Ωτοβλεψίες

Ξενιτιές. Και χαμένες ζωές και μοναξιά στα όρια της τρέλας και αποξένωση… Ολα έχουν χωρέσει στο σπαρακτικό «Διπλό βιβλίο» του Δημήτρη Χατζή, που το 2016 θα μετράμε σαράντα χρόνια από την πρώτη έκδοσή του, από τον Εξάντα. Ονειρο ζωής θεατρικό είναι αυτό για το Γιώργο Αρμένη, από τους πρώτους καλλιτέχνες που δέθηκαν στο άρμα του Κάρολου Κουν. «Ας με αφήσουν πια να το κάνω» είναι η ατάκα του. Λίγες ημέρες αφότου έχει απιθώσει την πρότασή του (στο… έλεος του Γιώργου Λούκου) για θεατρικό ανέβασμα – έχει κάτι το σπαρακτικό και αυτή – στο Φεστιβάλ Αθηνών για το καλοκαίρι. Και την ώρα που ξεκινάει πρόβες για το «Ξυλάδικο του Βόλου», σαν πρόγευση από το έπος του Χατζή – το σημείο που βρίσκει τον Κώστα από τη Σούρπη να αφήνει την οικογένειά του για να τον θρέψει μια πλούσια θεία στον Βόλο, όπου πιάνει δουλειά σε μαραγκό προτού φύγει για να γενεί χαμάλης στη Γερμανία. Εκεί, στον Βόλο, στην Παλιά Ηλεκτρική ετοιμάζεται για πρεμιέρα την επομένη των Χριστουγέννων ο ακάματος θεατράνθρωπος. Εφτά παραστάσεις τη βδομάδα, με τους Παντελή Παπαδόπουλο, Βάλια Φιλιάγκου, Φάνη Γκίκα, Στέλιο Νίνη. Αποκέντρωση. Οπως το πιντερικό «Party Time» του Γιώργου Κιμούλη που θα δίνει επίσης έξι – εφτά παραστάσεις τη βδομάδα, μοιρασμένες στο Από Μηχανής Θέατρο και στο Δημοτικό Θέατρο Καλαμαριάς. Παράλληλα, ο Αρμένης συζητάει με τον Θοδωρή Γκόνη για να μεταφέρει το «Ξυλάδικο» και στην Καβάλα, προτού το φέρει στο Νέο Ελληνικό Θέατρό του, όπου τώρα ο γιος του Κάρολος (βαφτισμένος με το όνομα του δασκάλου μέντορα Κουν) Αρμένης, ανήσυχος 25άρης, ανεβάζει, λιτά και ήσυχα, τον «Αρχιμάστορα Σόλνες» του Ιψεν.

Κουν, είπαμε. Και θυμηθήκαμε τα Βραβεία Καθόλου Κουν, τα οποία με αφορμή τη βράβευση Ρουβά για έναν ημίγυμνο ρόλο μερικών λεπτών μας εισήγαγαν, εν μέσω άναρθρων κραυγών, στην έννοια της «Αστυνομίας Θεάτρου». Εξετάζονται ως αβάσιμες πληροφορίες που θέλουν να επεκτείνεται το όργανο σε «Χωροφυλακή Θεάτρου», με στολές Σήλιας Κριθαριώτη, ώστε να είναι αρκούντως σικ όταν θα καταστέλλει όχι μόνον νεόκοπους «σταρ» του σχοινιού και του σανιδιού και θλιβερά σκεπτικά βράβευσης, αλλά και «βασιλικές» συζύγους διευθυντών για κατάχρηση – αισθητικής – εξουσίας και αμετροέπεια.

