Μαγεία, όχι ρεαλισμός

Είναι τα παραμύθια απαραίτητα στους μεγάλους; Ναι, αν περιέχουν βραδινά ρούχα, παλτά, γούνες και ντύσιμο εξαιρετικών περιστάσεων. Ναι, αν η μόδα εκμεταλλεύεται την επιθυμία μας να παραμείνουμε στο μονοπάτι της φαντασίας, αποφεύγοντας τα πεζοδρόμια της σκληρής πραγματικότητας. Σε αυτή την περίπτωση η μόδα προβάλλει ως καταφύγιο διάσωσης της φαντασίας και της παραμυθένιας ατμόσφαιρας. Γίνεται ένα περιβάλλον όπου δεν έχει πάντα ισχύ ο νόμος της πρακτικής δημοκρατικής εξίσωσης. Κάποιες σεζόν, δηλαδή, η μόδα παρουσιάζει τάσεις συγκεκριμένες και απευθύνεται στις αξίες των παραμυθιών και στη μαγεία τους για να ντύσει τις ημέρες και τις νύχτες μας.

Ο κόσμος των παραμυθιών, τα στοιχεία του παραλόγου, του απόκρυφου και ανερμήνευτου, οι απόκοσμες φιγούρες των ιστοριών του Σαρλ Περό και των αδελφών Γκριμ εμπλουτίζουν τη μόδα του χειμώνα. Μέσα από επάλληλα μοτίβα, τα οργιαστικά σχέδια των πλεκτών που συνδυάζονται με print πολυχρωμίες, τα αριστοτεχνικά κεντήματα που διακοσμούν μεγάλες επιφάνειες βραδινών ρούχων, αξεσουάρ ή και πανωφόρια επενδυμένα με πούπουλο. Οι αφηγήσεις της Κοκκινοσκουφίτσας, της Ωραίας Κοιμωμένης, οι μεσαιωνικοί θρύλοι για λύκους στο σεληνόφως σε δάση του Βορρά, αλλά και οντότητες μιας άλλης διάστασης στο Σύμπαν του Γαλαξία, όπως οι ήρωες του «Πολέμου των άστρων», διεκδικούν μια θέση αναγνωρισιμότητας στις δημιουργίες των συλλογών Dolce & Gabbana, Antonio Marras, Rodarte, Yohji Yamamoto, Alexander McQueen.

Το ρούχο γίνεται ένα κινητό βιβλίο παραμυθιών και ταυτόχρονα ένα είδος πανό με το σύγχρονο μανιφέστο ελευθερίας και απόκλισης προς τη φαντασία των συνειρμών και των ιδεών. Ενα γύρισμα προς την ευαισθησία είναι το πρόταγμα της μόδας του χειμώνα που τονίζει την υπερπαραγωγή  σχεδιασμού πάνω σε γούνες, στη μείξη των παραδοσιακών ενδυμάτων με σύγχρονα «βιομηχανικά» νεοπρέν υλικά, στο πάντρεμα πρωτόγονων στοιχείων με χειροποίητες διεργασίες υψηλής ραπτικής.

Οι πωλήσεις. Βέβαια και το σύστημα της μόδας χρησιμοποιεί το δικό του εξορθολογιστικό πλάνο του μάρκετινγκ, που λέει ότι ο σκοπός αγιάζει τα μέσα, δηλαδή τις καλές πωλήσεις. Γι’ αυτό και οι μεταμορφώσεις σε ηρωίδες (ή και ήρωες) διάσημων παραμυθιών βοηθάνε τους σχεδιαστές να πουλάνε κυρίως τη χειμερινή εορταστική περίοδο τα εκκεντρικά τους κομμάτια.

Το πρακτικό πνεύμα του σπορ καθημερινού ύφους που έχει κυριαρχήσει εμποδίζει τη μόδα να εξελιχθεί στην επόμενη νέα της φάση. Χρειάζεται λοιπόν ήρωες, τέρατα, δαίμονες, μάγισσες και ανθρώπους που πιστεύουν ότι ο κόσμος γίνεται πιο όμορφος όταν τα θαύματα μπλοκάρουν τη λογική μας. Αυτή τη ρομαντική διάθεση, έστω και από τη «σκοτεινή», μαύρη πλευρά της, υπηρετεί η Ρέι Καβακούμπο συστήνοντας τα αλλόκοτα ρούχα της ως «τέρατα της Comme des Garçons». Και μας καλεί να αναζητήσουμε τη μαγεία του παραμυθιού σε αυτόν τον άλλο κόσμο που υπάρχει μέσα σε αυτόν που μας περιβάλλει και ζει μαζί του αθέατα. «Το τέρας της Comme des Garçons δεν είναι ένα μυθικό στοιχειό ή πλάσμα επιστημονικής φαντασίας σε κάποιο παιχνίδι στην οθόνη του ηλεκτρονικού υπολογιστή. Πρόκειται για την υλοποίηση της μοχθηρίας και την παράνοια της σκοτεινής πλευράς της κοινωνίας. Είναι η αίσθηση του μη κανονικού που βρίσκεται πίσω από την κοινοτοπία της καθημερινότητας. Tο τι σημαίνει για μένα τέρας», λέει η Καβακούμπο, «απέχει από το συνηθισμένο κριτήριο για την ομορφιά. Το τέρας αυτό δίνει αξία σε ένα μη αποδεκτό, ανώμαλο πράγμα που διαπερνά τον κοινό νου. Σε ένα άσχημο πράγμα, υβρίδιο ενός σμήνους από έντομα ή μιας συστάδας πυκνών θάμνων».