«Δίνω ό,τι έχω. Πάρτε ό,τι θέλετε»

Είναι άθλος ο Ηρακλής του; Ενας πρωταγωνιστικός ρόλος, θεατρικός, για παιδιά και όχι μόνον. «Δεν ξέρω αν είναι μεγαλύτερος από του Διονύσου» λέει ο τραγουδιστής και πλέον ηθοποιός, που διάγει με χαρά και αυτογνωσία την πέμπτη του «υποκριτική εργασία», σε 23 χρόνια καριέρας, με τρεις ταινίες και ένα αρχαίο δράμα. «Εχει να κάνει με την εσωτερική διεργασία» προσθέτει. Θα τον ακολουθήσουν σε αυτόν τον μεγάλο Ή μικρότερο άθλο και οι «Ρουβίτσες»; Το μόνο που ξέρει είναι ότι στην τελευταία συναυλία του ήταν παρούσες και ορμητικές…

Ταιριαστή φορεσιά για τον νέο του ρόλο, αυτόν του Ηρακλή: μια πανοπλία. Που δεν την διαπερνάει τίποτα, τον διατηρεί προστατευμένο στην ασφάλεια του σταρ που από τις πίστες και τις συναυλίες με ευκολία μεταπηδά στη θεατρική σκηνή και που θα μπορούσε με μεγάλα φωτεινά στοιχεία να γράφει: «Μαθαίνω τον εαυτό μου».

Πώς είπατε; Ο Ηρακλής δεν φορούσε πανοπλία; Είχε όμως το δέρμα του ήρωα – ημίθεου για πανοπλία. Και αυτό ο Σάκης Ρουβάς το ξέρει. Και το απολαμβάνει. Δέρμα υπερήρωα που δεν το διαπερνά τίποτα. Τα φωτεινά στοιχεία παραμένουν στο πλάνο.

Τόσα χρόνια, τόσα μαθήματα αυτογνωσίας – χάρη στα οποία είδε «δραστικές διαφορές και έκανε πολλά βήματα» όπως λέει – έχουν αποδώσει, τώρα που το περίβλημα του υπερήρωα συνδυάζεται με την ωριμότητα του σαραντάρη σταρ που δεν εγκαταλείπει, όπως λέει, αυτή την «εκστατική αίσθηση που έχει κανείς πάνω στη σκηνή όταν μοιράζεται με το κοινό, μια αίσθηση πολύ φορτισμένη ενεργειακά». Κάπως έτσι εξηγεί  αποπειράται έστω – να εξηγήσει ο ίδιος το φαινόμενο με τις λεγόμενες «Ρουβίτσες», τις φανατικές θαυμάστριές του, που μοιάζει να μην έχουν παρατηρήσει ότι το ίνδαλμά τους, για το οποίο είναι έτοιμες να τσιρίξουν και να πέσουν στη φωτιά, μεγαλώνει. Ησυχα. Δίχως φανφάρες. Ομως μεγαλώνει.

Θα φθάσουμε όμως και στις «Ρουβίτσες». Διότι η αφορμή για μια συνάντηση με τον Σάκη Ρουβά είναι ο «Ηρακλής» και οι 12 άθλοι του, τον οποίο ετοιμάζεται να υπηρετήσει ως ήρωας στη θεατρική σκηνή του Πάνθεον της οδού Πειραιώς. Εναν χώρο όπου λειτουργούσε ο ναός της νυχτερινής διασκέδασης (ίσως και εκτόνωσης) έως πρόσφατα και που ο επιχειρηματίας Γιάννης Παπαθεοχάρης αποφάσισε να τον μετατρέψει – με σύμβουλο τον Δημήτρη Λιγνάδη – σε ένα τεράστιο θέατρο 1.600 θέσεων, κερδίζοντας αρχικά με τον «Σιρανό» του Βασίλη Χαραλαμπόπουλου και του Γιάννη Κακλέα το στοίχημα της αλλαγής.

Τώρα, ο γιος του Απόλλωνας Παπαθεοχάρης παίρνει στα χέρια του τα σκηνοθετικά ηνία για να οδηγήσει τον Σάκη Ρουβά – παρέα με μια σειρά ηθοποιών, όπως η Ρούλα Πατεράκη και η Ναταλία Δραγούμη – στον νέο του άθλο. Υστερα από την πολυσυζητημένη ημίγυμνη ερμηνεία στον ρόλο του θεού Διονύσου στις ευριπίδειες «Βάκχες» (σε σκηνοθεσία Λιγνάδη), που αποκάλυψε, όπως θα ανακαλύψετε στη ροή αυτής της συζήτησης με τον άλλοτε σταρ πίστας και συναυλιών και κινηματογραφικών εγχειρημάτων, την αγάπη του για τους ρόλους του αρχαίου δράματος. Διότι το ξεκαθαρίζει: σε αυτό το πεδίο, του αρχαίου δράματος, ήρθε και θα μείνει ο Σάκης Ρουβάς. Αν το αντέχει; Ή αν τον αντέχει, είπατε; «Ιδωμεν» απαντάει ο ίδιος. «Τα υπόλοιπα στο γήπεδο. Εκεί κρίνονται όλα».

