[Το θέατρο της Τρίτης] «Ο γάμος του Φίγκαρο» του Μπομαρσέ

ια τον Πιερ Ογκιστέν Καρόν Μπομαρσέ (1732-1799) «Ο γάμος του Φίγκαρο ή Η τρελή μέρα»  είναι το δεύτερο έργο της «Τριλογίας του Φίγκαρο». Εχει προηγηθεί «Ο κουρέας της Σεβίλλης ή Οι ανώφελες προφυλάξεις» και θα ακολουθήσει «Ο άλλος Ταρτούφος ή Η ένοχη μητέρα». Χάρη στον Μότσαρτ και στον Ροσίνι τα δύο πρώτα έμελλε να μεταφερθούν στην όπερα επισκιάζοντας τη θεατρική γραφή.

Και όμως: ο Στάθης Λιβαθινός και η ομάδα του βούτηξαν στον κόσμο του γάλλου δημιουργού και έφεραν στην επιφάνεια μια κωμωδία με πολιτικό και κοινωνικό χαρακτήρα, με πρωτότυπη δική της (ζωντανά παιγμένη) μουσική. Προπομπός της Γαλλικής Επανάστασης, το έργο χρειάστηκε να περιμένει αρκετά μέχρι να ανέβει στη σκηνή (1784).

Ωστόσο ο ίδιος ο Φίγκαρο, ο κουρέας-υπηρέτης, δεν αποτελεί εφεύρεση του συγγραφέα του.

Πρόγονοί του δεν είναι άλλοι από τους «πανούργους δούλους της αρχαιοελληνικής και της ρωμαϊκής κωμωδίας, τους πονηρούς παρατρεχάμενους της Κομέντια ντελ Αρτε, του Μολιέρου, του Μαριβό, αλλά και τους κλόουν του Σαίξπηρ και τόσων άλλων», όπως εύστοχα γράφει ο Μάριος Πλωρίτης («Το Βήμα», 8/2/2004).

Η ΠΛΟΚΗ. Στον «Γάμο…» η πλοκή πιάνει το νήμα από τον «Κουρέα…». Αφού λοιπόν ο Φίγκαρο έχει βοηθήσει τον Κόμη Αλμαβίβα να παντρευτεί, τώρα είναι η δική του σειρά. Αλλά την αγαπημένη του Σουζάνα, που βρίσκεται στις υπηρεσίες της Κόμισσας, ορέγεται για ερωμένη του ο Κόμης. Εκείνη δεν ενδίδει και μοιράζεται το μυστικό με τον μέλλοντα σύζυγό της.

Τόπος παραμένει η Ισπανία και χώρος ο πύργος λίγο έξω από τη Σεβίλλη. Ολα θα συμβούν μέσα σε μία ημέρα, την ημέρα του γάμου του Φίγκαρο. Μια κοινωνία ολόκληρη θα αποκαλύψει τη γύμνια και την υποκρισία της. Αλήθειες και ψέματα θα βγουν στην επιφάνεια. Ακόμη και ο Φίγκαρο θα βρει τους γονείς του.

Μέσα στο εξαιρετικά φωτισμένο σκηνικό με τα κρεμαστά παράθυρα, το μπουντουάρ σαν σκαλωσιά, το εναέριο κρεβάτι και την ευφάνταστη χρήση κάτω από τη σκηνή (στο «πιτ» της ορχήστρας) οι ηθοποιοί ξεδίπλωσαν το ταλέντο τους. Με τον αυτοσχεδιασμό ως σημείο αφετηρίας ο Στάθης Λιβαθινός ζωντάνεψε διαχρονικούς τύπους και οικείους χαρακτήρες, έδωσε το στίγμα μιας εποχής.

Εστω και αν ο Μπομαρσέ τούς έκανε, ενίοτε, να φλυαρούν και παρά το γεγονός ότι σκηνοθέτης και μεταφράστρια που επεξεργάστηκαν δραματουργικά το έργο έκοψαν μιας ώρας δράση.

ΟΙ ΗΘΟΠΟΙΟΙ. Πολύπειροι στη δουλειά συνόλου και καλοκουρδισμένοι, οι ηθοποιοί στον «Γάμο του Φίγκαρο» φρόντισαν να κινηθούν μέσα στα όρια, με μέτρο – με ελάχιστες εξαιρέσεις.

Ο Δημήτρης Ημελλος στον ρόλο του Φίγκαρο συνεχίζει την εξαιρετική υποκριτική του διαδρομή. Ο Κόμης Αλμαβίβα αποδείχθηκε ιδανικός ρόλος για τον Αρη Τρουπάκη, που συνδύασε το υψηλόν (της θέσης του) με το γελοίον (της συμπεριφοράς του).

Η Αντιγόνη Φρυδά γοήτευσε ως Κόμισσα και η Μαρία Σαββίδου ξεχώρισε με τον μονόλογό της. Εξοχος στην υπόκριση και στην όψη, ο Γιώργος Καρδώνης μπόλιασε τον Μπαζίλιο με την απαραίτητη δόση ίντριγκας και πονηριάς.

Μετάφραση:Ελσα Ανδριανού
Σκηνοθεσία:Στάθης Λιβαθινός
Σκηνικά – κοστούμια:
Ελένη Μανωλοπούλου
Μουσική:Χαράλαμπος Γωγιός
Φωτισμοί:Αλέκος Αναστασίου
Παίζουν: Δημήτρης Ημελλος, Αρης Τρουπάκης, Γιώργος Καρδώνης, Αμαλία Τσεκούρα, Αντιγόνη Φρυδά, Μαρία Σαββίδου, Γεράσιμος Μιχελής, Χρήστος Σουγάρης, Γιάννης Παναγόπουλος, Αργυρώ Ανανιάδου, Γιώργος Τσιαντούλας, Διονύσης Μπουλάς, Λευτέρης Αγγελάκης.
Μέγαρο Μουσικής Αθηνών
Παραστάσεις στην Αίθουσα Νίκος Σκαλκώτας έως τις 5 Απριλίου