Ροκ αναμνήσεις από τα χρόνια του βινυλίου

O πιτσιρικάς, μαθητής γυμνασίου το ’80, μάζευε το χαρτζιλίκι του, πηδούσε στο διάλειμμα τα κάγκελα της ΛΑΝΣ (Λύκειο Αρρένων Νέας Σμύρνης) και πήγαινε γραμμή στον Τσιάπη, στην Ομήρου, κεντρικό δρόμο της Νέας Σμύρνης, στο θρυλικό δισκάδικο La Si Do (άνοιξε το 1980) για να πάρει δίσκο.

Σε ένα διάλειμμα αγόρασε το «Sticky Fingers» των Rolling Stones. Aπό εδώ, ο ίδιος πιτσιρικάς πήρε και τον πρώτο δίσκο των Μουσικών Ταξιαρχιών που είχε απαγορευθεί για ένα διάστημα ύστερα από καταγγελία γονιού που τον είχε ακούσει από τον γιο του στην Κηφισιά. Και εδώ βέβαια στο ίδιο δισκάδικο της Νέας Σμύρνης ο πρωταγωνιστής της παραπάνω ιστορίας μας μάθαινε και όλα τα νέα για τον Πανιώνιο, αφού ο Τσιάπης (συνεργάτης και του Διονύση Σαββόπουλου) ήταν πολύ ενημερωμένος για τα γηπεδικά.

Βρισκόμαστε στα μέσα της δεκαετίας του 1980. Τα δισκάδικα έχουν ακόμη τη θέση «ιερών» και οι βινυλιάδες μοιάζουν «πιστοί» της θρησκείας του ήχου, του εξωφύλλου, της ανταλλαγής και της εύρεσης.

Οι γειτονιές σφύζουν από μουσικές (κάποτε θα πρέπει να καταγραφεί το μουσικό ρεύμα στα νότια προάστια με τα εκατοντάδες γκρουπάκια), τα δισκάδικα μοιάζουν με μορφωτικά «κύτταρα» και νέοι της εποχής, όπως ο 47χρονος σήμερα δημοσιογράφος Γιάννης Αλεξίου, επιβιβάζονται από νωρίς στο magic bus του βινυλίου και του κόσμου του. Ο ίδιος προσφάτως αποφάσισε να καταγράψει βιωματικά μια περίοδο περίπου τριάντα χρόνων. Και έκλεισε τις αναμνήσεις του και τις ιστορίες του σε μια μικρή έκδοση με τον τίτλο «Τα καλύτερά μας χρόνια!».

ΕΠΟΧΗ ΧΩΡΙΣ ΙΝΤΕΡΝΕΤ. «Από πιτσιρικάς είμαι συλλέκτης βινυλίων κι έτσι προέκυψε ένα βιβλίο που έγινε με πολύ μεράκι και αναφέρεται σε μια εποχή χωρίς Ιντερνετ, γεμάτη πάρτι, καλό ραδιόφωνο και δισκάδικα σε κάθε γειτονιά μέσα από προσωπικές αφηγήσεις.

Την εποχή που πήγαινε ο ένας στο σπίτι του άλλου και κουβαλούσε πέντε – δέκα δίσκους ν’ ακούσουν. Επίσης, προτείνει βασική δισκογραφία και έχει ιστορίες πίσω από θρυλικές ηχογραφήσεις μέσα από συνεντεύξεις κορυφαίων καλλιτεχνών στην πορεία μου ως μουσικός ρεπόρτερ, ενώ υπάρχει και καταγραφή των σημερινών δισκάδικων της Αθήνας» μας λέει ο συγγραφέας που συγχρόνως είναι και η «ψυχή» του μεγάλου θεσμού για τους δίσκους με τίτλο «Vinyl is back», που με συχνότητα συγκεντρώνει τους φαν του είδους στην Τεχνόπολη τα τελευταία χρόνια.

ΚΑΤΑΓΡΑΦΗ ΔΙΣΚΑΔΙΚΩΝ. Η έκδοση όμως μας γεμίζει εικόνες και συνοψίζει ιστορίες μιας αναλογικής εποχής που ο δίσκος ήταν συνώνυμο «ερωτικού αντικειμένου».

Ταυτόχρονα όλα τα μουσικά ρεύματα περνούν από εδώ, όπως το new wave στα μέσα των 80s, πάρτι, στούντιο, συναυλίες, ατάκες («άλλοι πεινάνε κι άλλοι ακούνε Καρβέλα»), η ροκ Ιος, τα κλαμπ (Ομπρε, Maze, Crazy Horse, Rainbow, Kούκος, Αγκάθι και δεκάδες άλλα) αλλά και μια πλήρης καταγραφή των δισκάδικων σήμερα, της παραγωγής δίσκων (μόνο στη Γερμανία η αύξηση στην πώλησή τους αγγίζει το 180% τα τελευταία χρόνια) αλλά και μαρτυριών καλλιτεχνών για γνωστές δημιουργίες τους, όπως του Γιάννη Σπάθα για το περίφημο κομμάτι «Mountains» των Socrates που εμπνεύστηκαν από παίξιμο του κλαριντζή Τάσου Χαλκιά). Ιδού μερικές ροκ ιστορίες: Η συναυλία του Τσακ Μπέρι στον Λυκαβηττό (20 Ιουλίου 1987) διακόπηκε σε μία ώρα αφού ο κόσμος έπαθε αμόκ και ανέβηκε πάνω στη σκηνή δέρνοντας τους σεκιουριτάδες. Εξω από τον Λυκαβηττό εκατό μεθυσμένοι ροκαμπιλάδες είχαν μαζευτεί γύρω από μια κόκκινη Κάντιλακ του ’50 και τραγουδούσαν σε όλη τη συναυλία το «1, 2, 3, 4, 5, Rock ‘n’ roll will never die»! Μετά το τέλος της θρυλικής συναυλίας των Uriah Heep στη Λεωφόρο (1983),  όσοι έμεναν στα νότια προάστια (και ο συγγραφέας) πήγαν να πάρουν το λεωφορείο 505, απέναντι από τον Πύργο Αθηνών. Οι περισσότεροι δεν έκοψαν εισιτήριο και ο οδηγός κατέβηκε αρνούμενος να βάλει μπρος αν δεν πλήρωναν οι τζαμπατζήδες.

Κανείς δεν άκουσε. Τότε εκείνος είπε: «Ετσι είστε; Σας πάω στους μπάτσους! Η Αστυνομία ήταν παραταγμένη μπροστά στην αμερικανική πρεσβεία, λίγο πιο κάτω, και τότε όλοι άρχισαν να πετάνε από τα παράθυρα ό,τι ναρκωτικά είχαν πάνω τους. Εκλεισαν οι πόρτες του λεωφορείου και έμεινε ανοιχτή μόνο η πίσω. Τότε πλησίασε ένας επαρχιώτης αστυνομικός και είπε τη μυθική ατάκα: «Οσοι είναι απ’ του ροκ να κατέβουν κάτου».

INFO
Γιάννης Αλεξίου, «Βινύλιο
– Τα καλύτερά μας χρόνια!»,
εκδ. Φαρφουλάς