Η «σκοτεινή μουσική» του Τζον Κάρπεντερ

Πόσοι είναι οι σκηνοθέτες εκείνοι που υπογράφουν και τα soundtrack των ταινιών τους; Ας τους μετρήσουμε: πρώτος διδάξας, ο Τσάρλι Τσάπλιν. Ακολουθούν οι Μάικ Φίγκις (του «Αφήνοντας το Λας Βέγκας»), Κλιντ Ιστγουντ (όχι συνεχώς, αλλά αρκετά συχνά κι ας μην του το ‘χατε!), ο σπουδαίος ινδός κινηματογραφιστής Σατγιαζίτ Ρέι, ο Τομ Τίκβερ (του «Τρέξε Λόλα τρέξε») και ο Ρόμπερτ Ροντρίγκεζ της «Αμαρτωλής πόλης». Α, και ο Τζον Κάρπεντερ (φωτογραφία). Που οδηγήθηκε στη σύνθεση μουσικής για τις ταινίες του επειδή «κόστιζε λιγότερο» κι έτσι υπέγραψε το, σήμερα, μνημειώδες soundtrack της «Νύχτας με τις μάσκες» του 1978, ένα εισπρακτικό σουξέ που σημάδεψε μια για πάντα το σινεμά του φανταστικού, επηρεασμένος, σύμφωνα με τα λεγόμενά του, από τα αντιστοίχως επενδυμένα φιλμ του Ντάριο Αρτζέντο (κυρίως από τη μουσική που έγραψε η ιταλική progressive rock μπάντα Goblin για το φιλμ «Βαθύ κόκκινο» του 1975). Η κινηματογραφική συνέχεια του Κάρπεντερ δεν έχει να επιδείξει ανάλογες εισπρακτικές επιτυχίες (αδίκως είναι η αλήθεια, μια και γύρισε πολλά καλά φιλμ), να όμως που επιστρέφει σήμερα όχι ως σκηνοθέτης αλλά, αποκλειστικά, ως συνθέτης. Το «Lost Themes» είναι ένα μουσικό άλμπουμ για μια ταινία που, πολύ απλά, δεν έχει ακόμα γυριστεί – αλλά διαθέτει ατόφια εκείνη τη μινιμαλιστική γοητεία που χαρακτηρίζει μουσικά ολόκληρη τη φιλμογραφία του. «Ολα ξεκινούν από μια νότα, ένα ακόρντο» λέει ο ίδιος. «Δεν ξέρω να γράψω σε νότες, ούτε και να διαβάσω, προφανώς. Οπότε κάθε τι που συνθέτω ξεκινά από έναν αυτοσχεδιασμό. Και αυτό που προκύπτει στο τέλος είναι πάντα σκοτεινό. Η σκοτεινή μουσική, άλλωστε, είναι και η καλύτερη».