Γιώργος Μαρίνος: Ενας σόουμαν στο ημίφως

Η εισαγωγή του σε νοσοκομείο ύστερα από έμφραγμα, η διαμονή του για μικρό διάστημα στο Σπίτι του Ηθοποιού και η ανάρρωση σε ιδιωτικό κέντρο αποκατάστασης επανέφεραν στο προσκήνιο το αγωνιώδες ερώτημα για την τύχη του σπουδαίου σόουμαν. Ο ίδιος φαίνεται να επιλέγει – ακόμη μια φορά – τη μοναχική ζωή σε ένα διαμέρισμα στη Βούλα.

Αν ήταν δυνατή η καταγραφή όλων των προσώπων που άφησαν το αποτύπωμά τους στη νυχτερινή διασκέδαση, ο Γιώργος Μαρίνος θα είχε δικαιωματικά μια περίοπτη θέση ανάμεσά τους. Ο πρώτος σόουμαν στην ιστορία της πίστας καθιέρωσε ένα είδος προγράμματος που δεν υπήρχε μέχρι τα μέσα του 1970 στην Ελλάδα. Κοινώς, λίγο τραγούδι, λίγο μιμήσεις, λίγο σάτιρα, λίγο χορό, λίγο πρόζα. Και πολύ φως, αφού πάντα λάτρευε να λούζεται από το φως των προβολέων.

Τα τελευταία χρόνια, ωστόσο, βρίσκεται στο σκοτάδι εξαιτίας των προβλημάτων υγείας που τον ταλαιπωρούν. Το 2014 εξελίσσεται σε μια δύσκολη γι’ αυτόν χρονιά, αφού ξεκίνησε με την εισαγωγή του σε νοσοκομείο ύστερα από έμφραγμα. Με το εξιτήριο στο χέρι τον περασμένο Φεβρουάριο βρέθηκε για μικρό διάστημα στο Σπίτι του Ηθοποιού, μιας και η απόσταση από το θεραπευτήριο ώς τη μόνιμη κατοικία του στον Νέο Βουτζά ήταν μεγάλη. Στη συνέχεια πέρασε την πόρτα ενός ιδιωτικού κέντρου αποκατάστασης στον Γέρακα μέχρι να αναρρώσει από την εγχείρηση καρδιάς. Διαδικασία που κράτησε μέχρι πριν από λίγες ημέρες, οπότε αποχώρησε από το κέντρο αποκατάστασης μετακομίζοντας σε διαμέρισμα που νοίκιασε στη Βούλα. Προκαλώντας παράλληλα μια μικρή σύγχυση για την τύχη του στο περιβάλλον του, αφού δεν είχε ενημερώσει για τις προθέσεις του.

      

ΜΕ ΠΑΤΕΡΑ ΕΞΟΡΙΣΤΟ. Ο ίδιος είναι μαθημένος στην «αυτοεξορία» ως μοναχοπαίδι μιας οικογένειας που διαλύθηκε όταν ήταν μόλις ενός έτους. Μεγάλωσε με τη μητέρα του – την οποία λάτρευε -, ενώ τον πατέρα του τον συνάντησε για πρώτη φορά στα δώδεκά του, όταν είχε γυρίσει από την εξορία της Μακρονήσου. Στην προσπάθειά του να αναπληρώσει τα χαμένα χρόνια και να κλείσει τα τραύματα της συναισθηματικής απόστασης, τον πήρε μαζί του. Στις τελευταίες τάξεις του γυμνασίου τον έβαλε εσωτερικό στη Λεόντειο και στη Σχολή Ι. Μ. Παναγιωτόπουλου όπου ήταν συμμαθητής με τον Μιλτιάδη Εβερτ. Ο πατέρας του, πολιτικός μηχανικός, ήθελε ο γιος να ακολουθήσει το επάγγελμά του. Είχε άλλωστε, κλίση στα μαθηματικά. Το ταλέντο του Γιώργου Μαρίνου τον τραβούσε αλλού. Στη Σχολή του Εθνικού Θεάτρου, όπου έδωσε εξετάσεις. Ενας μονόλογος του Μάρκου Αντωνίου από τον «Ιούλιο Καίσαρα» του Σαίξπηρ και το ποίημα «Λάμπρος και Μαρία» του Κωστή Παλαμά ήταν αρκετά για να τον δεχτούν. Η μητέρα του, το στήριγμά του, του έδειξε τον δρόμο για ν’ ακολουθήσει τ’ όνειρό του. Στη σχολή έγινε φίλος με το Γιώργο Μιχαηλίδη, τον Κώστα Καρρά και τον Σωτήρη Μουστάκα, ο οποίος του είχε πει «εσύ θα γίνεις σόουμαν».

