Το «Ταξί» της πολιτικής και η «Σταχτοπούτα» των σταρ

Nα το πούμε εξαρχής: η φετινή διοργάνωση ήταν μία από τις πιο απογοητευτικές των τελευταίων ετών. Οι ταινίες των μεγάλων δημιουργών είτε ήταν εντελώς απογοητευτικές (οι περιπτώσεις των Βέρνερ Χέρτσογκ και Βιμ Βέντερς) είτε παρέμειναν στο περιθώριο της ιδιαιτερότητάς τους (τα φιλμ των Τέρενς Μάλικ και Πίτερ Γκρίναγουεϊ). Επίσης, ας τονιστεί πως το βραβευμένο με Χρυσή Αρκτο «Ταξί» τού (σε απαγόρευση εξάσκησης του επαγγέλματος και εξόδου από το Ιράν) Τζαφάρ Παναχί βραβεύτηκε περισσότερο με πολιτικά, παρά με κινηματογραφικά, κριτήρια. Οχι ότι ο ιρανός κινηματογραφιστής δεν είναι ένα από τα μεγάλα ταλέντα της χώρας του (έχει ολοκληρώσει υπέροχα φιλμ στο παρελθόν), αλλά το «Ταξί» μοιάζει περισσότερο με ασκήσεις αναπνοής ενός αθλητή που σχεδιάζει να επανέλθει στον στίβο. Ο Ντάρεν Αρονόφσκι πάντως, πρόεδρος της φετινής επιτροπής, ήθελε να στείλει ένα μήνυμα. Και καλά έκανε.

ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΒΡΑΒΕΙΟ. Στη «Λέσχη» του Πάμπλο Λαρέν, μια ομάδα ανδρών ζει σε μια παραθαλάσσια πόλη της Χιλής, όπου και καλοπερνά, ενίοτε βγάζοντας και κάνα φράγκο συμμετέχοντας σε κυνοδρομίες. Το κλου της υπόθεσης είναι πως πρόκειται για ιερείς σε απόσυρση. Ολοι τους αμαρτωλοί, αλλά δίχως να πληρώσουν επισήμως για τις φρικτές τους πράξεις. Ενα στόρι που περιστρέφεται γύρω από την υποκρισία της Καθολικής Εκκλησίας (καθώς και της οργανωμένης θρησκείας), κινηματογραφημένο σε σινεμασκόπ με γενναίες δόσεις χιούμορ αλλά και τραγωδίας. Εξοχο σεναριακά, δικαίως βραβευμένο με το Μεγάλο Βραβείο της επιτροπής (Αργυρή Αρκτος). Μη σας μπερδεύουν οι βραβεύσεις, έχουμε αρκετές. Γιατί Αργυρή Αρκτο κέρδισε και το «Ixcanul» του Τζάιρο Μπουσταμάντε, η ιστορία ενός κοριτσιού στη Γουατεμάλα και η πορεία του προς τη Δύση σε ένα ντεμπούτο απτό, αιχμηρό και απολύτως καθηλωτικό – και το «Ηφαίστειο» του τίτλου, ο αληθινός πρωταγωνιστής.

ΣΚΗΝΟΘΕΤΕΣ ΚΑΙ ΗΘΟΠΟΙΟΙ. Στη σκηνοθεσία, τώρα, δόθηκαν πάλι δύο βραβεία, ένα στον Ρουμάνο Ραντού Ζούντε για το εντυπωσιακό «Aferim!» και ένα ακόμη στο πολωνικό «Σώμα» της Μαλγκορζάτα Σουμόβσκα. Προσωπικά, βρήκα ελάχιστα ενδιαφέροντα σημεία στο δεύτερο φιλμ, που μοιάζει να ακολουθεί, ασθμαίνοντας, το σύμπαν του Γιώργου Λάνθιμου. Στους ηθοποιούς όμως δεν θα τα χαλάσουμε καθόλου: το πρωταγωνιστικό ζευγάρι των Σαρλότ Ράμπλινγκ και Τομ Κόρτνεϊ άξιζε και με το παραπάνω τις βραβεύσεις του, καθώς εκείνοι είναι η ραχοκοκαλιά τού «45 χρόνια», σε σκηνοθεσία Αντριου Χέι.

Το «Μαργαριταρένιο κουμπί», το εξόχως – όσο και αυθεντικά – ποιητικό σινεμά του Πατρίσιο Γκούσμαν διαθέτει πολλά ατού, αλλά ακόμη κι εδώ έπρεπε να πρωτοτυπήσει η Μπερλινάλε, βραβεύοντας το σενάριό του. Εντελώς αναμενόμενο πάντως το βραβείο καλλιτεχνικού επιτεύγματος για τη διεύθυνση φωτογραφίας στο «Κάτω από τα ηλεκτρισμένα σύννεφα» του Αλεξέι Γκέρμαν του νεότερου (μη σας πω ότι εγώ περίμενα και περισσότερα, λόγω της εικονοκλαστικής δύναμης του φιλμ που σίγουρα πρέπει να γοήτευσε τον Αρονόφσκι). Α και φυσικά το εν λόγω βραβείο μοιράστηκε και αυτό στα δύο με το γερμανικό «Βικτώρια» του Σεμπάστιαν Σίπερ, ένα μονοπλάνο 140 λεπτών και μια εξαιρετικά ρεαλιστική ληστεία, από αυτές που τρελαίνεσαι να βλέπεις στο σινεμά.

