Ντένη Βαχλιώτη: Εντυσε όνειρα σε σκηνή και οθόνη

«Σήμερα θα είχε γενέθλια, θα γινόταν 92 χρόνων» ακούγεται εμφανώς καταπονημένη η ενδυματολόγος Ντένη Βαχλιώτη στο τηλέφωνο. «Μέχρι και το τέλος, παρότι το σώμα της την είχε εγκαταλείψει, το πνεύμα της ήταν δυνατό. Ηταν ένας άνθρωπος που ήθελε να ζήσει, πάλεψε πολύ να μην αφεθεί στον θάνατο». Με αυτά τα λόγια περιγράφει τις τελευταίες στιγμές της θείας και νονάς της, ενδυματολόγου Ντένης Βαχλιώτη που έφυγε από τη ζωή χθες τα ξημερώματα. Η Θεώνη, όπως ήταν το βαφτιστικό της, έχει καταχωριστεί ως η πρώτη γυναίκα ενδυματολόγος του ελληνικού θεάτρου. Γόνος πλούσιας αστικής οικογένειας του Κολωνακίου κατάφερε από νωρίς να ξεφύγει από το στενό πατριαρχικό περιβάλλον και να σπουδάσει στο Παρίσι, στη Φλωρεντία και στη Ρώμη. «Της άρεσε η ωραία ζωή μιας άλλης εποχής, που δεν υπάρχει πια. Εζησε κάτι μαγικό, όπως τα βλέπουμε στον κινηματογράφο» αναφέρει η ανιψιά της, που όχι μόνο φέρει το όνομά της αλλά και ακολούθησε τα βήματά της στην ενδυματολογία. Ισως αυτή η λάμψη του κινηματογράφου να ήταν το στοιχείο που την έκανε να ασχοληθεί με τον χώρο.

Η ΜΕΛΙΝΑ. Η πρώτη της δουλειά πάντως το 1955 ήταν τα κοστούμια της παράστασης «Ωραία Ελένη» του Ρουσέν στο Θέατρο Ρεξ-Κοτοπούλη σε σκηνοθεσία Δημήτρη Μυράτ, με πρωταγωνίστρια τη Μελίνα Μερκούρη. Οι δυο τους διατηρούσαν από τα εφηβικά τους χρόνια στενή φιλική σχέση. «Ηταν ένας άνθρωπος που της άλλαξε τη ζωή. Οι δύο οικογένειες του Κολωνακίου συνδέονταν λόγω κοινού αστικού περιβάλλοντος. Μότο της στη ζωή έγινε μια φράση που της είχε πει η Μελίνα: “Ολα κερδίζονται σ’ αυτή τη ζωή και τίποτα δεν σου χρωστιέται”» λέει η Ντένη Βαχλιώτη.
Η δυνατή σχέση σφραγίστηκε στη μεγάλη οθόνη με τη συνεργασία τους στις ταινίες «Στέλλα», «Ποτέ την Κυριακή», «Φαίδρα» (για τις δύο τελευταίες ήταν υποψήφια για Οσκαρ ενδυματολογίας), «Τοπ Καπί». Ειδικά για τη «Φαίδρα» η Μελίνα δήλωσε στους «Τάιμς της Νέας Υόρκης» τον Οκτώβριο του 1962: «Οταν εμφανίζομαι σαν πλούσια αστή φοράω τέσσερις τουαλέτες του Μαρκ Μποάν. Στις τραγικές στιγμές της ταινίας, όμως, φοράω κοστούμια που μου έκανε η αθηναία σχεδιάστρια Ντένη Βαχλιώτη». Επίσης επιμελήθηκε κοστούμια στους «Νικητές» του Καρλ Φόρμαν, στο «Γλυκό πουλί της νιότης» στο Θέατρο Τέχνης (σκηνοθεσία Κάρολου Κουν, 1959) και στη «Μήδεια» του ΚΘΒΕ (1975), σε σκηνοθεσία Μίνωα Βολανάκη.
Πέρα από τη Μελίνα, είχε εργαστεί για τις ταινίες «Ο δράκος» του Νίκου Κούνδουρου και «Οιδίποδας» του Φίλιπ Σέβιλ (1968), ενώ στην τηλεόραση ετοίμασε τα σκηνικά και τα κοστούμια για τις «Ακυβέρνητες πολιτείες» της ΕΡΤ το 1986. «Αγαπούσε πολύ τη δουλειά της, αλλά δεν ήταν άνθρωπος που την έβλεπε αμιγώς επαγγελματικά. Ηθελε μέσα από την ενδυματολογία να αναλύσει περισσότερο την εικόνα του ανθρώπου, ποια σχέση είχε με το ντύσιμό του» υπογραμμίζει η ανιψιά της. Δεν είναι άλλωστε τυχαίο ότι έγραψε επίσης δοκίμια για τη σύγκρουση των φύλων μέσα από τη μόδα και την κοινωνιολογική σημασία του κοστουμιού στον κινηματογράφο.