Mara ήταν μία άλλη μορφή επεξεργασίας των ίδιων δεδομένων πάνω στα πρότυπα της «μούσας της μόδας». Αντίστοιχη με το αφιέρωμα της συλλογής Dolce & Gabbana στην Ιταλίδα «μάνα είναι μόνο μία».

Ανεπίκαιρο στυλ. Η αυθεντικότητα εντοπίζεται δύσκολα στο Μιλάνο. Η παρέλαση εκκεντρικών χαρακτήρων στο πνεύμα των συλλογών Prada, Marni, Antonio Marras, Fendi καθώς και η δεξιοτεχνία στις χειροποίητες λεπτομέρειες λεπτοδουλεμένων κομματιών στη συλλογή Bottega Veneta βοηθούν τις εξαγωγές του ιταλικού στυλ προς τις εκκολαπτόμενες καταναλώτριες της Κίνας. Χάρη όμως στον νέο σχεδιαστή Αλεσάντρο Μικέλε, ο οποίος ανέλαβε πρόσφατα τον σχεδιασμό των συλλογών Gucci, η ιταλική μόδα μπορεί και να εξασφαλίσει τη δική της περίοδο χάριτος και να μη χρεωθεί την αποτυχία της να συγχρονιστεί με το παρόν. Ο Μικέλε έφερε κάτι νέο που είναι ταυτόχρονα αναγνωρίσιμο και οικείο. Η εξήγηση του «απροσδιόριστα καινούργιου» ύφους βρίσκεται στις συνοδευτικές σημειώσεις του σόου του όπου παρέθεσε τους φιλοσοφικούς στοχασμούς του Τζόρτζιο Αγκάμπεν στο δοκίμιό του για τον χρόνο  «Τι είναι σύγχρονο;». Ο σχεδιαστής με τα ρούχα του επιχείρησε να το ερμηνεύσει οπτικά, θέλοντας να δείξει ότι «σύγχρονο είναι το ανεπίκαιρο». Η  ένταξή μας στο παρόν και η ταυτόχρονη αποσύνδεσή μας από αυτό παρουσιάστηκε με πλισέ δερμάτινες φούστες κάτω από το γόνατο, φορέματα από αραιή σκονισμένη ροζ δαντέλα, παλαιικά φλοράλ κοστούμια, πλεκτό γιλέκο με ρόμβους – κληρονομιά από κάποιον κομψό παππού – φορεμένο με φούστα μίντι και ρομαντικό πουκάμισο με φαρδιά μανίκια.