Ο μπογιατζής και ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας

Τελευταίες μέρες του χρόνου, αν θέλουμε να αισιοδοξήσουμε λιγάκι, το μόνο που μας έχει απομείνει είναι οι ζωές των άλλων. Οπως τις παρατηρούμε ενώ οι ίδιοι δεν φαίνεται να μας προσέχουν, και μια απροσδόκητη χειρονομία, ένας αναστεναγμός ή μια αιφνίδια έκφραση ευγένειας μας κάνουν να αλλάζουμε την άποψή μας για τον κόσμο ολόκληρο. Τι άποψη, κοσμοθεωρία ολόκληρη. Οτι δεν είμαστε οι μόνοι που διαπιστώνουμε μια αλλαγή προς το καλύτερο, αλλά την ίδια ακριβώς στιγμή σε άγνωστά μας μέρη, χάρη σε άγνωστούς μας ανθρώπους, συντελείται μια εξίσου συγκινητική αποκάλυψη.

Επιπλέον, σαν κάτι να μας προειδοποιεί ενστικτωδώς πως τα πράγματα θα γίνονταν πολύ καλύτερα, λίγο μόνο να μεγάλωνε η προσπάθεια, χωρίς να έχουμε συνεννοηθεί μεταξύ μας, ώστε να πολλαπλασιαστούν οι προϋποθέσεις της ανθρωπιάς και αμελητέες να φάνταζαν οι συγκρούσεις της συμπολίτευσης με την αντιπολίτευση για το ποιος θα εκλεγεί Πρόεδρος της Δημοκρατίας. Ενώ αντίθετα θα είλκυε, για παράδειγμα, την προσοχή μας ο μπογιατζής που θα τύχαινε να ασβεστώνει το γειτονικό μας διαμέρισμα. «Μα έχετε τελείως τρελαθεί;» θα έλεγε ακόμη και ένας ευαίσθητος άνθρωπος. Τον διαβεβαιώνουμε ότι διατηρούμε τα μυαλά μας στη θέση τους.

Ποιο είναι άλλωστε το εσωτερικό αντίκρισμα, που να μας αφορά όμως όλους, ώστε να αποδίδουμε τόσο καθοριστική σημασία – αν λάβουμε υπόψη μας τα σαράντα τελευταία χρόνια της Μεταπολίτευσης – στο γεγονός ότι το 14% του ΠΑΣΟΚ έφτασε το 48% και ότι το 4% του ΣΥΡΙΖΑ έπιασε στις τελευταίες εκλογές το 27%, με το ενδεχόμενο στις επόμενες να σκαρφαλώσει και στο 37%; Βεβαίως η καθημερινότητά μας έγινε πιο ενδιαφέρουσα με το να συζητάμε στις καφετέριες, στις ταβέρνες και τα σπίτια, αλλά αυτό τελικά ήταν το ζητούμενο; Το πόσο ενδιαφέρον θα νιώθουμε συζητώντας με τους άλλους, ενώ θα αισθανόμαστε τρομερά αμήχανοι όταν θα μένουμε μόνοι μας;

Γιατί προσπαθούμε πάντα να λύσουμε ένα πρόβλημα με κάτι, όπως είναι η γενικευμένη πολιτικολόγα συζήτηση, που έχει αποδεχθεί ότι δεν υπήρξε ποτέ ως λύση; Αν και όταν θέλουμε πραγματικά να παρηγορηθούμε θα θυμηθούμε συμπεριφορές ανθρώπων που τις γνωρίζουμε μόνο εμείς, αφού θεωρούμε πως σε περίπτωση που τις εκμυστηρευόμασταν στους άλλους θα παρέμεναν όλοι τους αδιάφοροι κατηγορώντας μας ότι ασημαντολογούμε; Γιατί αυτός ο δισταγμός και αυτή η δειλία για κάτι που, ενώ το ζούμε και το λογαριάζουμε σωτήριο, δεν θα το ομολογήσουμε ποτέ;

Οπως ακριβώς ο μπογιατζής που αναφέραμε. Δεν κρατούσε βούρτσα στα χέρια του. Κρατούσε πινέλο και ζωγράφιζε. Για κάθε τετραγωνικό που μπογιάτιζε σε τοίχο ή σε ταβάνι, καθόταν στη μοναδική καρέκλα που υπήρχε μέσα στο διαμέρισμα, άναβε τσιγάρο και παρατηρούσε τη δουλειά που είχε ολοκληρωθεί με τρυφερότητα, σαν να απολάμβανε ένα ηλιοβασίλεμα στην Οία στη Σαντορίνη. Και πριν ξαναπιάσει τη βούρτσα, ακουμπούσε στο περβάζι του παραθύρου και παρατηρούσε την κίνηση στον δρόμο με μια τέτοια έκφραση ευχαρίστησης, σάμπως και το διαμέρισμα θα ήταν ο ίδιος που θα το κατοικούσε με την οικογένειά του.

Τον έβλεπες να ονειροπολεί τους ανθρώπους που θα ζούσανε μέσα στο ανακαινισμένο από τον ίδιο διαμέρισμα, τον ένιωθες να συμμετέχει προκαταβολικά σε όσα θα διαδραματίζονταν μέσα στους λευκασμένους από τον ίδιο τοίχους, σαν να έδινε ένα ραντεβού με τους ενοίκους του. Ηταν σαν να τους ειδοποιούσε πως για οποιαδήποτε χαρά τους, έστω και αν θα του έμενε άγνωστη, ήταν και ο ίδιος υπόλογος. Εισχωρούσε μέσα στις ζωές των άλλων με έναν τρόπο που πολλαπλασίαζε τη δική του ζωή κι αν δεν θα συναντιούνταν ποτέ μαζί τους, η επαφή είχε συντελεστεί.

Α, πόσο μεγάλη είναι η ανάγκη του μύθου στον άνθρωπο ώστε ένας μπογιατζής να σε κάνει να το καταλαβαίνεις πολύ καλύτερα απ’ ό,τι η εκλογή ενός Προέδρου της Δημοκρατίας.