Χρήστος Λούλης: «Η αγωνία στο θέατρο σε προσγειώνει στη ζωή»

Στις 14 Ιανουαρίου η σκηνή της Στέγης Γραμμάτων και Τεχνών μεταμορφώνεται σε «ένα παγωμένο σύμπαν όπου κανείς δεν μπορεί να κρυφτεί από κανέναν και τίποτα». Σε αυτό το σύμπαν που σκηνοθετεί ο Γιάννης Χουβαρδάς ο Χρήστος Λούλης θα υποδυθεί έναν από τους πιο δημοφιλείς – όσο και απαιτητικούς – σαιξπηρικούς ήρωες, τον Aμλετ. Τον ίδιο ρόλο τού είχε προτείνει το 2003 ο Μιχάλης Κακογιάννης. Εκείνος όμως τον είχε αρνηθεί για λόγους υποκριτικής ανωριμότητας.

Τόσα χρόνια μετά, τι άλλαξε και είπατε «ναι» στον Αμλετ;

Είναι κάποιες φορές που λες τώρα μπορώ. Τώρα πλέον μπορώ να καταλάβω τι λέει αυτό το έργο. Είναι βέβαια και θέμα ανθρώπου. Αλλοι 27άρηδες μπορούν να υποδυθούν τον Αμλετ και να το κάνουν και πολύ καλά. Εγώ δεν ήμουν τζίνιους παιδί. Χρειαζόμουν μεγαλύτερη πείρα στην υποκριτική. Θεώρησα  κιόλας τότε ότι αν έπαιζα αυτό τον ρόλο, μετά δεν θα έκανα τίποτε άλλο.  

Το βλέπατε σαν επαγγελματικό ρίσκο αν αποδεχόσασταν την πρόταση;

Ακόμα και να πετύχαινε η παράσταση, θα ήμουν ο ηθοποιός που έπαιξε τον Αμλετ στα 27 του. Αμα κάνεις έναν τέτοιο ρόλο στην αρχή της καριέρας σου, μετά τι σου μένει να κάνεις; Ετσι ένιωθα. Κυρίως, όμως, όταν διάβασα το έργο, δεν είδα πουθενά τον εαυτό μου εκεί μέσα. Δεν μπορούσα να ταυτιστώ με τίποτα.

Και τώρα, με ποια σημεία ταυτίζεστε;

Επειδή ο Αμλετ κουβαλάει ένα τεράστιο βάρος από την προηγούμενη γενιά, νιώθει ότι πρέπει να ζήσει τη ζωή των γονιών του και όχι τη δική του. Πλέον κι εγώ νιώθω λιγότερο από πριν πως πρέπει να ζήσω τη ζωή των γονιών μου, παρ’ όλο που στα 27 μου, αν με ρωτούσες, θα σου έλεγα πως δεν κουβαλάω κανένα τέτοιο βάρος. Αυτό το γεγονός μού επιτρέπει  λόγω ηλικίας να δω από απόσταση το βάρος του ήρωα, να παίξω μαζί του πιο εύκολα, να το αφήσω να με ανταριάσει, να το κοροϊδέψω. Επιπλέον τώρα έχω πιο πολλές ικανότητες απ’ ό,τι στα 27 μου. Είναι η ώρα του Αμλετ για μένα.

Πώς προσεγγίσατε τον ρόλο σας;

Ξεκινάω πάντα σε συνεργασία με τον σκηνοθέτη να δω πώς έχει φανταστεί τον ήρωα και την παράσταση. Τον Χουβαρδά τον είχε γοητεύσει η περιοχή του ονείρου, ότι όλα αυτά μπορεί και να μην είναι πραγματικότητα, ότι όλο το έργο θα μπορούσε να γίνεται μόνο στο μυαλό του Αμλετ. Στη ζωή αυτά που κάνουμε και λέμε αναφέρονται σε γεγονότα που έχουμε ζήσει ή ακούσει. Είναι μπλεγμένο τι από τα δύο μάς επηρεάζει περισσότερο στις αποφάσεις και στις σκέψεις μας. Θέλαμε, λοιπόν, να κινηθούμε σε αυτή την περιοχή όπου τα πράγματα είναι ασαφή και ταυτόχρονα δυνατά.

Μετά τον «Αμλετ», σειρά έχει ο «Βυσσινόκηπος» και πάλι στη Στέγη. Σκηνοθέτης ο Νίκος Καραθάνος με τον οποίο έχετε συνεργαστεί στο παρελθόν. Προτιμάτε τις σταθερές συνεργασίες;

Με τα χρόνια γνωρίζεις ανθρώπους με τους οποίους θέλεις να ξαναδουλέψεις.

Δεν είναι, δηλαδή, καθόλου θέμα ανασφάλειας;

Μπορεί και να υπάρχει ανασφάλεια – που μεταμφιέζεται όμως σε θετική ενέργεια. Οτι δηλαδή δουλεύω με αυτούς που γουστάρω να δουλεύω. Αρκεί να μην με παντρέψεις με κανέναν. Να μη θεωρήσω ούτε εγώ ούτε αυτοί ότι από εδώ και πέρα θα δουλεύουμε μόνο μαζί. Είναι ένας γάμος που δεν θέλω. Εχω ήδη παντρευτεί μια φορά στη ζωή μου. Είναι ωραίο να είμαστε ελεύθεροι. Οσο θέλω να είμαστε μαζί, όταν πια δεν θα σε θέλω, δεν θα είμαστε. Καλό θα ήταν αυτή η συμφωνία να υπάρχει και στις ανθρώπινες σχέσεις, αλλά είναι δύσκολο. Με τη δουλειά, όμως, πρέπει να διατηρείς μια απολύτως ερωτική σχέση και να την τροφοδοτείς. Δεν είναι ωραίος ο γάμος. Πρέπει να υπάρχει καύλα.  

Υπάρχει κάτι που έχασε με τα χρόνια η ελληνική θεατρική σκηνή;

Το θέατρο δεν είναι πια είδος πρώτης ανάγκης. Δεν έχει εμπεδωθεί η ανάγκη να σηκωθεί ο κόσμος από τον καναπέ και να πάει να δει ένα έργο με έναν ηθοποιό που του αρέσει. Τη δεκαετία του 1980, για παράδειγμα, επειδή οι ηθοποιοί ήταν λιγότεροι, όπως και οι παραστάσεις, οι ηθοποιοί έπαιζαν στα έργα που ήθελαν και το κοινό τούς ακολουθούσε. Οχι όπως τώρα, που πρώτα αναρωτιόμαστε τι θα αρέσει στο κοινό.

Το αισθητήριο του κοινού έχει αλλάξει με τα χρόνια;

Εχει αλλοτριωθεί η προσδοκία του. Οφείλεται στο πλήθος των ηθοποιών και των παραστάσεων. Κυρίως όμως στο ότι παίζουμε με τις συνήθειές μας. Πώς έχουμε συνηθίσει να παίζουμε, πώς πιστεύουμε ότι έχει συνηθίσει το κοινό να μας βλέπει.

Ιnfo
«Αμλετ» του Σαίξπηρ σε σκηνοθεσία Γιάννη Χουβαρδά στη Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών (Λεωφόρος Συγγρού 107-109, τηλ. 210- 9005.800) από 14 Ιανουαρίου έως 1 Φεβρουαρίου. Ερμηνεύουν: Χρήστος Λούλης, Γιώργος Γάλλος, Αμαλία Μουτούση, Νίκος Χατζόπουλος, Κώστας Βασαρδάνης, Θάνος Τοκάκης κ.ά.