Οι αλλόκοτοι ήρωες της διπλανής πόρτας

Κλείνουν τα μάτια τους μπροστά στο ουράνιο τόξο. Παίζουν μουσική κρατώντας πριόνια. Κρατούν στα χέρια τους σημαίες σε μια ιδιότυπη διαδήλωση μέσα σε ένα δάσος και ζωγραφίζουν πάνω σε πρόσωπα αντί για καμβάδες. Με την πρώτη ματιά ξεγελούν. Μοιάζουν άνθρωποι της διπλανής πόρτας, οικείοι και καθημερινοί. Αν τους κοιτάξει όμως κάποιος με προσοχή, θα παρατηρήσει ότι τα πράγματα δεν είναι όπως αρχικά φαίνονται. Ολα όσα μοιάζουν με απλά στιγμιότυπα εκτυλίσσονται σε έναν κόσμο αλλόκοτο, υβριδικό, λες κι έχει ξεπηδήσει από τον δοκιμαστικό σωλήνα ενός τρελού επιστήμονα.

Είναι στιγμιότυπα από το εικαστικό σύμπαν του γερμανού καλλιτέχνη Σιμόν Πασιέκα, ο οποίος παρουσιάζει ένα μεγάλο κομμάτι της δουλειάς του στην ατομική έκθεση μουσειακών προδιαγραφών με 80 έργα που ταξίδεψαν ώς την Αθήνα από μουσεία και ιδιωτικές συλλογές της Ευρώπης και χαρακτήρα μίνι αναδρομικής (καλύπτει τα τελευταία 15 χρόνια της πορείας του καλλιτέχνη) σε έναν χώρο που έχει αφιερωθεί στην παραστατική ζωγραφική, στο Μουσείο Φρυσίρα.

ΧΩΡΙΣ ΦΥΛΟ ΚΑΙ ΗΛΙΚΙΑ. Ποιοι είναι όμως οι πρωταγωνιστές του 48χρονου ζωγράφου που θα έρθουν στην Αθήνα από τις 4 Μαρτίου; «Οι μορφές του, αν και αρχικά δίνουν την αίσθηση καθημερινών ανθρώπων, στην ουσία δεν είναι παρά ανθρωπόμορφα κατασκευάσματα της φαντασίας του, ουσιαστικά χωρίς φύλο και ηλικία και κυρίως χωρίς εμφανή συναισθήματα» επισημαίνει η ιστορικός τέχνης και επιμελήτρια του μουσείου Χριστίνα Σωτηροπούλου στην έκδοση που συνοδεύει την έκθεση και περιλαμβάνει επίσης κείμενο του αναπληρωτή καθηγητή Ιστορίας της Τέχνης και Θεωρίας του Πολιτισμού στο Πολυτεχνείο Κρήτης Θανάση Μουτσόπουλου και εικονογραφείται με τα διπλάσια έργα από όσα φιλοξενούνται στην έκθεση.

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον όμως δεν έχουν μόνο οι ήρωες αλλά και το τοπίο, γεμάτο λεπτομέρειες, τόσο πολλές όμως που μεταλλάσσονται σε συμβολισμούς. «Η πραγματικότητα του Σιμόν Πασιέκα είναι διττή και για να την κατανοήσει ο θεατής θα πρέπει να επιστρατεύσει όλα τα μέσα που έχει στη διάθεσή του, αισθήσεις και πνεύμα, συναίσθημα και διανόηση» εξηγεί η Χριστίνα Σωτηροπούλου και καταλήγει: «Τα έργα του αποτελούν το εικαστικό αντίστοιχο κινηματογραφικής ταινίας όπου στην εικαστική επιφάνεια συσσωρεύονται στην ουσία πολλά και διαφορετικά πλάνα, μεταφέροντας αντίστροφα την τρισδιάστατη δράση σε δύο διαστάσεις, μετατρέποντας τον θεατή σε μάρτυρα που καλείται να αποκωδικοποιήσει με τα δικά του μέσα μια εικαστική εξιστόρηση ενός γεγονότος όπως το έχει πλάσει η διάνοια του δημιουργού».

Η συγκεκριμένη έκθεση είναι η τελευταία της σειράς δράσεων του Μουσείου Φρυσίρα που χρηματοδοτήθηκαν από κοινοτικά κονδύλια, ενώ το μουσείο ετοιμάζεται ήδη για τις επόμενες κινήσεις του: την κοινή έκθεση του ζεύγους στη ζωή και την τέχνη, του Περικλή Γουλάκου και της Μαριλένας Ζαμπούρα, το ερχόμενο φθινόπωρο κι ένα μεγάλο αφιέρωμα στις γυναίκες ζωγράφους με τη συμμετοχή 65 καλλιτέχνιδων, έργα των οποίων υπάρχουν στη συλλογή του Βλάση Φρυσίρα, στις αρχές του 2016.