Με «Ευαίσθητη ισορροπία» η Γκλεν Κλόουζ έσπασε 20 χρόνια αποχής από το Μπρόντγουεϊ

Είκοσι χρόνια. Τόσο χρειάστηκε να περιμένει το θεατρόφιλο κοινό της Νέας Υόρκης προκειμένου να παρακολουθήσει και πάλι στο Μπρόντγουεϊ παράσταση με την Γκλεν Κλόουζ. Η 67χρονη ηθοποιός με τη διαχρονική λάμψη ανέβηκε στη σκηνή, δύο δεκαετίες μετά την ερμηνεία της ως Νόρμα Ντέσμοντ στη «Λεωφόρο της Δύσης», για την οποία είχε αποσπάσει βραβείο Τόνι. Η ολική της επαναφορά στη θεατρική δράση δεν θα μπορούσε να συνδεθεί με τίποτα λιγότερο από ένα έργο βραβευμένο με Πούλιτζερ: την «Ευαίσθητη ισορροπία» του Εντουαρντ Αλμπι. Δεν είναι τυχαίο πως η φιλόδοξη παραγωγή, η οποία επιχειρεί να αναβιώσει την παράσταση που ανέβηκε για πρώτη φορά στο Μπρόντγουεϊ το 1966, αποτελεί σύμπραξη σημαντικών συνεργατών. Εκτός από την Κλόουζ, στη σκηνή του Golden Theater ανεβαίνουν οι συμπρωταγωνιστές της Τζον Λίθγκοου και Μάρθα Πλίμπτον. Ολοι τους υπό τις σκηνοθετικές οδηγίες της Παμ ΜακΚίνον, που έχει κρατήσει κι αυτή στα χέρια της βραβείο Τόνι για το «Ποιος φοβάται τη Βιρτζίνια Γουλφ», επίσης του Εντουαρντ Αλμπι.

Στην παράσταση που άρχισε να παίζεται στις 20 Οκτωβρίου αλλά έκανε επίσημη πρεμιέρα μόλις την περασμένη Πέμπτη, η Κλόουζ υποδύεται μια μεσήλικη κυρία της αστικής τάξης, την Ανιές, που ζει σε προάστιο μιας αμερικανικής μεγαλούπολης μαζί με τον σύζυγό της Τομπάιας και την αλκοολική αδελφή της Κλαίρη. Η ήσυχη ζωή τους διαταράσσεται μια Παρασκευή βράδυ από την «εισβολή» ενός φιλικού τους ζευγαριού που έχει εγκαταλείψει το σπίτι του, κυνηγημένο από έναν απροσδιόριστο φόβο, και τώρα ζητά φιλοξενία. Και σαν να μην έφτανε αυτό, την επόμενη ημέρα χτυπάει την πόρτα τους η Τζούλια, η κόρη της Ανιές και του Τομπάιας που μόλις πήρε το τέταρτο διαζύγιό της.

Στις 48 ώρες που θα ακολουθήσουν, μέσα από τη σύγκρουση των ηρώων και τους κυνικούς διαλόγους του Αλμπι, θα βγουν στο φως μυστικά, ψέματα, πάθη και μίση. Αλλωστε, τα θέματα που συνήθιζε να θίγει ο συγγραφέας στα έργα του αναδεικνύονται κι εδώ με σφοδρότητα: η έλλειψη ανθρώπινης επαφής, ο περιορισμός της αυτάρεσκης αστικής τάξης σ’ ένα περιβάλλον αποκομμένο από τον υπόλοιπο (πραγματικό) κόσμο, το ναυάγιο των θεσμών, η σιωπή του νεκρού χρόνου.

Αν και η Ανιές ομολογεί ότι αισθάνεται την πίεση ενός άγνωστου φόβου, δεν μοιάζει πρόθυμη να εγκαταλείψει τα ηνία της μητριαρχικής οικογένειας της οποίας ηγείται.

Συμβιβάζεται με τους ασφυκτικούς δεσμούς που αναπτύσσονται ανάμεσα στα μέλη της και φτάνουν ώς την παραφροσύνη. Το στοιχείο αυτό, άλλωστε, το γνωρίζει πολύ καλά η Κλόουζ.

Στην αδελφή της διαγνώστηκε διπολική διαταραχή που την οδήγησε σε απόπειρα αυτοκτονίας, ο μικρότερος αδελφός της έπασχε από κατάθλιψη και στα 27 του χρόνια αφαίρεσε τη ζωή του, ενώ ο ανιψιός της παλεύει με τη σχιζοφρένεια. Για την ιστορία, η παράσταση είχε ανεβεί το 1977 από το Εθνικό Θέατρο σε σκηνοθεσία Γιώργου Θεοδοσιάδη (με Αρώνη, Κατσέλη, Χατζηαργύρη, Βαλάκου στη διανομή) και το 1995 σε σκηνοθεσία Ράιας Μουζενίδου (πρωταγωνιστούσαν οι Βέρα Ζαβιτσιάνου και Χρήστος Πάρλας).