Ευδιάκριτες ψηφίδες σε μια τοιχογραφία

Τα γεγονότα όσο και να φέρουν το ειδικό βάρος των ανθρώπων που τα βιώνουν, σαν να αποσυνδέονται από τους ίδιους, με αποτέλεσμα η αυτοτέλειά τους να τα τοποθετεί ως ευδιάκριτες ψηφίδες σε μια τοιχογραφία σχεδόν ολόκληρου του 20ού αιώνα. Πριν όμως συμβεί αυτό έχουμε γνωρίσει μορφές που σχεδόν μονοπωλιακά διεκδικεί η ελληνική κοινωνία – από αιώνες – όπως είναι ο συνδυασμός στους ίδιους ανθρώπους μιας γνήσιας επαναστατικής διάθεσης με μια μικροαστική νοοτροπία. Ή η συνύπαρξη μέσα στην ίδια την οικογένεια των πιο εξτρεμιστικών στοιχείων, με πλήρη εκατέρωθεν παραδοχή. Αν και μυθιστόρημα βαθιά ελληνικό η «Νίκη», έχεις τη βεβαιότητα ότι μεταφραζόμενο δεν θα διαβαζόταν ως μια εξωτική ιστορία αλλά όπως ένα παραμύθι, όπως καταλήγουν να διαβάζονται όλα τα σπουδαία μυθιστορήματα. Αφού τα ιθαγενή της στοιχεία ατόφια και έχοντας αποδοθεί πιστά, παραπέμπουν σε μια κοινότητα προσιτή με όποια γλώσσα και να την πλησιάσει κανείς.