Γιώργος Μιχαλακόπουλος: «Καλοί ηθοποιοί υπάρχουν, δάσκαλοι σαν τον Κουν όχι»

Ο Γιώργος Μιχαλακόπουλος είναι ένας άνθρωπος ευγενής. Από αυτούς που επιμένουν να σε κεράσουν ζεστό τσάι για τον δρόμο που έκανες να τους συναντήσεις. Και από αυτούς που στο τέλος της κουβέντας σε ευχαριστούν, όχι για τον χρόνο σου αλλά για την παρέα που τους έκανες.

Πρωτίστως, βέβαια, είναι ένας σοβαρός επαγγελματίας του θεάτρου, απόλυτα δοσμένος στη δουλειά του, ο οποίος για τις ανάγκες της διανύει καθημερινά περισσότερα από 50 χιλιόμετρα προκειμένου να φθάσει από το σπίτι του, στη Ραφήνα, στο Εθνικό Θέατρο και το αντίστροφο. «Πολλή κούραση;» τον ρωτάω. «Πιο πολύ είναι τα έξοδα παρά η κούραση της διαδρομής» λέει ο πρωταγωνιστής της επερχόμενης παράστασης «Ενας άνθρωπος για όλες τις εποχές» του Ρόμπερτ Μπολτ. 

Υστερα από 17 χρόνια απουσίας από το Εθνικό και πολλές επιτυχημένες παραστάσεις («Ρινόκερος», «Ο βασιλιάς πεθαίνει», «Βάτραχοι», «Ο Εμπορος της Βενετίας» κ.ά.) που σημάδεψαν την εκεί πορεία του, επιστρέφει σαν Τόμας Μουρ με ένα «σπουδαίο έργο αντάξιο του κρατικού θεάτρου».

Πριν από περίπου πέντε δεκαετίες, όταν ανέβηκε το έργο στο θέατρο Μουσούρη, είχε τον ρόλο του ισπανού πρεσβευτή. Από την ερχόμενη Πέμπτη, όμως, θα υποδυθεί ένα υπόδειγμα υπηρέτη του δημοσίου δικαίου, έναν άνθρωπο προσηλωμένο στις αρχές του που φθάνει σε σύγκρουση με τις επιθυμίες του βασιλιά Ερρίκου Η’ της Αγγλίας με αποτέλεσμα τον αποκεφαλισμό του. «Πρόκειται για ένα κείμενο ιδιαίτερα απαιτητικό που ακουμπά σε πολλά σημεία της εποχής μας και μεταφέρει όλο το κάδρο του 16ου αιώνα».
 

ΦΙΛΙΑ 57 ΧΡΟΝΩΝ. Με τον σκηνοθέτη της παράστασης, τον Βαγγέλη Θεοδωρόπουλο, είναι συναισθηματικά δεμένος, όπως παραδέχεται. «Ηταν νεαρό παιδάκι με πέδιλα όταν τον έβγαλα στο θέατρο» εξηγεί. Συναισθηματικά δεμένος είναι και με τον πολύ καλό του φίλο και συμπρωταγωνιστή στην παράσταση Γιώργο Μοσχίδη (που υποδύεται τον καρδινάλιο). «Η φιλία μας τα τελευταία 57 χρόνια έχει πολλές συγκρούσεις. Είναι όμως φιλία με την πραγματική έννοια, που στηρίζεται στην εκτίμηση. Τον Γιώργο τον εκτιμώ απέραντα ως έναν σπουδαίο ηθοποιό που πάνω στη σκηνή δίνει σιγουριά στον συμπαίκτη του».

Παρά την αγάπη που έχει ο ένας για τον άλλο, οι διαφορές που καταφέρνουν να τους χωρίσουν και εντέλει να τους ενώσουν είναι αρκετές. «Πρώτον και κύριον, ο Γιώργος είναι φύσει και θέσει μπακούρι. Ηταν πάντα “ολίγον το καπέλο μου”. Δεν είναι της δέσμευσης. Εγώ είμαι. Βέβαια εκτιμάει τη θέση μου. Κάθε τόσο μάλιστα τονίζει τη σύζυγό μου για να μειώσει εμένα. Δεν έχει καταλάβει όμως πως αν η σύζυγός μου είναι όντως αυτή που περιγράφει, αν φτιάχνει πράγματι νόστιμα μεζεδάκια για ούζο, όπως λέει, κομπλιμεντάρει εμένα με αυτόν τον τρόπο».

Ο ΚΑΡΟΛΟΣ ΚΟΥΝ. Μεγάλος του δάσκαλος ήταν ο Κάρολος Κουν. «Ημουν τυχερός που μαθήτευσα στο πλάι του. Ως υποκριτής και μαθητής οφείλω στον δάσκαλό μου το θεατρικό αλφαβητάρι. Αυτός μου έμαθε το οικόπεδο που λέγεται θέατρο, αυτός μου έμαθε πού υπάρχουν νάρκες.

