«Ενωμένοι κόντρα στον λαϊκισμό»

«Στις μέρες μας έχουμε μια ανησυχητική αρθρογραφία ορισμένων κομματίσκων, που κατηγορούν οργανισμούς και θεσμούς» παρατηρεί ο Σωτήρης Χατζάκης. «Διάβασα τη συνέντευξη του Γιώργου Λούκου στη Βένα Γεωργακοπούλου και συμφωνώ: κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει την επιτυχία του Φεστιβάλ στην Πειραιώς, ούτε τον νέο κόσμο που έφερε. Δεν θα γίνουμε λοιπόν Ιφιγένειες της πολιτικής έντασης ούτε εμείς, ούτε το Φεστιβάλ, ούτε το Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης, ούτε το Κέντρο Κινηματογράφου. Ενωμένοι θα αντιμετωπίσουμε τον λαϊκισμό, που επιμένει να μας κατονομάζει σαν δεξιούς ή αριστερούς. Να μας αφήσουν ήσυχους να κάνουμε τη δουλειά μας! Την ξέρω την Αριστερά γιατί μεγάλωσα μέσα σ’ αυτήν και δεν θα μου την μάθει κανείς κομματίσκος».

Στο Εθνικό, λέει, «είμαστε μια μεγάλη οικογένεια, διοίκηση, εργαζόμενοι, συνδικαλιστές. Δεν είμαστε απολογητές της κυβέρνησης, ούτε του κράτους, αλλά διαχειριστές. Μακριά από μας, από μένα οι γονυκλισίες και οι επικύψεις».

Τι τον τρομάζει όμως; «Οταν κάποιος έχει εγκατασταθεί στη μονιμότητα και έχει ξεχάσει το πρωταρχικό του όνειρο – το γιατί του. Με τρομάζει ότι δεν έχουμε κερδίσει όσο θέλουμε τους νέους, δεν σεβόμαστε τους κώδικες και τις τελετουργίες τους. Είμαστε ένα Τζουράσικ Παρκ – έχουν δίκιο. Ενα μεγάλο καλό που έκανε ο Γιάννης Χουβαρδάς, στο Αμόρε πρώτα, ήταν ότι κατέβασε τον μέσο όρο ηλικίας των θεατών.

Με τρομάζει η διχόνοια και η έλλειψη κουλτούρας συνεργασίας – κάτι που υπήρχε πάντοτε στη διαχρονία του Ελληνισμού. Με τρομάζει ο εαυτός μου όταν σοβαρεύεται και ξεχνάει κι αυτός το αρχικό του γιατί. Τότε χρειάζεται να δω ξανά τα πράγματα από απόσταση. Να επιστρέψω στην εθνολογία και την ανθρωπολογία, στους μύθους, στον Εζρα Πάουντ και τον Τ.Σ. Ελιοτ και τον Οντεν… Νιώθω σαν να έστειλα τον εαυτό μου διακοπές και ξέχασα να μου πω πού είναι. Γι’ αυτό πρέπει συχνά να ξαναβαφτίζομαι στο απροσδόκητο, στην έκπληξη, στη διαφορετικότητα και να ξαναβρίσκω τον εαυτό μου».

Εχει δεχθεί επανειλημμένως επιθέσεις για επιλογές του. Τι του άφησαν; «Οταν γίνονται καλοπροαίρετα σε αφυπνίζουν. Οταν γίνονται κακοπροαίρετα θυμάμαι εκείνο που μου έγραψε σε ένα χαρτί ο πατέρας μου, αφήνοντας τη Μακρόνησο, και μου το έδωσε: “Να έχεις καθαρό κούτελο, να είσαι τίμιος και να εργάζεσαι πολύ”. Το μόνο που με στενοχωρεί είναι να χτυπιέται στο πρόσωπο το δικό μου ο θεσμός του Εθνικού που τον σέβομαι. Εδώ μέσα ζει μια πνευματικότητα που είναι παρηγορητική και κρατάει αναμμένη μια συνείδηση. Ο δάσκαλός μου Χρήστος Μαλεβίτσης έλεγε: κράτα αναμμένο το κερί της συνείδησής σου. Ενώ φυσάει ο αέρας της Ιστορίας, ένα αναμμένο κερί κρατάει αναμμένο τον πολυέλαιο του Σύμπαντος».