Εχουν στόχο ξεκάθαρο
«Αυτός είναι ο δρόμος που πρέπει να ακολουθήσουμε» φαίνεται ναδείχνει ο Αλαφούζος στον Σαββίδη. Ο Μελισσανίδης θα τους συνοδεύσει
Σε κάποιους, η υπάρχουσα κατάσταση στο ελληνικό ποδόσφαιρο βολεύει να παραμείνει ως έχει. Είναι εκείνοι που αρνούνται να υιοθετήσουν την άποψη ότι έχει καταντήσει ένα προϊόν το οποίο υποτιμά την ίδια την ύπαρξή του επειδή ελέγχεται από τα συμφέροντα που εξυπηρετεί και του απαγορεύουν να χαρακτηριστεί ως αξιόπιστο. Εναντιώνονται δηλαδή στην κατ’ άλλους διαπιστωμένη κατάσταση ότι ελέγχεται και χειραγωγείται. Οσα, εν ολίγοις, υποστηρίζουν οι Ιβάν Σαββίδης, Δημήτρης Μελισσανίδης και Γιάννης Αλαφούζος.
Τα όσα ειπώθηκαν την περασμένη Παρασκευή, κατά τη διάρκεια των διαδοχικών ραντεβού των τριών στην Αθήνα, δεν έχουν κοινοποιηθεί ακόμα με τρόπο επίσημο. Ασφαλώς μέσω του ρεπορτάζ διέρρευσαν λόγια, ιδέες και προθέσεις τους, όπως για παράδειγμα η κοινή πεποίθηση ότι οι τρεις εκ των μεγαλύτερων δυνάμεων του ελληνικού ποδοσφαίρου πρέπει να πρωτοστατήσουν στη διαπόμπευση της διαφθοράς – αυτής που σύμφωνα με τις διαπιστώσεις τους κατατρώει το άθλημα εξυπηρετώντας τα συμφέροντα του ενός – στο εξωτερικό. Με διάβημα στην ευρωπαϊκή ομοσπονδία ποδοσφαίρου (UEFA) και προσέλκυση του ενδιαφέροντος σημαντικών ευρωπαϊκών ΜΜΕ ώστε αυτά να διεξαγάγουν δικές τους σχετικές έρευνες.
Ασφαλώς, όλοι καταλαβαίνουν ότι αυτός ο ένας που η αποκαλούμενη και ως «συμμαχία των τριών» τοποθετεί απέναντί της είναι ο Ολυμπιακός. Οχι ως σύλλογος, διότι και εκείνος έχει βιώσει κατά το παρελθόν τις μαύρες ημέρες και τα πέτρινα χρόνια του, προφανώς αδικηθείς από άλλες καταστάσεις που εξυπηρετούσαν εναντίον του συμφέροντα. Ο στόχος είναι ξεκάθαρα ο ιδιοκτήτης της ομάδας Βαγγέλης Μαρινάκης, ο άνθρωπος ο οποίος, σύμφωνα με την επικοινωνιακή πολιτική των τριών, ελέγχει την ΕΠΟ και το παραποδόσφαιρο στην Ελλάδα.
Αποδεικνύονται όλα αυτά; Εχει κάποια λογική η επιχείρηση προσέλκυσης του ενδιαφέροντος της UEFA όταν αυτή θεσμικά αναγνωρίζει την ΕΠΟ και αρνείται τον ρόλο του ερευνητή/διαιτητή, όσο διεφθαρμένα ενδεχομένως κι αν είναι τα χωράφια της; Σίγουρα πάντως από κάπου πρέπει να ξεκινήσει κανείς. Ο Μισέλ Πλατίνι οφείλει να τους ακούσει και να λάβει υπόψη του την κοινή διαπίστωσή τους και όσα στοιχεία συνοδεύουν αυτή, ασχέτως με το κατά πόσο μπορεί να επέμβει ή ποια γρανάζια έχει τη δυνατότητα να κινήσει για να βοηθήσει μια τέτοια προσπάθεια.
Από την άλλη, όταν διαπιστώνεις ότι υπάρχουν άνθρωποι που δυσανασχετούν με όλα αυτά, εξοργίζεσαι. Αν ο καθαρός ουρανός τις αστραπές δεν φοβάται, τότε ας τις αφήσει να κάνουν τον χαμό τους ή και να αλλάξουν μια κατάσταση. Εκείνος που αισθάνεται ότι έχει το δίκιο με το μέρος του, καθαρή τη φωλιά του και νιώθει δυνατός παραχωρεί το γήπεδο και αφήνει τους άλλους να παίξουν μπάλα είτε για να αποδείξουν είτε ή να εκτεθούν.
Αυτοί που επιλέγουν με λάσπη να πολεμήσουν μια κατάσταση που στο φινάλε αποσκοπεί (όπως από κοινού οι τρεις ευαγγελίζονται) στην κάθαρση ίσως τελικά να είναι και οι βολεμένοι της υπόθεσης.