[Ιστορίες] Δίνε μου πίστη

Ο Ζαν Μισέλ Οτβίλ είναι γάλλος δημοσιογράφος με καταγωγή από τις Αντίλλες – που σημαίνει ότι είναι μαύρος. Και πριν από δύο εβδομάδες ακριβώς αποφάσισε να παίξει λίγο τον μυστικό πράκτορα, να συμμετάσχει σε μια διαδήλωση της PEGIDA – που σημαίνει ότι ήταν σαν τη μύγα μες στο γάλα. Ηταν η πολλοστή διαδήλωση των Ευρωπαίων Πατριωτών εναντίον του Εξισλαμισμού της Δύσης στη Γερμανία. Η πρώτη όμως στο Βερολίνο – από τον Οκτώβριο, το κύριο ραντεβού δίνεται κάθε Δευτέρα στη Δρέσδη, το σημερινό είναι το πρώτο που ακυρώνεται από φόβο των τζιχαντιστών.

Δευτέρα βράδυ, πίσω από το δημαρχείο του Βερολίνου, υπό βροχή. Καμιά 500αριά διαδηλωτές, συνοδευόμενοι από διπλάσιους αστυνομικούς και πολιορκούμενοι από δεκαπλάσιους αντιδιαδηλωτές. Οι «πατριώτες» κραδαίνουν σημαίες και πανό. Με το που εμφανίζεται, ο Οτβίλ αρχίζει να πιάνει έκπληκτα/ενοχλημένα βλέμματα – και σκέφτεται πως η ιδέα του δεν ήταν πολύ έξυπνη. Να σου όμως μια ξανθιά 30άρα που τον κοιτάζει κατάματα και σκάει στα γέλια. «Αυτό πια! Για πες, είσαι κι εσύ βρωμοναζί όπως εμείς, ε; Και μάλιστα, ένας μαύρος βρωμοναζί!» – Ε… ναι λοιπόν.

– Χριστιανός, να υποθέσω;.

– Φυσικά.

– Κι εγώ!.

Της μιλάει για την καθολική του παιδεία, ρητορεύει λίγο για το Παρίσι, τους μετανάστες του, τους μουσουλμάνους… Δεν χρειάζονται περισσότερα. «Η Γαλλία δεν πάει καθόλου καλά. Αλλά είστε τυχεροί: έχετε τη Μαρίν Λεπέν. Αυτή θα αλλάξει τα πράγματα. Αυτή, και η κόρη της».

 – Η ανιψιά της.

 -Α, ΟΚ. Τέλος πάντων. Θες ένα κερί;».

Με τα κεριά στα χέρια, η ξανθιά και ο μαύρος γίνονται σύντομα το επίκεντρο. «Μα είναι υπέροχο που είσαι εδώ! Πρέπει να σε παρουσιάσουμε σε αυτά σκουπίδια τους κομμουνιστές απέναντι. Να δουν πως ακόμα και οι μαύροι στηρίζουν PEGIDA!» ενθουσιάζεται ένας ψαρομάλλης. «Ισότητα για όλες τις μειονότητες! Και τους Ναζί!» θα φωνάξει ο ίδιος λίγο αργότερα.

Θα ζήσει κι άλλα παράλογα ο Οτβίλ. Γκέι ακτιβιστές να διαμαρτύρονται δυο μέτρα από νεοναζί για την ομοφοβία του Ισλάμ. Την ξανθιά φίλη του να του αφηγείται εκστασιασμένη πώς έκαψε μια νύχτα ένα Κοράνι στην είσοδο ενός τζαμιού. Κάποιον να αποφαίνεται: «Η Μέρκελ έχει προσηλυτιστεί στο Ισλάμ, σίγουρο». Και κάποιον άλλο: «Ακου με, η γυναίκα του Γκάουκ είναι μουσουλμάνα!». Τρεις ώρες έμεινε να βρέχεται. Και τελικά τι κατάλαβε; Οτι δεν υπήρχε τίποτε να καταλάβει εξαρχής.