Παναγιώτης Μάργαρης: Δίπλα στον Νότη Μαυρουδή και τον Αλ ντι Μέολα

Ο Παναγιώτης Μάργαρης είναι ένας μαχητής της κλασικής κιθάρας, μια πολλά υποσχόμενη περίπτωση από τη νεότερη γενιά, μαθητής του Νότη Μαυρουδή και «κιθαριστικός εγγονός του Δημήτρη Φάμπα» (αφού ο Νότης είχε τον Φάμπα δάσκαλο). Ηδη σήμερα έχει διανύσει μια σπουδαία πορεία, έχει συμπράξει με τον Αλ ντι Μέολα και τώρα ο δίσκος του «Με τη μαγεία της κιθάρας» είναι η αφορμή για μια σειρά λάιβ.

Δίσκος με ετερόκλητο ρεπερτόριο (από το «Gnossienne Νo 1» του Ερίκ Σατί μέχρι το «Μαμά γερνάω» του Κραουνάκη). Τι τα συνδέει όμως όλα αυτά; «Ακούγοντας κάποιος το άλμπουμ, θα διαπιστώσει ότι όλα αυτά τα μουσικά ιδιώματα ενώνονται πολύ αρμονικά μεταξύ τους μέσα από τα ηχοχρώματα της κιθάρας. Στη νέα μου δισκογραφική δουλειά με τιμούν με τη συμμετοχή τους ο Σταμάτης Κραουνάκης, η Ελένη Τσαλιγοπούλου, ο Μάρκος Κούμαρης, η Γεωργία Νταγάκη και η παιδική χορωδία του Σπύρου Λάμπρου. Ο γνώμονας της επιλογής των κομματιών ήταν απλώς να συμπεριλάβω μουσικές τις οποίες αγαπώ και που αισθάνθηκα ότι θέλω να τις φωτίσω με τη μαγεία της κιθάρας» μου λέει ο Μάργαρης και η κουβέντα πάει μοιραία στο εν λόγω μουσικό όργανο: «Στην εποχή μας η κιθάρα έχει καθιερωθεί ως το βασικότερο (μαζί με το πιάνο) όργανο στην ωδειακή εκπαίδευση. Δυστυχώς όμως οι περισσότεροι καθηγητές επιλέγουν τον δρόμο της απομόνωσης του οργάνου σε έναν στενό μικρόκοσμο μεταξύ τους, με μια εμμονή που έχουν στην απόλυτη εξάρτηση στις παρτιτούρες και στα κλασικά έργα, αδιαφορώντας για την ένωση της κιθάρας με άλλα μουσικά είδη».

Αρμονίες. Γιατί όμως ο ίδιος χαρακτηρίζει την κιθάρα «απόλυτα πολυφωνικό όργανο»; «Η κλασική κιθάρα εν αντιθέσει με άλλα όργανα, όπως τα πνευστά, παράγει ταυτόχρονα πολλές νότες, πολλά διαφορετικά ηχοχρώματα και παράλληλους ρυθμούς. Εχει τη δυνατότητα άλλες μελωδικές και ρυθμικές κινήσεις να κάνουν τα μπάσα της, άλλες η μελωδική της γραμμή και όλα αυτά να ακούγονται παράλληλα. Το πιο σημαντικό όμως απ’ όλα είναι ότι ο ήχος της κλασικής κιθάρας μπορεί να “δέσει” αρμονικά με όλα τα μουσικά είδη. Φυσικά είναι και ιδανικό συνοδευτικό όργανο και μπορεί να ταιριάξει υπέροχα με μια φωνή συνοδεύοντας την. Εγώ εξάλλου συνεργάζομαι συνεχώς με ερμηνευτές και ερμηνεύτριες. Η πρωταρχική φύση της κλασικής κιθάρας όμως είναι ο ρόλος της “πρωταγωνίστριας” και κάτι τέτοιο προσπαθώ μέσω των δίσκων και των συναυλιών μου να διαδώσω» σημειώνει ο ίδιος και τολμώ να του ζητήσω  να μου σταχυολογήσει μερικά ιστορικά παιξίματα ελλήνων ή ξένων που τον έχουν επηρεάσει: «Παιξίματα τα οποία με επηρέασαν πολύ, κυρίως ως σπουδαστή, ήταν αυτά των μεγάλων κλασικών κιθαριστών του εικοστού αιώνα, όπως των  Τζον Γουίλιαμς, Τζούλιαν Μπριμ, του Ναρθίσο Γέπες. Και φυσικά καθοριστικό ρόλο στη διαμόρφωση της κιθαριστικής μου αισθητικής έπαιξε ο μεγάλος Πάκο ντε Λουτσία καθώς και ο Αλ ντι Μέολα, με τον οποίο είχα την τύχη να συνεργαστώ πριν από μερικά χρόνια».