Γιάννης Καραμπέτσος: Ο πρώτος γκαλερίστας με τατουάζ

Από σήμερα η Αθήνα προσθέτει στον χάρτη με τους πολιτισμικούς χώρους της την πρώτη γκαλερί δερματοστιξίας. Μια αίθουσα τέχνης αφιερωμένη στη διακόσμηση του δέρματος με ανεξίτηλα χρωματιστά σχέδια. Στο τατουάζ δηλαδή. Ο καλλιτέχνης Sake – κατά κόσμον Γιάννης Καραμπέτσος – αποφάσισε να δώσει νέα διάσταση στον επαγγελματικό χώρο του στο Χαλάνδρι. Με τα μέλη της ομάδας του Sake Tattoo Crew σκέφτηκαν να ικανοποιήσουν μια ανάγκη όχι μόνο δική τους, αλλά και ανθρώπων που δεν έχουν καμία επαφή με το αντικείμενο. «Υπάρχει κόσμος που θέλει να βλέπει έργα, να αγοράζει πίνακες, να ενημερώνεται για την τέχνη του τατουάζ, τις εξελίξεις, τις τάσεις» εξηγεί ο Sake.

Στην γκαλερί του STC, με εμφανείς τις επιρροές της λονδρέζικης διακόσμησης εσωτερικών χώρων (ξύλινο δάπεδο, τοίχοι από εμφανή κόκκινα τούβλα, φωτιζόμενη οροφή – μια artwork καλλιτέχνη διαστάσεων 10 επί 3 – και έπιπλα-αντίκες), ο Sake οραματίζεται ο επισκέπτης «να έρχεται σε επαφή με άλλα εικαστικά ρεύματα, όπως η street art (τέχνη δρόμου), με εκφάνσεις της γλυπτικής μέσα από δημιουργίες με ξύλο, με χαρτόνι, να παρακολουθεί βιντεοπροβολές, ντοκιμαντέρ για την ιστορία του τατουάζ, τους πρωτοπόρους της τέχνης». Ταυτόχρονα ο χώρος αυτός, που θα λειτουργεί σε καθημερινή βάση, αποσκοπεί στα να αποτελέσει πεδίο έκφρασης νέων καλλιτεχνών, είτε αυτοί είναι σπουδαστές της ΑΣΚΤ είτε νέοι ηλικιακά δημιουργοί. Με την ομάδα του, άλλωστε, καλύπτουν ολόκληρο το φάσμα του τατουάζ: πορτρέτα, σχέδια ρεαλιστικά, γεωμετρικά, ασπρόμαυρα – έγχρωμα, συμμετρικά, ιαπωνικά, κλασικά, μοντέρνα, με αποτέλεσμα να γεννιούνται νέα στυλ τα οποία αναγνωρίζονται από τη διεθνή κοινότητα του τατουάζ. Κάπως έτσι συμμετέχουν κάθε χρόνο σε πάνω από δέκα μεγάλες εκθέσεις στο Λονδίνο, στο Παρίσι, στη Νέα Υόρκη, στο Μιλάνο, στη Φλωρεντία, στο Λας Βέγκας, στο Βελιγράδι, στη Λευκωσία, στο Αμστερνταμ, στο Βερολίνο, στο Μάαστριχτ.

Αρχή με γκραφίτι. Οι καλλιτεχνικές ανησυχίες του Sake έχουν τις καταβολές τους στα γκραφίτι. «Αρχισα από το γυμνάσιο, το 1994 να αφήνω την υπογραφή μου σε τοίχους. Τότε το γκραφίτι φάνταζε στο μυαλό μου ως κάτι επαναστατικό. Δεν αντιλαμβανόμουν ότι μπορεί να προκαλούσα φθορές. Αργότερα, μαθαίνοντας, άρχισα να επιλέγω τα σημεία» και να δίνει πνοή και χρώμα σε μάντρες, φράκτες, τοίχους. «Κάπως έτσι άρχισαν να μας καλούν για να φιλοτεχνήσουμε κτίρια».

Στη τέχνη του τατουάζ μυήθηκε τυχαία. Ηθελε να μαζέψει χρήματα για
διακοπές, το καλοκαίρι του 2001, και ένας φίλος του που εργαζόταν ως τατού άρτιστ τού πρότεινε να κάνει σχέδια στο χαρτί για τους πελάτες. «Ο δάσκαλός μου κάποια στιγμή βλέποντας τα σχέδιά μου μου πρότεινε να δοκιμάσω να “χτυπήσω” τατουάζ ως δουλειά και ως τρόπο έκφρασης. Με το πρώτο “έφυγα” και αφοσιώθηκα».

Κάθε τατουάζ είναι μια ιστορία. Δηλαδή το δέρμα έχει τη δική του ιστορία. «Σέβεσαι το γεγονός ότι για εκείνον που το κάνει είναι ιερό, διότι θα το έχει για μια ζωή». Εξηγεί ότι αν και το στούντιο τατουάζ συστεγάζεται με τον εκθεσιακό χώρο, εντούτοις δεν θα λειτουργούν ως συγκοινωνούντα δοχεία. Δεν θα δει δηλαδή ο επισκέπτης «ζωντανές» δημιουργίες. «Θα μπορεί όμως να δει έργα σκαλισμένα σε χαρτί, σε ξύλο, χαρακτικά, σχέδια με πενάκι, ζωγραφιές με μαρκαδόρους». Εχει όρεξη, έχει όραμα και είναι ξεκάθαρα. Και να σκεφτείτε ότι ώς τα 13 του ούτε που ήθελε να ακούει για τατουάζ.