Οι θεατές ντύνουν τη Σουίντον

Αντίστροφη πορεία. Αυτό επιχείρησε να δείξει η εξαιρετική ηθοποιός Τίλντα Σουίντον στην τρίτη κατά σειρά συνεργασία της  με τον Ολιβιέ Σαγιάρ, καλλιτεχνικό διευθυντή του μουσείου μόδας Γκαλιερά με τίτλο «Cloakrook-Vestiaire obligatoire». Μόνη με τα ρούχα των θεατών της. Στο κέντρο του χώρου ένα μακρύ ξύλινο τραπέζι και προς τα πίσω μια συρόμενη κρεμάστρα. Από εκείνες που βλέπουμε στα βεστιάρια θεάτρων ή αιθουσών μουσικής για ζακέτες, παλτά, φουλάρια, σακίδια. Οτιδήποτε δηλαδή καλύπτει το σώμα. Και η εξώκοσμη φιγούρα της Τίλντα Σουίντον διατεθειμένη για αυτοσχεδιασμούς του σώματος με κάποιο από τα ρούχα του κοινού αυτής της ιδιότυπης παράστασης λίγων λεπτών και ημερών.

Μια προσπάθεια να αναδειχθεί η φιλοσοφία του βεστιαρίου; Αυτός θα μπορούσε να  είναι ο υπότιτλος κάτω από το θέαμα της αλλόκοτης ομορφιάς που παρουσίαζε η ηθοποιός καθώς προβληματιζόταν στην επιλογή του ρούχου που θα της προκαλούσε συναισθηματικές αντιδράσεις. Ή – γιατί όχι; – και διάθεση για συζήτηση χαμηλών τόνων μαζί του.

Τη μιντιακή εποχή στην οποία διάφοροι διάσημοι στα social media έχουν ταλαιπωρήσει μάτια και συνειδήσεις ανθρώπων με τις γυμνές φιλοδοξίες τους, η συνεργασία της ηθοποιού και του διευθυντή ενός μουσείου αντιπροτείνει μια άλλη στάση αιχμής με άξονα τη μόδα. Η Τίλντα Σουίντον επίσης χρησιμοποιεί το σώμα της. Για να φορέσει, όμως, με άλλους τρόπους το συλλογικό βεστιάριο που της δόθηκε. Και όχι για να γδυθεί χρησιμοποιώντας τα δικά της φαντασμαγορικά ρούχα.  Στη σύντομη επαφή της με ένα κομμάτι δημιούργησε με τα χέρια της λωρίδες από ύφασμα που τις ακούμπησε απέναντί της. Ή τις φόρεσε με παράδοξο τρόπο για να κινηθεί μέσα τους και να τις ζήσει. Η ηθοποιός δημιούργησε μια δική της συλλογή που σε κάθε παράστασή της θα είναι διαφορετική ανάλογα από το τι θα επιλέγει. Αυτή η διαδικασία, που ολοκληρώνεται στις 29 Νοεμβρίου, αφήνει τα δικά της ίχνη στο ρούχο, υπενθυμίζοντας με τις κινήσεις ή τις παύσεις ότι ντυνόμαστε για να δείξουμε ότι έχουμε μυστικά, σκέψεις, συναισθήματα. Οτι η σχέση μας με τα ρούχα που θεωρούμε αγαπημένα γίνονται πολύτιμα. Γι’ αυτό και τα τοποθετούμε προς φύλαξη στην κρεμάστρα ενός βεστιαρίου.

Ενθύμια. Κατά διαστήματα η πρωταγωνίστρια της νέας παραλλαγής άφηνε ένα ενθύμιο σε κάθε πανωφόρι με το οποίο «έπαιξε». Ενας μικρός χάρτινος φάκελος αρωματισμένος και σφραγισμένος γλιστρούσε σε μια τσέπη του ρούχου. Ή μία τρίχα από τα μαλλιά της έμενε στο πέτο σε ένα σακάκι. Ακόμη κι ένα χαρτομάντιλο με ίχνη από το κραγιόν που σκούπισε από τα χείλη της βρέθηκε μέσα σε ένα δερμάτινο τζάκετ μοτοσικλετιστή. Μετά την παράσταση η Σουίντον, περιγράφοντας τη γενική ιδέα της συνεργασίας της με τον Ολιβιέ Σαγιάρ για μία άλλη ερμηνεία του τι είναι μόδα, είπε ότι σκέφτηκαν να προβάλουν πάνω στη σκηνή απλά ρούχα καταργώντας την έννοια της πασαρέλας των εξαιρετικών δημιουργιών. «Κατά τη γνώμη μου, το πιο ενδιαφέρον πράγμα στα ρούχα είναι ότι ζούνε άνθρωποι μέσα σε αυτά. Και είναι η ανθρώπινη ανάσα τους που τα κάνει σε εμάς ελκυστικά».