Πού ήμασταν; Στην αρχή: Γιατί Ηρακλής; «Γιατί είναι ο ήρωας που όλοι έχουμε στην καρδιά μας από πολύ μικροί και ο πρώτος για τον οποίο μαθαίνουμε στο σχολείο. Ο μύθος του περικλείει ένα μεγάλο φάσμα της ανθρώπινης ύπαρξης και από αυτόν μπορούμε να πάρουμε πολλά εφόδια για την καθημερινή μας ζωή. Αυτοί οι άθλοι είναι μικρογραφία της ζωής μας, αποτύπωση αυτού που προσπαθούν οι άνθρωποι να κάνουν καθημερινά: να μάθουν τον εαυτό τους. Ενώνοντας κομμάτι κομμάτι το παζλ της ύπαρξής τους. Υπάρχουν πολλές επιστημονικές ερμηνείες για κάθε άθλο…».

Τον διακόπτω: έχει μελετήσει κάποιες από αυτές; «Εχω μιλήσει ατελείωτες ώρες γι’ αυτό με τους συνεργάτες μου» έρχεται η απάντηση από τον Σάκη προστατευμένο μέσα στην πανοπλία του ήρωα από τους συνεργάτες του, οι οποίοι – το ομολογεί ευθαρσώς – παίρνουν στους ώμους τους μεγάλο μέρος από το βάρος του θεατρικού άθλου του «Ηρακλή» του. Είτε πρόκειται για τον σκηνοθέτη είτε για τον Γιώργο Θεοφάνους που έγραψε τα τραγούδια της παράστασης, σε στίχους της εικαστικού και ποιήτριας Νίκης Παπαθεοχάρη, είτε για τον υπεύθυνο για τη μουσική Γιώργο Πούλιο.

Μας επαναφέρει στους άθλους: «Ολοι, καθημερινά, κάνουμε μικρούς άθλους. Ειδικά σήμερα που έχουμε να αγωνιστούμε απέναντι σε πραγματικά θηρία, όπως τα οικονομικά θηρία. Και που έχουμε να κατανικήσουμε την κατήφεια και τη στενοχώρια που υπάρχει γύρω, λόγω του τρόπου που εμείς βλέπουμε τα πράγματα γύρω. Διότι αν βάζαμε έναν άνθρωπο της μεταπολεμικής Ελλάδας να συγκρίνει το τότε με το σήμερα θα μας έλεγε: “Ζείτε στον Παράδεισο”. Επειδή όμως ζούμε και συναισθηματικά, όταν αφαιρείται από τη ζωή μας ό,τι θεωρούμε κεκτημένο, αν δεν το σκεφθούμε σε βάθος και δεν το φιλοσοφήσουμε τότε νιώθουμε απλά το συναίσθημα της έλλειψής του».

Ο Διόνυσος. Στην «υποκριτική εργασία» του Ηρακλή, ο Σάκης Ρουβάς βλέπει κομμάτια από τη ζωή του. Μιλάμε για τον ίδιο καλλιτέχνη που έχει τολμήσει να φορέσει φούστα στην πίστα, να κατεβεί με συρματόσχοινα στη σκηνή, να τραγουδήσει στην Πράσινη Γραμμή… Κομμάτι της ζωής του; «Ο,τι κάνουμε κάθε μέρα έχει να κάνει όχι με το αποτέλεσμά του, αλλά με το τι μαθαίνουμε από αυτό. Εμένα μ’ αρέσει να μαθαίνω και να εξελίσσομαι».

Δεν τον πειράζει όμως που κάποιοι στον Διόνυσό του δεν είδαν την υποκριτική αλλά το ημίγυμνο κορμί του; Ή όλα τα παραπάνω; «Είμαι το αποτέλεσμα όλων αυτών» είναι η απάντησή του. «Εκθέτω τον εαυτό μου σε όλες μου τις πτυχές και ο καθένας επιλέγει να εστιάσει σε αυτό που τον αφορά. Δίνω ό,τι έχω και ο καθένας ας πάρει ό,τι αποφασίσει. Η ανάγκη η δική μου είναι να μοιράζομαι αυτό που έχω. Δεν θα τσιγκουνευτώ κάτι. Ολα αυτά που έχω κάνει είναι για μένα μια συνεχόμενη πορεία. Ενα εργαστήρι, ένα work in progress, στο οποίο προσπαθώ να αποκαλύψω στον εαυτό μου τι είμαι. Κανείς δεν μπορεί να μου στερήσει το δικαίωμα να ανακαλύψω αυτό που είμαι».

Του έχει μείνει πικρία; Με ένα νεύμα αποκρίνεται: «Οχι». «Είναι συνειδητό το όχι γιατί κάθε φορά παίρνουμε αυτό που αξίζουμε ή που είμαστε έτοιμοι να θέσουμε στον εαυτό μας ως πρόκληση και τεστ. Ολα αυτά είναι δώρα. Σου αφήνουν πίσω μια διεύρυνση αυτού που ήσουν. Αν δεν έχεις τέτοιες προκλήσεις στη ζωή θα μένεις αποκλεισμένος στον ήδη εξερευνημένο χώρο, ενώ πρέπει να βγαίνεις σε άγνωστα, αχαρτογράφητα νερά. Αυτό που μας εμποδίζει είναι η άρνησή μας και ο φόβος απέναντι στην αλλαγή και στο διαφορετικό».

Δεν έχει τέτοιο φόβο; τον ρωτώ. «Ισα ίσα, αυτό ήταν το όπλο μου για όσα έκανα». Οσο για όνειρα, έχει πολλά λέει. «Μ’ αρέσει πάρα πολύ το αρχαίο δράμα» εκφέρει ένα από αυτά.