Μπάμπης Παπαδόπουλος: Ενας ροκάς μετά το ροκ

^«Ο Μπάμπης είναι αστείρευτη πηγή». Του μεταφέρω ό,τι μου είπε για εκείνον ο Σωκράτης Μάλαμας. Υποδέχεται τον χαρακτηρισμό με ένα χαμόγελο που δεν το εγκαταλείπει όση ώρα μου εξηγούσε πως όσο κολακευτικός και αν είναι, άλλο τόσο μακριά από την αλήθεια βρίσκεται. Για τον Μπάμπη Παπαδόπουλο η δημιουργία προκύπτει μόνο μέσα από προσπάθεια, επιμονή και αφοσίωση.

Οπως λέει, «δεν μπορείς να επαναπαυθείς στην έμπνευση ή στο ταλέντο. Τίποτε από τα δύο δεν φτάνει αν θέλεις να προχωρήσεις ή να δημιουργήσεις κάτι. Δεν ξέρω κανέναν που να πήγε μακριά ποντάροντας μόνο σε αυτά, που φυσικά δεν εξασφαλίζουν κάποιο αποτέλεσμα. Απαιτείται σκληρή δουλειά και αγώνας για να μπορέσεις να υλοποιήσεις αυτό που έχεις στο μυαλό σου».

Το όνομά του Μπάμπη Παπαδόπουλου είναι συνδεδεμένο από τα 17 του με τις Τρύπες αλλά σήμερα, τρεις δεκαετίες αργότερα, έχει καταφέρει να δημιουργήσει το δικό του εξίσου ισχυρό σήμα, αφήνοντας πίσω τον ηλεκτρικό ήχο του δημοφιλούς συγκροτήματος, διατηρώντας όμως τις ροκ «γραμμές» του. Το μουσικό του ιδίωμα είχε αποτυπωθεί στις ψυχεδελικές ενορχηστρώσεις του «Βραχνού προφήτη» και της «Αγρύπνιας» του Θανάση Παπακωνσταντίνου, αποδεικνύοντας παράλληλα τη μελέτη και τη σχέση που είχε αναπτύξει με το ρεμπέτικο και τον ήχο της παράδοσης. Και τα αποτελέσματα της έρευνάς του τα έχει καταθέσει μέσα από το «Σκηνές από ένα ταξίδι», τη σύμπραξη με τον τζαζίστα Φλώρο Φλωρίδη και τον Nicky Skopelitis στο «Well Anything Can Happen», τη «Σπηλιά του δράκου» (οργανικές διασκευές σε ρεμπέτικα τραγούδια της δεκαετίας του 1930), το σάουντρακ της ταινίας του Γιάννη Οικονομίδη «Το μικρό ψάρι», αλλά και στην τελευταία δισκογραφική δουλειά του «Μέσα στον πόνο είναι η χαρά, μες στη χαρά είναι ο πόνος» (ο τίτλος είναι δανεισμένος από την ομότιτλη μαντινάδα του Γιάννη Δερμιτζάκη -Δερμιτζογιάννη, 1907-1984).

Εντεκα οργανικές συνθέσεις που, l όπως υποδηλώνει και ο τίτλος, l έχουν τα υλικά της ζωής. «Ολα τα κομμάτια είναι φορτισμένα από την ατμόσφαιρα της στιγμής στην οποία γεννιούνταν. Συνυπάρχουν η χαρά και η λύπη, το φως και το σκοτάδι, όπως και σε όλους τους ανθρώπους».

Στο άλμπουμ συνυπάρχουν πολλά μουσικά ερεθίσματα – αλλά ως ερεθίσματα μόνο, όχι ως δάνεια: ο Χατζιδάκις (η «άνοιξη» που ανοίγει τον δίσκο παραπέμπει στο «Χαμόγελο της Τζοκόντας»), το ρεμπέτικο, το λαϊκό τραγούδι.

Ο Παπαδόπουλος επιμένει να κινείται μακριά από τη συνθήκη της παραδοσιακής τραγουδοποιίας αφήνοντας τον στίχο εκτός, έστω και αν αυτό τον κρατά μακριά από το ευρύ κοινό. «Με καλύπτει προς το παρόν αυτός ο τρόπος έκφρασης. Είμαι εγώ και η μουσική μου. Ισως αλλάξει αργότερα, ίσως όχι. Αν βρω κάτι που μου κεντρίσει το ενδιαφέρον θα το κάνω». Μέχρι πριν από λίγο καιρό δίδασκε στο Τμήμα Παραδοσιακής Μουσικής στην Αρτα, όπως λέει όμως, «έφυγα γιατί ήθελα να απεγκλωβιστώ από το ακαδημαϊκό περιβάλλον. Δεν μου ταίριαζε. Οσο το έκανα ήταν καλά, πήρα πράγματα, ελπίζω και να έδωσα, αλλά όλα κάνουν τον κύκλο τους».

INFO
Παρουσίαση του CD «Μέσα στον πόνο είναι η χαρά, μες στη χαρά είναι ο πόνος» (Puzzlemusik) την Τρίτη 20 Ιανουαρίου στις 21.15 στο Θέατρο Πόρτα (Λεωφ. Μεσογείων 59, Αμπελόκηποι, τηλ. 210-7711.333). Συμμετέχουν οι Δημήτρης Βλαχομήτρος (μπουζούκι), Διονύσης Μακρής (κοντραμπάσο), Μιχάλης Βρέτας (βιολί) και Φώτης Σιώτας (βιολί και βιόλα). Εισιτήριο: 10 ευρώ