Θα φτάσω ώς το τέλος, κουμπάρε

^«Τι παλιόκαιρος!» λέει κάποιος. Θα σκάσετε να κοιμηθούμε; «Ξυπνήστε ρε, σε λίγο ξεκινάμε!» Τι; Κιόλας; Να βάλω τη σιλικόνη στα δάχτυλα. Kinnesiotape. Tα drop-bags. Πρωινό. Γνωστές φάτσες, πολυχρωμία από όλη την Ελλάδα. Μπουφάν, μπαντάνες. Ετοιμοι. Σκοτάδι. Κρύο. Χαμογελά σφιχτά, άγχος. Προσμονή. «Καλό δρόμο!» Προχωρώ. Κάποια στιγμή ακούω σαξόφωνο στη μέση του πουθενά. Εχω «πάρει» κάτι και δεν το θυμάμαι; Είναι από τον σταθμό.

– 610. Φεύγω.

Τι να γίνανε οι δικοί μου; Χαθήκαμε από την αρχή. Δεν ήταν γραφτό να το ζήσουμε μαζί.

– 610. Φεύγω.

Τη λάσπη μου μέσα. Αλλά παράδεισος τα σύνορα. Χιόνι πάνω στα έλατα. Χορταίνω εικόνες και μυρωδιές. Σταθμός. «Πονάω εδώ γιατρέ» του λέω. «Καραμπινάτη τενοντίτιδα» απαντά. «Φίλε, δεν σε βλέπω να πηγαίνεις και πολύ μακριά». Εγώ γιατί με βλέπω;

– 610. Φεύγω.

Πονάει το πόδι αλλά άμα ζεσταθεί γλυκαίνει. Τι όμορφο δάσος το «Φαρασινό φαράγγι». Ωχ, να τα μας. Στις κατηφόρες καινούργιος πόνος. Σκοτεινιάζει. Παυσίπονο. Μπαταρίες.

– 610. Φεύγω.

Το σκοτάδι είναι πια μια γλυκιά παρέα. Οι φίλοι, όσοι μας σκέφτονται, θα ετοιμάζονται για ύπνο. Νύχτα. Κρύο. Πόνος σε κάθε βήμα. Αλλά μια απέραντη ηρεμία μέσα κι έξω μου. Δεν προσδοκώ τίποτα. Είμαι ελαφρύς κι ευτυχής. Ελεύθερος.

– 610. Φεύγω.

Να τα φώτα της Ζαρκαδιάς. Οχι, δεν θα αλλάξω παπούτσια.

– 610. Φεύγω.

Το παυσίπονο δεν έχει πιάσει ακόμα. Κάθε δεξί βήμα κι ένα σκοτεινό, πνιχτό, υγρό βογκητό. Οι κουβέντες είναι πια μετρημένες. «Θα συνεχίσεις;» με ρωτά κάποιος. «Μόλις πιάσει το παυσίπονο θα είμαι ΟΚ». «Δεν σου δίνω καμιά πιθανότητα να μη φτιάξεις, κουμπάρε». Η βαριά ρεθεμνιώτικη προφορά του μου δίνει κουράγιο.

– 610. Φεύγω.

Το σκοτάδι μπορεί να είναι τρισδιάστατο; Φώτα. «Σούπα;» Βεβαίως.

– 610. Φεύγω.

Ο πόνος είναι πια μια δεύτερη φύση. Αντοχή. Υπομονή. «Δεν σου δίνω καμιά πιθανότητα να μη φτιάξεις, κουμπάρε». Τώρα πια ούτε εγώ μου δίνω, κουμπάρε. Μαυρίλα. Πού και πού κουβέντες για άλλους αγώνες. Για άλλες νύχτες.

– 610. Φεύγω.

Ξημερώνει. Φωτιά. «Καλημέρα!»

– 610. Φεύγω.

Δεν βλέπω τον λόγο να πάω πιο γρήγορα. Σίγουρα στη Δράμα είμαι; Ενα ποτάμι. Ξημερώματα και απέναντι το βουνό με πολλά διαφορετικά χρώματα. Είχα δει ένα τέτοιο ολόιδιο μέρος στη Σκωτία. Τι τυχερός που είμαι. Βλέπω, περπατάω, πονάω, συγκινούμαι. Ζω. Είναι μαγικό το μέρος. Μόνος. Ηρεμία. Ανηφόρα. Σκηνικό αγγελοπουλικό. Μια σχεδόν έρημη πλατεία. Σχεδόν. «Αξιος!». Το μέταλλο, παγωμένο, ακουμπάει στο αντιανεμικό με το καρφιτσωμένο 610. Τέλος. Τέλος; Κάθε άλλο.

– 610. Εχουν περάσει πάνω από 3 χρόνια και ακόμα «Φεύγω».