«Ολοι μας έχουμε δικαίωμα στη διαφορετικότητα»

«Είχα δύο συμμαθητές που δεν μιλούσαν καλά ελληνικά, αν και είχαν έλληνες γονείς. Τον Χρήστο, ο οποίος είχε γεννηθεί στην Αλβανία, και τον Gus (Κώστας), ο οποίος είχε γεννηθεί στην Αμερική. Και οι δύο ήρθαν στο σχολείο μας στο γυμνάσιο όταν επέστρεψαν οικογενειακώς στην Ελλάδα. Ο Χρήστος ήταν για όλους ο Αλβανός και κανείς δεν ήθελε να κάνει παρέα μαζί του. Ο Gus όμως ήταν Αμερικανός και όλοι ήθελαν να είναι φίλοι του. Και οι τρεις ήμασταν οι “διαφορετικοί”, η διαφορετικότητα του καθενός μας όμως γινόταν αντιληπτή με διαφορετικό τρόπο, είτε ως ανωτερότητα είτε ως κατωτερότητα». Αυτή είναι η περιγραφή του 34χρονου σήμερα Νίκου Οντουμπιτάν. Μετανάστης δεύτερης γενιάς, που γεννήθηκε στο μαιευτήριο Αλεξάνδρα, μεγάλωσε και πήγε σχολείο στα Πατήσια και σπούδασε εδώ. Ομως, οι γονείς του ήρθαν από τη Νιγηρία και για τον λόγο αυτόν δεν έχει καταφέρει μέχρι σήμερα να αποκτήσει την ελληνική ιθαγένεια. «Είναι αναφαίρετο δικαίωμά μου να είμαι πολίτης της χώρας όπου γεννήθηκα και μεγάλωσα, όπως είναι αναφαίρετο δικαίωμά μου να είμαι και Παναθηναϊκός, και ροκάς, και χορτοφάγος, και ό,τι άλλο εγώ επιλέγω. Ολοι μας έχουμε δικαίωμα στη διαφορετικότητα» υπογραμμίζει. Από τα 18 του ήταν αναγκασμένος να περνά τον γολγοθά της γραφειοκρατίας, ώστε να παίρνει άδεια παραμονής και να θεωρείται νόμιμος. Δεν μπόρεσε – όπως λέει – να προλάβει να καταθέσει αίτηση για ιθαγένεια με τον νόμο Ραγκούση, με αποτέλεσμα να μεσολαβήσει η απόφαση του ΣτΕ.

«Θέλουμε να έχουμε εικόνα και για τις αιτήσεις που είχαν ήδη κατατεθεί με τον νόμο του 2010 και δεν εξετάστηκαν» αναφέρει μάλιστα ο Νίκος ενόψει των νέων κυβερνητικών αποφάσεων και προσθέτει: «Εχουν παγώσει οι ζωές αυτών των ανθρώπων».