Δάσκαλοι αντίστοιχοί του δεν υπάρχουν» εξηγεί και διευκρινίζει αμέσως ότι παρ’ όλα αυτά βλέπει πολύ ταλαντούχους νέους ηθοποιούς. «Μεγάλη χαρά μού δίνει αυτό. Το γήπεδο που ασκούνται βέβαια είναι λίγο περίεργο και δύσκολο. Η δυσκολία αυτή βέβαια αναδεικνύει την προσωπική αξιοσύνη του καθενός. Νιώθω υποχρέωση να πω ότι υπάρχουν ικανοί ηθοποιοί. Και δεν το λέω για να το παίξω καλός».

Ακόμη και να τον πιέσει κανείς να αναφερθεί σε συγκεκριμένα πρόσωπα, εκείνος αντιστέκεται. Χωρίς ανόητες δικαιολογίες. «Θα τους κάνω ζημιά» λέει. Στην αρχή της δικής του καριέρας βρέθηκαν αρκετοί που τον επαίνεσαν. «Αυτό σε εφησυχάζει. Εκεί πρέπει να έχεις μια γομολάστιχα και να σβήσεις τα λόγια γρήγορα. Μόνο έτσι ξεκινάς πάλι από το άλφα. Εγώ έβαλα αυτές τις κουβέντες πίσω στο σακίδιο μου, δεν τις έβαλα ποτέ μπροστά».

Στη ζωή του έχει υπάρξει αρκετές φορές δάσκαλος. Μεταξύ άλλων στο Εθνικό Θέατρο και στις Φυλακές του Κορυδαλλού. Η διδασκαλία, υποστηρίζει, είναι ένας δρόμος με πολύ ενδιαφέρον. Στις φυλακές ήταν ένα πείραμα με 20άρηδες και 25άρηδες. «Ηταν γοητευτικό το μάθημα. Εκείνη την ώρα τα παιδιά ανακάλυπταν τους εαυτούς τους. Πάνω στη συζήτηση φυσικά έβλεπες και πρωτόγνωρα πράγματα. Σου έλεγε για παράδειγμα στο αφτί άνθρωπος με 17 χρόνια φυλακή: “Κύριε Γιώργο, μην του δίνετε τον ρόλο του Μήτσου γιατί είναι κακό παιδί”. Το παρασκήνιο του κανονικού θεάτρου ήταν παρόν. Στο θέατρο βέβαια είναι πιο φιλτραρισμένα τα πράγματα. Η αντιπαλότητα όμως και ο ανταγωνισμός υπήρχαν και εκεί, ακόμη και από ανθρώπους που ήξερες πως δεν πρόκειται ποτέ να ασχοληθούν με το θέατρο εκτός φυλακής».

24ΩΡΗ ΜΕΛΕΤΗ. Οταν βρίσκεται στη διαδικασία προετοιμασίας ενός ρόλου ο Γιώργος Μιχαλακόπουλος διαβάζει σε 24ωρη βάση, ακόμη και στο κρεβάτι, με τα αγαπημένα τσιγάρα του σε απόσταση ασφαλείας (σε απαιτητικές περιόδους καπνίζει ένα με ενάμισι πακέτο τσιγάρα την ημέρα). Σκέψεις για μελλοντικούς ρόλους δεν κάνει. Δίνεται ολοκληρωτικά σε αυτό που κάνει τη δεδομένη στιγμή. Ούτε χρόνο βρίσκει για να παρακολουθήσει παραστάσεις από τις εκατοντάδες που ανεβαίνουν φέτος. «Το πρόβλημα είναι τι ανεβαίνει, ποιος το κάνει και ποιος κατευθύνει αυτά τα παιδιά. Από την άλλη βέβαια προτιμώ να βρίσκονται στο σανίδι, σε μια αποθήκη ή σε υπόγειο παρά σε κάποια καφετέρια και να κουτσομπολεύουν τους συναδέλφους τους». 

Οταν το θέατρο δεν μονοπωλεί τον χρόνο του πηγαίνει για καφέ στην παραλία της Ραφήνας και κάνει παρέα με τους ψαράδες της περιοχής. Υστερα από πολλά χρόνια στο κέντρο της Αθήνας, στα Εξάρχεια και στου Γκύζη, αποφάσισε να μετακομίσει στην Καλλιτεχνούπολη της Ραφήνας. «Δεν αισθάνεστε αποκομμένος;» τον ρωτάω. «Δεν είσαι καλά. Την έχω βρει αγρίως με την περιοχή. Εχω φίλους που περνάμε μαζί τα βράδια, τις κόρες μου και τα εγγόνια μου, τον Γιώργο και τον Ερμή, που με πειράζουν τρυφερά πρωί, μεσημέρι, βράδυ». Η τελευταία ερώτηση αφορά τον χρόνο. Τελικά ο Γιώργος Μιχαλακόπουλος τον φοβάται ή έχει συμφιλιωθεί μαζί του; «Μεγαλώνω αφηρημένα» απαντάει και ζητάω εξηγήσεις. «Πολύ απλά κάνω αυτή τη διαδρομή χωρίς να μετράω χιλιόμετρα».