Οι «παππούδες» μιξάρουν ακόμη

«Oταν ήμουν δεκαπέντε, δεκαέξι, όταν ξεκίνησα να παίζω πραγματικά κιθάρα, ήθελα να γίνω μουσικός… Το όνομά μου είναι Τζιοβάνι Τζόρτζιο, αλλά όλοι με φωνάζουν Τζόρτζιο». Με αυτούς τους στίχους αρχίζει το τραγούδι «Giorgio by Moroder», των Daft Punk, το πιο ιδιαίτερο από τον δίσκο τους «Random Access Memories» που απογειώθηκε στις πωλήσεις. Πρόκειται ουσιαστικά για μια αναφορά στον πρωτοπόρο καλλιτέχνη της ευρωπαϊκής ντίσκο. Μέσα σε 10 λεπτά, όσο διαρκεί δηλαδή το κομμάτι, ο τραγουδιστής εξιστορεί τις περιπέτειές του στον χώρο της μουσικής βιομηχανίας από τη δεκαετία του 1950 έως σήμερα, ενώ μια μελωδία με έντονα στοιχεία ντίσκο συνοδεύει τον σταθερό τόνο της φωνής του.

Τι κι αν το τραγούδι δεν προσφέρεται για χορό, όπως τα υπόλοιπα του δίσκου – έχει τη δική του δυναμική καθώς στηρίζεται σε έναν ζωντανό θρύλο. Αλλωστε, έφθασε στο Νο1 των single τσαρτς σε 20 χώρες και πούλησε τέσσερα εκατομμύρια αντίτυπα σε όλο τον κόσμο. Η έμπνευση των Τομά Μπανγκαλτέ και Γκι–Μανουέλ ντε Ομέμ Κρίστο, όπως είναι τα πραγματικά ονόματα του ντουέτου από τη Γαλλία, ήταν αρκετή για να επαναφέρει τον 74χρονο Ιταλό στο μουσικό προσκήνιο. Η οποία ολοκληρώνεται θριαμβικά με την κυκλοφορία του πρώτου του άλμπουμ έπειτα από τρεις δεκαετίες, τον Ιανουάριο του 2015. Στον αυτοαναφορικό δίσκο με τίτλο «74 Is The New 24» κάνουν γκεστ εμφανίσεις και γνωστές ποπ τραγουδίστριες όπως η Κάιλι Μινόγκ και η Μπρίτνεϊ Σπίαρς.

Ο «παππούς της ντίσκο» δεν σταματάει εδώ. Εκανε ήδη το επίσημο ρεμίξ του τραγουδιού «Midnight» των Coldplay που συμπεριλήφθηκε στο άλμπουμ τους «Ghost stories» και βγήκε στα ράφια των δισκοπωλείων τον περασμένο Απρίλιο. Αλλά και το ρεμίξ του κομματιού «I Can’t Give You Anything But Love» από τον νέο δίσκο της Lady Gaga πριν από λίγες εβδομάδες. Ο νονός της ηλεκτρονικής μουσικής, όπως τον αποκαλούν πολλοί, συνεχίζει να βολτάρει στα κλαμπ ως DJ, παίζοντας τις επιτυχίες που του χάρισαν πολλούς πλατινένιους δίσκους και τρία Οσκαρ.

Ο Νάιλ Ρότζερς. Οι Daft Punk, όπως κάθε σοβαρός θαυματοποιός που σέβεται τον εαυτό του, έβαλαν το χεράκι τους και στην επιστροφή του Νάιλ Ρότζερς. Ο θρυλικός κιθαρίστας των Chic έγινε δημοφιλής σε εκατομμύρια νέους χάρη στη συμμετοχή του στο σινγκλ «Get lucky» και στα τρία βραβεία Γκράμι που απέσπασε. Πώς λοιπόν να μην τον κατατάξει το περιοδικό «Rolling Stone» ανάμεσα στους 50 πιο σημαντικούς ανθρώπους της ηλεκτρονικής χορευτικής μουσικής; Με το σχόλιο μάλιστα πως είναι δύσκολο κανείς να εκτιμήσει ακόμη την καριέρα του, επειδή δεν είναι απλώς σε εξέλιξη αλλά έχει εκτοξευθεί.

Στα 62 του χρόνια, ο «Μπετόβεν της ντίσκο», όταν δεν περιοδεύει σε φεστιβάλ  συνεργάζεται με γνωστούς καλλιτέχνες στην παραγωγή των νέων τους άλμπουμ. Το έκανε στο παρελθόν με τον Ντέιβιντ Μπάουι στο «Let’s dance» και τη Μαντόνα στο «Like a virgin», το κάνει και τώρα με τους Ντουράν Ντουράν. Το ταλέντο του, τέλος, φθάνει μέχρι και τα ηλεκτρονικά παιχνίδια αφού τα τελευταία χρόνια συνέθεσε τη μουσική για παιχνίδια όπως το Halo και το Rise of Nations. Φροντίζοντας πάντα να προσθέτει έστω και συγκαλυμμένα boogie στοιχεία στις μελωδίες τους. Αλλωστε, όπως δήλωσε πέρυσι στη «Γκάρντιαν», «ακόμη και αν κάποιος δεν μπορεί να αποδείξει επιστημονικά ότι η χορευτική μουσική γίνεται και πάλι της μόδας ως αντίδοτο στις σημερινές δυσκολίες της καθημερινότητας, είναι μια εικασία. Εγώ πάντα έλεγα ότι όταν η κοινωνία είναι στα κάτω της, οι καλλιτέχνες είναι στα πάνω τους».

Μπορεί η επιτυχία των Daft Punk να πέρασε τον Ατλαντικό, ωστόσο η χρυσόσκονη που σκόρπισαν στους ντίσκο καλλιτέχνες ξεκίνησε από την πατρίδα τους, τη Γαλλία. Ετσι, ο Σερόν, ο μουσικός παραγωγός που μεσουράνησε τις δεκαετίες του 1970 και 1980 στην Ευρώπη ήρθε και πάλι στην επικαιρότητα. Η συμμετοχή του πέρυσι στη συλλογή τραγουδιών «Cosmic machine: A Voyage Across French Cosmic & Electronic Avantgarde» «κούμπωσε» με την επάνοδο της ντίσκο μουσικής σκηνής και του άνοιξε τα φτερά για νέα καριέρα στα 62 του χρόνια.