Ενα παραμύθι, μια αληθινή ιστορία κι ένα «ναυάγιο»

«Κοίτα! Είχαν κι άλλοι την ίδια ιδέα!» λέει η κυρία δίπλα μου, αντικρίζοντας το ασφυκτικά γεμάτο φουαγέ του πολυσύχναστου πειραιώτικου multiplex, όπου έχω έρθει για τις προβολές τριών ταινιών. Οι δύο παρουσιάστηκαν στους κριτικούς κατά την περίοδο της άδειάς μου. Για τη δε τρίτη δεν προγραμματίστηκε καν μια δημοσιογραφική προβολή – διόλου τυχαία, όπως θα διαπιστώσετε στη συνέχεια.

Ξεκινώ με το «Μέσα στο δάσος», μεταφορά ενός μιούζικαλ του Στίβεν Σόντχαϊμ από τον Ρομπ Μάρσαλ, που στηρίζεται στο σύμπαν των αδελφών Γκριμ: εκεί δηλαδή όπου η Σταχτοπούτα, η Κοκκινοσκουφίτσα, ο Τζακ (της φημισμένης φασολιάς) και η Ραπουνζέλ συναντιούνται, παρέα με πολλούς άλλους φανταστικούς ήρωες, επαναλαμβάνοντας τους γνωστούς τους ρόλους, επιτρέποντας, ταυτόχρονα, και μια βαθύτερη, πιο ουσιαστική ματιά πάνω στους μύθους εκείνους που, λίγο – πολύ, μας προσδιόρισαν σε τόσο τρυφερή ηλικία. Στο επίκεντρο όλων, προφανώς, η ανθρώπινη οδύνη – τόσο των ηρώων όσο και αυτών που έχουν ανάγκη να παραμυθιαστούν από τη γοητευτική τους «αλήθεια». Ολα αυτά, σε μια ταινία καθ’ όλα διασκεδαστική. Τα τραγούδια είναι όμορφα, οι ηθοποιοί τα ερμηνεύουν αναλόγως, ενώ οι Μέριλ Στριπ και Τζόνι Ντεπ αγκαλιάζουν τις «κακές» περσόνες τους με καλοδεχούμενη υπερβολή (ο Ντεπ, ειδικά, είναι ένας εξαίσιος «λύκος»). Κάποιος όμως θα έπρεπε να ενημερώσει τους θεατές πως επρόκειτο να παρακολουθήσουν ένα μιούζικαλ: ένιωθες πως κάποιος τους είχε εξαπατήσει. Τόσο έντονη ήταν η ηχηρή δυσφορία τους.

Ευτυχώς, το κοινό στα «Μεγάλα μάτια» του Τιμ Μπάρτον έμοιαζε σαφώς πιο ενημερωμένο. Η Μάργκαρετ Κιν έγινε διάσημη ζωγραφίζοντας θλιμμένα παιδιά με μεγάλα, έντονα μάτια – δεν είναι δύσκολο να καταλάβει κάνεις γιατί η αληθινή αυτή ιστορία τράβηξε την προσοχή του ανθρώπου που σκηνοθέτησε τον «Ψαλιδοχέρη». Πέρα όμως από την πολύχρωμη ανασύσταση των sixties, ελάχιστα θυμίζουν τον ρηξικέλευθο δημιουργό εκείνου του φιλμ. Αναμενόμενο: ο Μπάρτον εδώ και χρόνια έχει μετατραπεί σε έναν κινηματογραφιστή ασφαλών ιστοριών με «τρελούτσικο» έρεισμα. Αξιόλογοι πάντως οι Εϊμι Ανταμς και Κριστόφ Βαλτς. Και, όπως και να το κάνουμε, ψυχαγωγείσαι.

Δύσκολα θα μπορούσαμε να ισχυριστούμε το ίδιο για το «Απόψε τρώμε στης Ιοκάστης». Βασισμένη στο ομώνυμο θεατρικό έργο του Ακη Δήμου, η ταινία ξεκινά από το χάος και καταλήγει σε αυτό. Οχι επειδή το μυστήριο της δήθεν δολοφονίας μιας ρωσίδας μανικιουρίστας είναι και τόσο περίπλοκο, αλλά επειδή η κινηματογραφική του μετουσίωση έχει γίνει με εξοργιστική προχειρότητα. Τεχνικά τα πάντα είναι κάτω από τη βάση (με μόνη εξαίρεση τον ήχο), οι ερμηνείες του γυναικείου, κυρίως, καστ παραπέμπουν σε drag show (κάτι που μοιάζει με σκηνοθετική επιλογή) ενώ, όσο κι αν έψαξα, δεν βρήκα ούτε ένα πλάνο μιας κάποιας φιλμικής έμπνευσης. Το φιλμ είναι ένα ολοκληρωτικό ναυάγιο.