Από τα πανηγύρια στο ντοκτορά!
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
3 λεπτά Ηλίας Ζούτσος
«Δεν μπορείς να γλεντήσεις με Μπαχ. Μπορείς όμως να ταξιδέψεις»
«Εργα για βιολί και πιάνο» του Γεωργίου Πλάτωνα είναι ο τίτλος της διδακτορικής διατριβής του, πάνω στην οποία εργάζεται με πυρετώδεις ρυθμούς για να την παραδώσει αυτόν τον χρόνο. Την ίδια στιγμή κρυφοκοιτάζει το υλικό για τον καινούργιο του δίσκο που ετοιμάζει με παραδοσιακά τραγούδια της Κρήτης με μία μόνο κιθάρα. Είναι δύο μουσικοί κόσμοι που για τους περισσότερους κινούνται σε αντίθετους άξονες. Ο Ηλίας Ζούτσος όμως πιστεύει – και το αποδεικνύει – ότι δεν συγκρούονται. Ο ένας χρειάζεται τον άλλον και έχει τους δικούς του κώδικες για να συνομιλήσει με τον ακροατή. «Ξεκίνησα να παίζω λύρα από παιδί, δεν μπορούσα καλά καλά να πιάσω τις χορδές. Ουσιαστικά είμαι αυτοδίδακτος. Οταν ο δάσκαλός μου είπε στον πατέρα μου ότι πρέπει να μάθω και να διαβάζω μουσική, πήγα στο ωδείο και άρχισα μαθήματα βιολιού. Ποτέ δεν αισθάνθηκα όμως ότι έκανα κάτι διαφορετικό. Ηταν πάντα ξεκάθαρο ότι οι κλασικές σπουδές εξυπηρετούν άλλες ανάγκες». Από τη μια επιμένει στη διεύρυνση των γνώσεών του, λοιπόν. Από την άλλη, είναι απόλυτα αφοσιωμένος στην αγάπη του για τους μουσικούς θησαυρούς της Κρήτης. Ποτέ δεν αισθάνθηκε ότι προδίδει κάτι από τα δύο. Αλλωστε είναι αναπόσπαστα κομμάτια της ύπαρξής του: «Η παραδοσιακή μουσική έχει λειτουργικό ρόλο στη ζωή. Είναι αναπόσπαστο κομμάτι της. Με αυτή παντρευόμαστε, γλεντάμε ή θρηνούμε. Ο μουσικός είναι άμεσα συνδεδεμένος με τους θαμώνες. Από την άλλη, η κλασική μουσική έχει πιο εγκεφαλικές διεργασίες, αλλά η επικοινωνία με το κοινό είναι εξίσου ισχυρή. Δεν μπορείς να χορέψεις, να γλεντήσεις με ένα κομμάτι του Μπαχ. Μπορείς όμως να ταξιδέψεις».
Γιάννης Αντωνιάδης
«Με το τσάμικο συγκινούμαι, με την κλασική μαθαίνω τον εαυτό μου»
Κάθε φορά που συνθέτει μια μελωδία με το κλαρίνο είναι πάνω σε κλασικό δρόμο. Ο Γιάννης Αντωνιάδης γνωρίζει ότι εδώ υπάρχει μια αντίφαση, αλλά όπως λέει «η μελωδία προκύπτει με έναν πολύ φυσικό τρόπο». Η ενασχόλησή του με το όργανο, έτσι κι αλλιώς, ξεκίνησε μέσα από σπουδές και μελέτη στο ωδείο του Κιλκίς. Από παιδί όμως μαγευόταν με την ατμόσφαιρα των πανηγυριών. Δεν έπαιρνε τα μάτια του από τα δάχτυλα του κλαρινίστα. «Μέσα μου ήξερα ότι ήθελα να μάθω αυτό το όργανο. Φυσικά δεν γνώριζα ότι μπορούσα να το μελετήσω μέσα από σπουδές, αφού οι περισσότεροι παραδοσιακοί είναι αυτοδίδακτοι». Κατάφερε πάντως να ισορροπήσει χωρίς δυσκολία. Το κλαρίνο τού έδωσε το ερέθισμα να ασχοληθεί με τη μουσική και οι σπουδές του αποκάλυψαν νέους κόσμους. Υστερα από το ωδείο συνέχισε στο Μουσικό Τμήμα του Αριστοτέλειου Πανεπιστημίου – όπου ετοιμάζεται και για το μεταπτυχιακό του – δίχως να χάνει ποτέ την επαφή του με τη σκηνή. Πότε μέσα από τις συναυλίες του Θανάση Παπακωσταντίνου (μόνιμο μέλος της μπάντας του πολλά χρόνια) και πότε μέσα από τα πανηγύρια. «Συγκινούμαι, εκστασιάζομαι όταν παίζω κλαρίνο ανεξάρτητα από το ποια είναι η μελωδία. Με ένα τσάμικο μπορεί να ανατριχιάσω, αλλά όταν παίζω ένα κλασικό κομμάτι νιώθω ότι κάνω ενδοσκόπηση. Σαν να μαθαίνω τον εαυτό μου καλύτερα». Κάπως έτσι υπογραμμίζει το αγαπημένο μάντρα πολλών μουσικών οι οποίοι «μοιράζονται» ανάμεσα στην παραδοσιακή και την κλασική μουσική: «Σημασία δεν έχει το τι αλλά το πώς».
Google news
