Από τα λουλούδια στα «μαχαίρια»

Στο (αρκετά) μακρινό παρελθόν, οι έλληνες παράγοντες είχαν τη στόφα του κιμπάρη. Σε όλες τις εκφάνσεις του βίου τους, τόσο στο αθλητικό όσο και στο κοινωνικό κομμάτι. Ενέπνεαν σεβασμό. Ακόμη και από τους αντιπάλους. Γιατί, τότε, ο όρος «παράγων στο ποδόσφαιρο» είχε υψίστη σημασία. Ποιον να θυμηθούμε; Τον Ανδριανόπουλο; Τον Νικολαΐδη; Τον Μπάρλο; Τον Γουλανδρή; Τον Νταϊφά;

Εδώ, η εξέλιξη δεν είναι προς όφελος της αισθητικής μας. Γιατί οι δημόσιοι τσακωμοί, η συμπεριφορά των νεόκοπων προέδρων θυμίζει άτομα που κρατούσαν σπίρτα και εισέβαλλαν σε πυριτιδαποθήκη. Είναι επόμενο να προκύψει η έκρηξη! Ασφαλώς η αντιπαράθεση σε όλα τα επίπεδα ανάμεσα σε Μαρινάκη και Αλαφούζο, μολονότι υπήρξαν και συνεταίροι, κεντρίζει το καθολικό ενδιαφέρον. Αλλά τα σχόλια δεν είναι διόλου κολακευτικά για το λεξιλόγιο, τις πρακτικές, το ήθος.

Ολυμπιακός – Παναθηναϊκός και τούμπαλιν, ένας πόλεμος μέχρις εσχάτων. Δεν ήταν έτσι παλιά. Γιατί ανάμεσα στους δύο Αιώνιους υπήρχε αλληλοεκτίμηση. Kαι όχι μόνο μεταξύ αυτών, αλλά και της ΑΕΚ, καθόσον το 1927 συστάθηκε το ΠΟΚ, ως ένδειξη φιλίας και συνεργασίας. Ωστόσο, από το 1930 και δώθε τα πράγματα ελαφρώς διαφοροποιήθηκαν. Τότε, με πρωταγωνιστική τον σπουδαίο Αγγελο Μεσσάρη, ο Παναθηναϊκός έφθασε στο εκκωφαντικό 8-2 στη Λεωφόρο επί του Ολυμπιακού, κατέκτησε τον τίτλο, τα φέρετρα με τα εμβλήματα των δύο ομάδων έκαναν την εμφάνισή τους και κάπου εκεί ξεπήδησε η αντιπάθεια. Που εξελίχθηκε σε έχθρα, κυρίως μεταξύ των οπαδών.

Γιατί οι παράγοντες το έβλεπαν κομματάκι διαφορετικά. Θα λέγαμε ότι τα χρόνια τού (εκ των ιδρυτών του Ολυμπιακού) Γεωργίου Ανδριανόπουλου έδιναν ένα στίγμα για το πώς έπρεπε να αντιμετωπίζει ο ένας μεγάλος σύλλογος τον αντίζηλό του. Ατάκες του στυλ «δεν υπάρχει Ολυμπιακός χωρίς Παναθηναϊκό» και με υπερβολές του τύπου «αναγνωρίζω την ανωτερότητα του Παναθηναϊκού που παραμένει πρωτοπόρος των αθλητικών εκδηλώσεων» μπορεί να προκάλεσαν σχόλια εντός του κόκκινου στρατοπέδου, ωστόσο έδειξαν τουλάχιστον αβροφροσύνη. Φίλος με τον Απόστολο Νικολαΐδη, ενώ ουδείς ξεχνά ότι με την ψήφο του Ολυμπιακού απέφυγε ο ΠΑΟ ποινή υποβιβασμού για την περίφημη «υπόθεση των λουλουδιών» το 1975.

Επιστροφή στα νεότερα χρόνια: η έλευση των κουμπάρων Γιώργου Βαρδινογιάννη και Σταύρου Νταϊφά σε Παναθηναϊκό και Ολυμπιακό αντίστοιχα, όπου έπαιξαν, όπως θρυλείται, σε μια παρτίδα τάβλι την είσοδό τους στο νεοσύστατο το 1980 επαγγελματικό ποδόσφαιρο, έκανε αρκετούς να πιστέψουν ότι συνέβη για το καλό του αθλήματος. Φευ! Η περίφημη προσπάθεια ελληνοποίησης του «Φόρτσα Ρότσα Μπουμπλής» ήταν αιτία πολέμου για τον Νταϊφά. Δεν ήθελε επ’ ουδενί να ακούσει για Αργεντινό που ήταν δημότης Αιγάλεω και τα σχετικά. Επειτα από δικαστική μάχη αφαιρέθηκε η ελληνική ιθαγένεια από τον Ρότσα, έπαιξε ως ξένος, ενώ ταυτόχρονα είχε ανοίξει ο ασκός του Αιόλου. Γιατί δεν είναι μυστικό ότι στο παρασκήνιο μαινόταν ο πόλεμος.

Μάλιστα, ένα Σάββατο απόγευμα, το 1979, τιμωρήθηκαν οι (κόκκινοι) Γαλάκος – Νικολούδης με επτά ημέρες ημερολογιακό αποκλεισμό λόγω χειρονομιών σε προηγούμενο παιχνίδι και δεν αγωνίστηκαν στο ντέρμπι της Κυριακής στη Λεωφόρο! Ηταν οι εποχές της αρχικής έντασης, του παρασκηνίου που λεγόταν ότι ήλεγχαν οι Πράσινοι, κυρίως όμως στα καλοκαίρια μας. Γιατί τότε ο Βαρδινογιάννης με τη μέθοδο της οκταετίας ή της πενταετίας άρπαζε τους Γαλάκο, Κυράστα, Βαμβακούλα, Σαργκάνη από το Λιμάνι, έχοντας ως στόχο να ανατρέψει το διαμορφωμένο στάτους κβο του εγχώριου ποδοσφαίρου.

Με αποκορύφωμα την ιστορία του Αποστολάκη, όταν η μετακίνησή του στον Παναθηναϊκό το 1990, κάτω από σκοτεινές συνθήκες και με τη μέθοδο της μεταγραφής(!) να μυρίζει, οδήγησε ακόμη και σε αναβολή του Σούπερ Καπ. Ηταν η περίοδος Σαλιαρέλη στον Ολυμπιακό, ακριβώς μετά τη λαίλαπα Κοσκωτά.