Το ρουμανικό «Χώμα βάφτηκε κόκκινο» στο Βερολίνο

«Aferim!», ένα φιλμ που μόνο στο Φεστιβάλ Βερολίνου θα μπορούσες να συναντήσεις. Γιατί ο ρουμάνος κινηματογραφιστής Ράντου Γιούντε βάζει εντελώς στην άκρη τη ρεαλιστική, αστίλβωτη παράδοση των συμπατριωτών του και ολοκληρώνει ένα βλάχικο γουέστερν εποχής. Δεν σας κάνω πλάκα.
Οπου, το έτος 1835, ένας διώκτης του εγκλήματος περιδιαβάζει, μαζί με τον γιο του, μια σειρά από χωριά, προς αναζήτηση ενός τσιγγάνου ληστή (που κρύβεται μαζί με την οικογένειά του στο σπίτι ενός φτωχοδιαβόλου), σε μια κοινωνία που, προφανώς, θυμίζει αρκετά την ελληνική – φυσικά με το ύφος ενός σπαγκέτι γουέστερν.
Οπου όμως δεν απουσιάζει η αιχμηρότατη σάτιρα: η στάση της ταινίας απέναντι στον κλήρο και την Εκκλησία διακατέχεται από μια εμπνευσμένη αυθάδεια που σε πιάνει εντελώς εξαπίνης. Μακάρι να αγοραστεί για προβολή στη χώρα μας. Μια άλλη ταινία που έμεινε εκτός αγοράς και παρουσιάστηκε στο πρόγραμμα του Πανοράματος ενδέχεται να περάσει απαρατήρητη και θα είναι κρίμα.
Πρόκειται για το «Torneranno i prati» (μεταφράζεται ως «Επιστρέφοντας στα λιβάδια») και είναι η πιο πρόσφατη ταινία του Ερμάνο Ολμι.
Ενός, δηλαδή, εκ των σημαντικότερων κινηματογραφιστών της ιταλικής φιλμικής ιστορίας. Το κλου; Ενδέχεται να είναι η τελευταία του: ο σκηνοθέτης βρίσκεται καθηλωμένος σε νοσοκομείο της Ρώμης, χτυπημένος από τον καρκίνο. Πρόκειται για μια ιστορία του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου, έτσι όπως την έμαθε ο σκηνοθέτης από τον πατέρα του, στον οποίο και αφιερώνει το φιλμ. Ενα φιλμ ήρεμο, τρυφερό και άκρως συγκινητικό, δομημένο με μια αξιοθαύμαστη οικονομία (μόλις που αγγίζει τα 80 λεπτά). Κατορθώσαμε και μιλήσαμε τηλεφωνικώς με τον Ολμι – αλλά περισσότερα γι’ αυτό αύριο.

ΓΚΡΙ ΧΩΡΙΣ ΣΕΞ. Στην πρεμιέρα του «50 αποχρώσεις του γκρι» όλοι περίμεναν το σεξ που ποτέ δεν ήρθε. Ή τέλος πάντων ήρθε, αλλά δεν ήταν δα και πιο τολμηρό από τις βιντεοκασέτες της σειράς «Electric Blue» που κάποιοι νοικιάσαμε μικροί. Το Φεστιβάλ πάντως κέρδισε λίγο glamour χρυσόσκονη ενώ, τέλος, υπάρχει και το «Love & Mercy», δηλαδή η μουσική βιογραφία του Μπράιαν Γουίλσον των Beach Boys, με τον Πολ Ντέινο στον πρώτο ρόλο. Θα μου πείτε, «μα ό,τι και να κάνει αυτό το παιδί, εμείς πάντα θα θυμόμαστε το ξύλο που έφαγε από τον Ντάνιελ Ντέι-Λιούις στο “Θα χυθεί αίμα”». Κι όμως, πρόκειται για έναν εξαιρετικό ηθοποιό που γενικώς δεν φοβάται να πάρει υψηλά ρίσκα. Το πρόβλημα με αυτά τα φιλμ είναι πως δεν μπορείς να σύρεις την προβληματική μέχρι το τέρμα, έχοντας παράλληλα και τη συναίνεση των εν ζωή εμπλεκομένων. Περισσότερα, αύριο!