Στα όπλα! Εμ Καλάσνικοφ τους χρειάζεται. Ή μας χρειάζεται, όπως πιστεύει ο Κωνσταντίνος Γιάνναρης, ο οποίος πυροβολεί με αυτόν τον τίτλο από τα πλάνα της νέας του ταινίας που βρίσκεται σε φάση ρεπεράζ, όπως μαθαίνω. Αναζητά χώρους για γυρίσματα, αν και ελέγχεται η πληροφορία ότι θα χρησιμοποιήσει κινηματογραφημένο υλικό και από τον ξεσηκωμένο Δεκέμβρη του 2008, καθώς ήταν από τους ελάχιστους που πήραν την κάμερα επ’ ώμου και βγήκαν – με κίνδυνο – στους δρόμους της φλεγόμενης Αθήνας. Στην παραγωγή της CL Productions πάντως, σύμφωνα με το σενάριο, «σε περίοδο κρίσης μια οπλισμένη συμμορία εφήβων ξεσπά στη ραστώνη των νοτίων προαστίων», αποτυπώνοντας και μια σύγχρονη εκδοχή Μπόνι και Κλάιντ. Την ίδια ώρα, σε φάση ρεπεράζ – το Σαββατοκύριακο ήταν με τη σκηνογραφική του ομάδα στη Θεσσαλονίκη – βρίσκεται και ο Μανούσος Μανουσάκης (φωτογραφία), που είδε τα σχέδιά του για σίριαλ με την πάλαι ποτέ ΕΡΤ, επί του «Ουζερί Τσιτσάνη» του Γιώργου Σκαμπαρδώνη, να ναυαγούν, αλλά πήρε επ’ ώμου την κινηματογραφική κάμερα για να αποτυπώσει το 1942-43 στην Παύλου Μελά 22 (το ουζερί είναι σήμερα μπουτίκ) με βάση και το σενάριο των Βασίλη Σπηλιόπουλου – Αντας Γκουρμπαλή που χρηματοδοτήθηκε από το Κέντρο Κινηματογράφου. Και αυτό ύστερα από τη θεατρική εκδοχή τού «Ουζερί» που ανεβάστηκε στο ΚΘΒΕ και τη σκηνοθεσία του για τη συνεχιζόμενη (στο Βεάκη) «Ποντικοπαγίδα» της Αγκαθα Κρίστι.

Σαν θύελλα. Την ώρα που η Αγρα τού εξέδωσε τα νέα αφηγήματά του «Τι πάθος ατελείωτο» (από το ζεϊμπέκικο του Βαμβακάρη), έργα του μεταφέρονται στη σκηνή. Στο Χαμάμ, η Νένα Μεντή συνεχίζει με επιτυχία ώς τον Ιανουάριο το «Σύλβια και δράκος», από τον «Γύρο του θανάτου» για τον «δράκο» Αριστείδη Παγκρατίδη, ενώ η Νικολέτα Βλαβιανού ετοιμάζει την «Φαχισέ Τσίκα, θυγατέρα της Ανατολής», από αφήγημά του, βασισμένο στις αναμνήσεις της Ευθαλίας από την Κερασούντα που έγινε φαχισέ, δηλαδή ιερόδουλη, στον Γαλατά. «Κρίμα που είναι πόρνη» του Τζον Φορντ κατά Δημήτρη Λιγνάδη στο Εθνικό («Χώρα»), «Επάγγελμα πόρνη» της Λιλής Ζωγράφου με την Αλεξάνδρα Παλαιολόγου στο Ιδρυμα Κακογιάννη, «Η πόρνη που σέβεται» του Σαρτρ με την Αννα Φόνσου στο Αλμα… Σαν θύελλα. Ή σαν φεστιβάλ…

Οι «Μάγισσες» επιστρέφουν
Ψάχνοντας τι έχει απογίνει εκείνο το κινηματογραφικό σενάριο της Ασπας Καλλιάνη για τη ζωή του Μίκη Θεοδωράκη, με βάση το έντυπο πόνημα του Νίκου Παπανδρέου (που γράφτηκε, λέει, ύστερα από δύο χρόνια συναντήσεων με τον συνθέτη στου Φιλοπάππου), ανακάλυψα ότι έχει κολλήσει κάπου στην Αμερική. Οπου είχε σταλεί για χρηματοδότηση, όπως φαίνεται. Δεν κόλλησε όμως το θεατρικό «Τίμημα» του Αρθουρ Μίλερ που ήταν sold out στο ΚΘΒΕ στο Δημοτικό Θέατρο Καλαμαριάς και τώρα ετοιμάζεται για το εξωτερικό και την Αθήνα. Ενώ η σκηνοθέτις ετοιμάζει στο ΚΘΒΕ την «Παράνομη οδήγηση» της Πόλα Βόγκελ, πάλι με τον Σταύρο Ζαλμά (και τη Νεφέλη Κουρή εδώ), για μια ερωτική σχέση με εξ αγχιστείας θείο. Η είδηση όμως είναι ότι η Ασπα Καλλιάνη έχει ετοιμάσει και τη θεατρική μεταφορά – ξεχάστε το σίριαλ – των «Μαγισσών της Σμύρνης», κατ’ εντολή Γιάννη Βούρου (αν κάποιοι τον αφήσουν να κάνει τη δουλειά του…), για την επόμενη σεζόν, εφόσον δοθεί τελικά και επίσημα η άδεια από τις εκδόσεις Καστανιώτη και από τη Μάρα Μεϊμαρίδη. Στη φωτογραφία, η Φιλαρέτη Κομνηνού στο σίριαλ του Mega.