Η παγίδα του τέλειου θύματος: από τον Μάικλ Μπράουν στον Ερικ Γκάρνερ

Σε κάποιο σημείο, ανάμεσα στη στιγμή που οι ένορκοι στο Μιζούρι αποφάσισαν να μην παραπέμψουν σε δίκη τον αστυνομικό που πυροβόλησε και σκότωσε τον Μάικλ Μπράουν και τη στιγμή που οι ένορκοι στη Νέα Υόρκη αποφάσισαν να μην παραπέμψουν σε δίκη τον αστυνομικό που έπιασε γύρω από τον λαιμό και σκότωσε τον Ερικ Γκάρνερ ενώ εκείνος προσπαθούσε να φωνάξει «δεν μπορώ να αναπνεύσω», άρχισε να παίρνει μορφή η απάντηση στην έκκληση αυτής της χώρας για αλλαγή.

Η ΘΕΣΗ. Σύμφωνα με αυτή την απάντηση, η αστυνομία βρίσκεται υπό πολιορκία και δέχεται άδικες επιθέσεις από αυτούς που ζητούν να αλλάξει κάτι μετά τον πυροβολισμό στο Φέργκιουσον – στους οποίους περιλαμβάνονται ο πρόεδρος και ο γενικός εισαγγελέας των Ηνωμένων Πολιτειών, θα προσέθετα εγώ. Το επιχείρημα όσων υποστηρίζουν αυτή τη θέση είναι ότι το αίτημα για αλλαγή είναι ατελές επειδή ο Μπράουν – και τώρα ο Γκάρνερ, θα μπορούσε να υποθέσει κάποιος -, δεν είναι το τέλειο θύμα αλλά και ότι οι διαδηλωτές δεν επέδειξαν τέλεια συμπεριφορά. Αυτό το επιχείρημα όμως είναι γελοίο και ανόητο επειδή δεν αναγνωρίζει ότι ολόκληρο το σύστημα είναι ατελές. Δεν χρειάζεται να ψάξουμε άγγελους και δαίμονες για να καταλάβουμε ότι η ανισότητα είναι μια κόλαση.

Οι δύο υποθέσεις σχετίζονται με κάτι πολύ ευρύτερο: τις φυλετικές διακρίσεις και την απονομή δικαιοσύνης. Οι πολίτες θέλουν να ξέρουν ότι η απονομή της δικαιοσύνης γίνεται χωρίς διακρίσεις και ότι η αστυνομία δεν κάνει χρήση βίας με βάση το χρώμα του δέρματος. Αυτό που θέλουν να ξέρουν οι πολίτες είναι ότι για τους δικαστές και τους αστυνομικούς όλες οι ζωές έχουν την ίδια αξία. Η πραγματικότητα λέει ότι δεν συμβαίνει κάτι τέτοιο. Η μεταχείριση των μαύρων από την αστυνομία είναι διαφορετική. Και οι μαύροι που χάνουν τη ζωή τους από τις σφαίρες των αστυνομικών πολλοί περισσότεροι από τους λευκούς.

Η ΦΤΩΧΕΙΑ. Κανένας δεν αρνείται ότι οι αστυνομικοί κάνουν μια σκληρή δουλειά. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι δεν πρέπει να αντιμετωπιστούν και να διορθωθούν οι ανισότητες. Κανένας δεν αρνείται επίσης ότι η υψηλή εγκληματικότητα συναντάται στις γειτονιές όπου ζουν μειονότητες. Αλλά αυτές οι διασταυρώσεις δεν σταματούν εδώ. Η πύκνωση της φτώχειας παίζει ουσιαστικό ρόλο. Ουσιαστικός είναι και ο ρόλος του αγωγού που οδηγεί από το σχολείο στη φυλακή, όπως και τα τραύματα που έχει αφήσει η καταπίεση πολλών δεκαετιών. Γι’ αυτόν και μόνο τον λόγο οι μαύροι, με τη στήριξη αυτών που καταλαβαίνουν τον πόνο τους, πρέπει να συνεχίσουν να φωνάζουν: «Δεν μπορώ να αναπνεύσω».

Ρατσιστικό επιχείρημα
Το επιχείρημα ότι η «μαύρη» δυσλειτουργικότητα είναι αποτέλεσμα κάποιας «μαύρης» παθολογίας είναι ρατσιστικό. Και, ναι, ρατσισμός είναι η λέξη που πρέπει να χρησιμοποιούμε. Ο ρατσισμός δεν απαιτεί την παρουσία της κακίας για να εκδηλωθεί. Η πηγή του είναι η άγνοια, εκούσια ή ακούσια. Δεν χρειάζεται καν περισσότερες από μία φυλές