3,4 εκατ. δολάρια για το πιάνο της «Καζαμπλάνκα»

Είναι ένα από τα διασημότερα πιάνα το κόσμου, το πιάνο δίπλα στο οποίο στεκόταν η Ινγκριντ Μπέργκμαν όταν είπε μία από τις πιο αξέχαστες ατάκες του Χόλιγουντ: «Παίξ’ το, Σαμ. Παίξε το “Καθώς ο χρόνος περνά”». Είναι το πιάνο που κοσμούσε το Café Americain του Ρικ στην ταινία «Καζαμπλάνκα». Το πιάνο αυτό πουλήθηκε προχθές αντί 3,4 εκατ. δολαρίων, ενώ στην τιμή περιλαμβανόταν και προμήθεια 12%. Ο οίκος δημοπρασιών Μπόναμς δεν γνωστοποίησε τον αγοραστή του ενός εκ των δύο πιάνων που εμφανίζονται στην «Καζαμπλάνκα». Το άλλο, εκείνο που χρησιμοποιήθηκε για τη σκηνή στο Παρίσι, πουλήθηκε από τον οίκο Σόθμπις τον Δεκέμβριο του 2012 στην τιμή των 602.500 δολαρίων.
Η Κάθριν Γουίλιαμσον, από τον οίκο Μπόναμς, δήλωσε πως το πιάνο είναι αναμφισβήτητα σημαντικό, όχι μόνο ως αντικείμενο, αλλά και για τον ρόλο που διαδραμάτισε σε μια διαχρονική κλασική ταινία του Χόλιγουντ. «Αν υπάρχουν κανόνες αναφορικά με τη συλλογή κινηματογραφικών ενθυμίων τότε κάποιοι από αυτούς επιτάσσουν να λαμβάνονται υπόψη η σημασία της ταινίας, το κατά πόσο το εκάστοτε σκηνικό στοιχείο διαδραματίζει κεντρικό ρόλο στην πλοκή της ταινίας, πόσα αντίγραφά του υπάρχουν καθώς και ο χρόνος που εμφανίζεται στην οθόνη» εξήγησε.

Στον κατάλογο της δημοπρασίας αναφερόταν ότι το πιάνο της «Καζαμπλάνκα», όπως και το πιάνο από τη σκηνή στο Παρίσι, βρίσκονταν στην αίθουσα σκηνικών στοιχείων της Warner Brothers. Αμφότερα έχουν μόνο 58 πλήκτρα, 30 λιγότερα από τα συμβατικά μοντέρνα πιάνα, ενώ οι χορδές τους και τα αντηχεία τους είναι μικρότερα. Σύμφωνα με τον κατάλογο, το πιάνο στις σκηνές στο Café Americain του Ρικ κατασκευάστηκε κατά πάσα πιθανότητα το 1927. «Δεν φαίνεται πολύ διαφορετικό από όπως φαινόταν στην ταινία» δήλωσε ο πρώην ιδιοκτήτης του πιάνου Γκάρι Μίλαν, οδοντίατρος από το Λος Aντζελες, ο οποίος το δάνεισε στη Warner Brothers πριν από 20 χρόνια γιατί θεώρησε ότι «ήταν σημαντικό να μπορεί το κοινό να το δει εκεί».

Ο Γκάρι Μίλαν είπε επίσης ότι αποφάσισε να το πουλήσει γιατί πίστευε πως είχε έρθει η κατάλληλη ώρα. «Είμαι 76 ετών», είπε, προσδιορίζοντας επίσης ότι ιστορία του κινηματογράφου ήταν δευτερεύουσας σημασίας για τον ίδιο, παρότι είχε στην κατοχή του ένα αγαλματίδιο από το «Γεράκι της Μάλτας», αυτό που ο Μπόγκαρτ περιγράφει ως το «υλικό από το οποίο φτιάχνονται τα όνειρα». «Από την αρχή ενδιαφερόμουν περισσότερο για την Αμερικανική Επανάσταση, για γαλλικούς και τους ινδιάνικους χάρτες, για ημερολόγια, για την Ιστορία» εξήγησε.