Ψυχρή ματιά που μένει στην επιφάνεια

Η σύνδεση που κάνει η Κούσνερ μεταξύ ιταλικού πρωτοφασισμού και αριστερίστικων εξεγέρσεων στη διάρκεια του ύστερου 20ού αιώνα δημιουργεί ερωτήματα, καθώς το συγγραφικό αίτημα της αποστασιοποίησης από τα δρώμενα κατασκευάζει μια απόσταση ασφαλείας από τις δύο μεριές, κι αυτό έρχεται σε αντίφαση με την εκφρασμένη συμπάθεια της Κούσνερ για την αριστερή ατζέντα. Ισως η συγγραφέας να υπονοεί, μέσω της γοητείας που της ασκεί η ταχύτητα, ότι η τεχνολογία είναι ουδέτερη, ότι δηλαδή μπορεί να χρησιμοποιηθεί εξίσου αποτελεσματικά για καλούς και για κακούς σκοπούς και ότι τα πάντα εξαρτώνται από τον χρήστη της. Ισως πάλι να υπονοεί ότι μόνο στην τέχνη – έστω και στην καρικατούρα της τέχνης – μπορεί να βρει δικαίωση ο σκληρός καπιταλισμός. Μπορεί και τίποτε από τα πιο πάνω. Αλλά τότε υπάρχει πρόβλημα. Γιατί η ψυχρή ματιά σε όλα τούτα παράγει εν τέλει μια μεταμοντέρνα, επιφανειακή σχετικοποίηση αξιών και αρχών. Και απομένει η φωτιά των ποικίλων φλογοβόλων του τίτλου να μας γλείφει με τις παγωμένες γλώσσες της.