Παραπτώματα και ευεργετήματα

Ο Πέτρος Χάρης χρεώνεται με πολύ σοβαρά παραπτώματα αλλά και με δημόσια ευεργετήματα. (Δεν είναι μικρή προσφορά το Ιδρυμα Πέτρου Χάρη που δημιουργήθηκε με το κληροδότημά του και χρηματοδοτεί μεταφράσεις και εκδόσεις, δίνει υποτροφίες). Επιπλέον είναι αδύνατον να φανταστεί κανείς, με όσα και αν του καταλογίζονται, ότι είχε εξαγοράσει δημιουργούς όπως ο Αγγελος Τερζάκης, ο Αιμίλιος Χουρμούζιος, ο Αγγελος Σικελιανός, ο Νικηφόρος Βρεττάκος, ο Γιώργος Θεοτοκάς, ο Ε.Π. Παπανούτσος που είχαν συνεργαστεί μαζί του ή είχαν γράψει για τα βιβλία του. Το να εμφανίζονται επομένως επίγονοι δίνοντας μια νέα τροπή σε αντιδικίες, που αν και υπήρξαν, ήταν ουσιαστικά άνευ σημασίας και καλό θα ήταν να τις αφήσουν να κοιμούνται, δεν συνιστά ούτε ιστορική κρίση ούτε αποκατάσταση μιας τάξης δικαίου ούτε ανάληψη προσωπικής ευθύνης.

Θα καταλάβαινε κανείς πολύ καλά ένα μελέτημα που θα ξετίναζε τον Πέτρο Χάρη ως πεζογράφο ή ως δοκιμιογράφο, ακόμη και ως διευθυντή για πενήντα τρία ολόκληρα χρόνια ενός περιοδικού. Αλλά αδυνατεί να καταλάβει τι νόημα έχει πια να προσπαθείς να καταποντίσεις έναν δημιουργό με τη νοοτροπία τού «είπε» ή «έκανε» ή «του πήρε τα χαλιά», όταν επιπλέον στον καταποντισμό αυτόν παρασύρεται έστω εν μέρει και ο δημιουργός που επιθυμείς – και πολύ σωστά – να τιμήσεις.