Ρικ Οουενς: Ο μάγος της ασύμβατης ομορφιάς
Ο Ρικ Οουενς στο φινάλε της πρόσφατης επίδειξης της ανδρικής συλλογής του στο Παρίσι
Ο διάδρομος της πασαρέλας θεωρείται κοινωνικό πεδίο για αντιπαραθέσεις σεξουαλικότητας, ομορφιάς, αισθητικής άποψης. Και ο Ρικ Οουενς με την πρόσφατη ιδέα του να ασχοληθεί με το ανδρικό γυμνό δήλωσε στην εβδομάδα ανδρικής μόδας στο Παρίσι ότι το γυμνό σώμα έχει πολιτικές προεκτάσεις. Χρειάστηκε όμως να υπερασπιστεί τους τρεις άνδρες – μοντέλα, των οποίων τα ρούχα προκάλεσαν τον μιντιακό ξεσηκωμό.
«Δεν έχουμε όρους στη γλώσσα για να μιλήσουμε για τα γεννητικά όργανα χωρίς να συμπεριφερόμαστε σαν σχολιαρόπαιδα» σχολίασε η δημοσιογράφος του αγγλικού περιοδικού «Dazed and Confused» μετά το σόου, το οποίο έκανε τους καλεσμένους στην ανδρική εβδομάδα μόδας του Παρισιού να μιλάνε ζωηρά και όχι με τον συνηθισμένο τόνο ανίας που χαρακτηρίζει το πλήθος της μόδας. Η άποψη του Ρικ Οουενς δίνει έμφαση στην άποψη ότι η μόδα δεν χρειάζεται να είναι πάντα λαμπερή και αψεγάδιαστη για να διατηρεί καλές σχέσεις με την έννοια της πολυτέλειας. Ο σχεδιαστής γυναικείων και ανδρικών συλλογών από το Λος Αντζελες, με έδρα το Παρίσι, έχει μια έμφυτη κλίση προς την αναστάτωση, τη φθορά και τα σκοτάδια της ψυχής. Τα ρούχα του, σαν εγκυκλοπαίδεια αποκρυφιστικών αναφορών, μοιάζει να έχουν καταστραφεί σε ροκ πάρτι ή σε μια τελετουργία. Ακόμη πιο όμορφες δείχνουν οι συλλογές του όταν διαλέγει κασμιρένιες ίνες και δημιουργεί αέρινα σαν από γάζα Τ-shirts που περισσεύουν από το σώμα και ακριβώς επειδή είναι πολύ λεπτά τυλίγονται γύρω από αυτό. Δουλεύει με το μεταξωτό ζέρσεϊ και παρουσιάζει φούστες και φορέματα ακαθόριστου σχήματος που βρίσκουν τον δρόμο τους πάνω στις καμπύλες του σώματος. Και τα δερμάτινα κομμάτια του έχουν χάσει το λούστρο και την άκαμπτη υφή τους, σαν να έχουν συρθεί στην άσφαλτο ή να έχουν θαφτεί μέσα στην άμμο.
ΑΠΟΔΟΜΗΣΗ. Με αυτήν την άποψη της αισθητικής, ο αμερικανός σχεδιαστής εγκατέλειψε το Λος Αντζελες και έπεισε τους δύσπιστους θαμώνες της παριζιάνικης σκηνής της μόδας να τον εμπιστευθούν. Το αποτέλεσμα ήταν εκπληκτικά σύγχρονο, όμορφο και πολυτελώς αλαζονικό. Ο Ρικ Οουενς ξέρει το λεξιλόγιο της αποδόμησης (deconstruction). Στην πράξη σημαίνει ασχημάτιστες εσάρπες, μαντίλια – κασκόλ, δερμάτινα μακριά γάντια που συναντούν τα παντελόνια στρατιωτικής αγγαρείας από βελούδο και τις ζακέτες από κασμίρ. Προσθέτουμε και τις παθιασμένες εμμονές του με τους αρχιτέκτονες του Μπάουχαους και του μοντερνισμού, όπως ο Μαρσέλ Μπρόγιερ και ο Ζαν Μισέλ Φρανκ, καθώς και την πρόσφατη αγάπη του για τα Ρωσικά Μπαλέτα και τις παραστάσεις τους τη δεκαετία του ’20 στο Παρίσι. Το άθροισμα της έμπνευσης είναι οι τελευταίες ανδρικές και γυναικείες συλλογές του. Οσο αδημονούμε για «στιγμές μόδας» που μας εντυπωσιάζουν αρνητικά ή θετικά τόσο θα δίνουμε το δικαίωμα σε ορισμένους ανθρώπους να βγαίνουν από τα όριά τους, να δοκιμάζουν την ψυχική τους αντοχή, τη σωματική τους υγεία. Ο Οουενς είναι βέβαιο ότι έχει δώσει όλο τον σκοτεινό – πλούσιο σε ιδέες – εαυτό του σε αυτή τη σχέση με τα ρούχα των ανδρών και των γυναικών. Σε αυτό το δόσιμο ψυχής και φαντασίας καταλήγουν οι ασύμμετρες φούστες των γυναικείων του συλλογών, οι μουντές γκρι – μπεζ αποχρώσεις που θυμίζουν υγρές αποθήκες και εργοστασιακούς χώρους χωρίς παράθυρα. Ακριβώς σαν αυτούς στους οποίους δούλευε στο ξεκίνημά του, στις λιγότερο λαμπερές συνοικίες του Λος Αντζελες, ως σχεδιαστής που αντέγραφε κομμάτια διάσημων σχεδιαστών για επιχειρήσεις μαζικής παραγωγής.
Η ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ ΤΟΥ. «Προσπαθώ να δίνω σε ό,τι φτιάχνω μια απαλή αίσθηση φορεμένου ρούχου. Παραδέχομαι ότι με ελκύει η μελαγχολία που βγάζει κάτι που έχει υποστεί βλάβες, αλλά βρίσκω σ’ αυτό μια γήινη άνεση» λέει, εξηγώντας τη φιλοσοφία της δουλειάς του. Ισως έχει να κάνει με το γεγονός ότι γεννήθηκε σε μια μικρή πόλη της Νότιας Καλιφόρνιας και ότι πέρασε τα πρώτα του νεανικά χρόνια με ινδική κάνναβη, μπίρα, πανκ μουσική, τις συνθέσεις του Μάλερ και τις δημιουργίες του Τιερί Μιγκλέρ μέσα από τις σελίδες της γαλλικής «Vogue». «Κακές συνήθειες. Αυτό λένε τα ρούχα μου. Και διηγούνται μια ιστορία που η συνέχειά της παρουσιάζεται λίγο λίγο κάθε σεζόν. Μιλάνε για την ομορφιά κάποιου που δεν είναι συμβατικά όμορφος».