Ενώ βρισκόταν στο πρώτο έτος συμφώνησε να εμφανιστεί στην ταινία «Τρίτος δρόμος» του Ιωνος Νταϊφά αλλά η απαγόρευση στους σπουδαστές να παίζουν στον κινηματογράφο τον οδήγησε τελικά στην αποβολή του. Ετσι, ολοκλήρωσε τα μαθήματά του στη σχολή όπου δίδασκε ο Γιώργος Θεοδοσιάδης. Το βάφτισμα του πυρός στο θέατρο το πήρε στην παράσταση «Οπα – οπα» των Σακελλάριου – Γιαννακόπουλου στο θέατρο Μετροπόλιταν. Το έργο που του άλλαξε, ωστόσο, τη ζωή ήταν άλλο. Η περίφημη «Οδός ονείρων» του Χατζιδάκι. «Τον λάτρευα, ήξερα όλα του τα τραγούδια αλλά στην οντισιόν ήθελα να πω μόνο το “Πίσω από τις καλαμιές” (σ.σ.: των Κατσαρού – Πυθαγόρα). Ομως ο πιανίστας δεν το ήξερε κι έφυγα. Σε δέκα ημέρες με ξανακάλεσε ο ίδιος ο Χατζιδάκις», είχε δηλώσει σε συνέντευξή του το 2001 στον «Ταχυδρόμο» και στον Αρη Βασιλειάδη. Στο πλάι του συνθέτη θαμπώθηκε, ένιωσε την έξαψη της προβολής και γνώρισε όλα τα ιερά τέρατα του θεάτρου. «Τους παρακολουθούσα σαν μαγεμένος, περισσότερο νιώθοντας παρά καταλαβαίνοντάς τους. Ξενύχτησα αμέτρητες φορές παρέα με το ήθος και το χιούμορ του Χατζιδάκι, τη γνώση και την αξιοπρέπεια του Χορν, την ηρεμία του Γκάτσου», παραδεχόταν.

Στη νύχτα τον έβγαλε ο Χρήστος Ανδρεάδης, ιδιοκτήτης της Κατακόμβης, που τον είχε δει στην «Οδό ονείρων» και τον παρακαλούσε επί σχεδόν δύο μήνες να εμφανιστεί στη μπουάτ του. Τελικά έμαθε τέσσερα τραγούδια και πήγε, εγκαινιάζοντας έτσι τη μεγάλη του καριέρα. Ακολούθησαν οι «Χάντρες», ο «Ρήγας» και το 1973 μπήκε στη ζωή του η «Μέδουσα». Το καλλιτεχνικό του στέκι, όπου φιλοξενούσε τον ίδιο και τα σόου του καθημερινά έως το 1992. «Οι ουρές από την πλατεία κάτω στην Πλάκα για το κοινό που ήθελε να δει τον Μαρίνο έφταναν μέχρι τους Στύλους του Ολυμπίου Διός. Ακόμα και με χιονοθύελλες, ο κόσμος δεν έφευγε. Κάποιες φορές στις πρεμιέρες χρειάστηκε ακόμα και η παρέμβαση της Αστυνομίας», περιέγραφε ο συνεργάτης του Θάνος Αλεξανδρής.

Μετά το θέατρο θα γράψει αρκετά χιλιόμετρα και στα τηλεοπτικά πλατό του «Ciao Αnt1». Αν και ήταν επιφυλακτικός στην αρχή, δέχτηκε την πρόταση και σε λίγους μήνες μεταμορφώθηκε σε λαϊκό σταρ. Συνεργάτιδά του στην εκπομπή τον θυμάται να παίρνει την απόφαση να κάνει κάτι τόσο ξένο μ’ εκείνον γιατί θα τον έφερνε και πάλι στο κέντρο της δημοσιότητας, όταν ανοίγοντας τους φακέλους με τα αποκόμματα των εφημερίδων που είχαν γράψει για εκείνον, αντίκρισε μόλις ένα κείμενο. Με το μοναδικό του ταμπεραμέντο και το ιδιαίτερο στυλ του, κατάφερε να βάλει στο καθημερινό μας λεξιλόγιο ένα νέο είδος γυναικών μετά τις Ρουβίτσες: τις Τσαούσες, συνεργάτιδές του στην εκπομπή που συχνά τις καλούσε να… λυσσάξουν!

Η ΟΜΟΦΥΛΟΦΙΛΙΑ. Πρωτοπόρος δεν ήταν, ωστόσο, μόνο ως καλλιτέχνης αλλά και ως δημόσιο πρόσωπο. Ηταν ο πρώτος έλληνας καλλιτέχνης που μίλησε ανοιχτά για τη σεξουαλικότητά του στα μέσα της δεκαετίας του ’60 σε μια ιδιαίτερα συντηρητική χώρα. Με το ίδιο θάρρος είχε αποκαλύψει στην εφηβεία του στους γονείς του ότι ήταν ομοφυλόφιλος. «Στα 16 μου συζήτησα το θέμα με τη μητέρα μου. Βέβαια στεναχωρήθηκε αλλά είχαμε μια ειλικρινή σχέση. Δεν αισθανόμουν διαφορετικός. Ποτέ δεν είχα τύψεις και ενοχές. Αλλά δεν φανταζόμουν ότι θα παντρευτώ ούτε μου άρεσε η συγκατοίκηση δύο ανδρών» είχε αναφέρει. Σε συνέντευξη Τύπου τη δεκαετία του 1990 δημοσιογράφος θυμάται τον Μαρίνο να ρωτάει απενεχοποιημένα το κοινό: «Οι γκέι γεννάνε;» για ν’ ανταπαντήσει στην αρνητική τους απόκριση «τότε, πώς πολλαπλασιαζόμαστε;».

Παρ’ όλα αυτά, ο μεγάλος έρωτας της ζωής του ήταν η ηθοποιός Κατιάνα Μπαλανίκα. Ηταν σύντροφοι για τέσσερα χρόνια και οι δρόμοι τους δεν χώρισαν ουσιαστικά ποτέ, ούτε επαγγελματικά ούτε φιλικά. Εμεινε μαζί του ακόμα και όταν έπεσε η αυλαία της καριέρας του, τις σεζόν 2007-2009 στο θέατρο «Δανδουλάκη», στην παράσταση «Παρακαλώ ας μείνει μεταξύ μας».