Η «ΣΤΑΧΤΟΠΟΥΤΑ». Τι άλλο κρατάμε εμείς; Την πεντάμορφη «Σταχτοπούτα» που σκηνοθέτησε για την Ντίσνεϊ ο Κένεθ Μπράνα. Χάρμα οφθαλμών, με τις απαραίτητες δόσεις σκότους, αλλά και ζαχαρένιο, όπως οφείλει να είναι κάθε παραμύθι. Πλήθος Βερολινέζων περίμενε τους σταρ του φιλμ να φανούν κι αυτοί δεν τους απογοήτευσαν: Κέιτ Μπλάνσετ, Ελενα Μπόναμ Κάρτερ και Κένεθ Μπράνα συνόδευσαν τους νεότερους Λίλι Τζέιμς (Σταχτοπούτα) και Ρίτσαρντ Μάντεν (ο καλός πρίγκιπας), με τον σκηνοθέτη να δηλώνει: «Αναγνωρίζω πως στην εποχή μας τα χάπι εντ είναι παλιομοδίτικα, αλλά γιατί καμιά φορά να μη νικάει η καλοσύνη;». Η δε Μπλάνσετ μίλησε περισσότερο για την αγάπη της «για μία πόλη που χρωστά την ανάπτυξή της στον πολιτισμό. Ποιος θα ήθελε να ζει σε πόλεις όπου ο κεντρικός πυρήνας είναι η οικονομία, πόλεις στεγνές και αφιλόξενες;» ενώ οι παρευρισκόμενοι γέλασαν με την Μπόναμ Κάρτερ καθώς αυτή προσπαθούσε να εξηγήσει στους δημοσιογράφους πως η μπαταρία που τροφοδοτούσε τα περίπου 150 λαμπάκια του φορέματός της βρισκόταν στο πίσω κάθισμα, κάτι που δυσκόλευε αρκετά τις κινήσεις της καλής νεράιδας. Το φιλμ βγαίνει τον Μάρτιο στις ελληνικές αίθουσες.

Κρατάμε και το «Sworn Virgin» («Ορκισμένη παρθένα») της Λάουρα Μπισπούρι, την ιστορία μιας γυναίκας που ζούσε ως άνδρας στη βόρεια, ορεινή Αλβανία (άλλη μια «παράδοση» των Βαλκανίων), με την εξαίσια Αλμπα Ρορβάχερ στον πρώτο ρόλο. Μια ταινία που ίσως να άξιζε μια κάποια διάκριση – αν και οι έλληνες θεατές θα είναι σε θέση να την απολαύσουν καθώς αγοράστηκε από έλληνα διανομέα.

Η ΚΑΛΥΤΕΡΗ. Για εμάς, καλύτερη ταινία της διοργάνωσης παραμένει το «Life» του Αντον Κόρμπιν, η ταινία για τη συνάντηση του φωτογράφου Ντιν Στοκ με τον Τζέιμς Ντιν (οι Ρόμπερτ Πάτινσον και Ντέιν Ντε Χάαν, υπέροχοι και οι δυο τους), που επίσης θα προβληθεί και σε ελληνικό έδαφος. Κρατάμε λίγη αγάπη για το «Knight of Cups» του Τέρενς Μάλικ (πιο Ανατολίτης εδώ από ποτέ, υπογράφει μια ταινία που μοιάζει να μην έχει ούτε αρχή ούτε τέλος – μαγεμένοι δήλωσαν οι Κρίστιαν Μπέιλ και Νάταλι Πόρτμαν από τη συνεργασία τους, ενώ συμμετέχει και εδώ η Κέιτ Μπλάνσετ) και για τον Ιαν ΜακΚέλεν ως υπέργηρο Σέρλοκ Χολμς και ελπίζουμε σε καλύτερες ταινίες του χρόνου.

Τιμή στον Βιμ Βέντερς
Συγκινητικός ήταν ο Βιμ Βέντερς στην απονομή της τιμητικής βράβευσης για την καριέρα του, ενθυμούμενος τόσο το στραπάτσο της συνεργασίας του με τον Φράνσις Φορντ Κόπολα στο «Χάμετ» όσο και τα πρώτα χρόνια της καριέρας του. Ηταν μια ωραία στιγμή.