Δήμος Σκουλάκης: Ο μαχητικός ζωγράφος της Μεταπολίτευσης

Αν ο καθένας από εμάς βρίσκεται συχνά μπροστά σε ένα δίλημμα, υπάρχουν και εκείνοι που απαντούν αμέσως και σχεδόν αμέσως δικαιώνονται. Αν με 29 χρόνια θητείας στη μάχιμη πολιτική γελοιογραφία, κάποια στιγμή από το 1984 ο Δημοσθένης (Δήμος) Σκουλάκης επέλεξε σχεδόν μόνο τη ζωγραφική, ο τότε δρόμος τον δικαίωσε. Και από χθες, που ο διακεκριμένος ζωγράφος δεν είναι πια εδώ, αφού έφυγε στα 75 του χρόνια από καρκίνο, αφήνει ένα σπουδαίο έργο και στα δύο πεδία.  

«Είμαι ρεαλιστής, ανθρωποκεντρικός ζωγράφος που προσπαθεί να εκφράζεται όσο το δυνατόν πιο τίμια και να μην ενδίδει στους Λαιστρυγόνες και στους Κύκλωπες, αλλά ούτε και να τους φοβάται. Την τελική κρίση ωστόσο την περιμένω από τους θεατές» έλεγε σε συνέντευξη στην συνάδελφο στα «ΝΕΑ» Μαίρη Αδαμοπούλου ο ίδιος ο Σκουλάκης. Γεννημένος το 1939 στην Αθήνα, με καταγωγή από τα Χανιά, θα αποκτήσει σπουδαίους δασκάλους, καθώς θητεύει δίπλα στον Σπύρο Παπαλουκά και για λίγο τον Φώτη Κόντογλου. Το 1956 ταξιδεύει στο Παρίσι και ύστερα από έναν χρόνο επιστρέφει στην Ελλάδα, για να ξεκινήσει συστηματικές σπουδές με τους Πάνο Σαραφιανό και Βρασίδα Βλαχόπουλο.

Την επόμενη χρονιά, μπαίνει στο προκαταρκτικό τμήμα της Ανωτάτης Σχολής Καλών Τεχνών, με δάσκαλο τον Γιώργο Μαυροΐδη και το 1961 στα εργαστήρια της σχολής με δάσκαλο τον Γιάννη Μόραλη. Παράλληλα παρακολουθεί και το εργαστήριο σκηνογραφίας – διακοσμητικής του Βασίλη Βασιλειάδη. Συνοπτικά θα λέγαμε πως ασχολήθηκε βιοποριστικά με τη γελοιογραφία, την εικονογράφηση και τη σκηνογραφία από το 1959 μέχρι και το 1984.

Ο Δήμος Σκουλάκης ταξιδεύει πολύ (συνεργάζεται ως γελοιογράφος με πολλές εφημερίδες, όπως με τη «Μοντ»), δουλεύει με τον Τσαρούχη και η οριστική του επιστροφή στην Ελλάδα γίνεται το 1974 με τη Μεταπολίτευση. Η ποπ αρτ και ο ρεαλισμός βρίσκονται στις αποσκευές του (ως επιρροές) ενώ οι εικόνες του παντρεύουν τη φωτογραφική ακρίβεια, το λογικό και το παράλογο, τις πολιτικές αιχμές. Αυτό το τελευταίο το ήξερε καλά. Για παράδειγμα, υπήρξε πολύ τολμηρό για την εποχή του και σήμερα αποτιμάται ως σπουδαία αντιστασιακή πράξη η έκδοση του γελοιογραφικού άλμπουμ «Ο Τρελός και οι Αλλοι» με εκατό αντιχουντικά σκίτσα στο Μόντρεαλ το 1969.

Μόνιμος πολιτικός γελοιογράφος σε «Δημοκρατική Αλλαγή», «Ταχυδρόμο» αλλά και «Ελευθεροτυπία», «Αυγή» και πολλά άλλα έντυπα, πέρασε και από τη διαφήμιση και το θέατρο (σκηνογραφώντας πολλές παραστάσεις) ενώ εικονογράφησε παιδικά βιβλία. Συνεργάστηκε επίσης με την «Επιθεώρηση Τέχνης» και τις εκδόσεις Θεμέλιο. Η τελευταία του (μικρή αναδρομική) έκθεση θα πραγματοποιηθεί από τις 15 Ιανουαρίου μέχρι τις 7 Φεβρουαρίου 2015 στην αίθουσα τέχνης ΠερίΤεχνων Καρτέρης (Ηροδότου 5, Κολωνάκι).

Η κηδεία του θα γίνει 
το Σάββατο στις 13.30 
στο Κοιμητήριο 
της Αγίας Παρασκευής