Οταν εκπλήσσεις τον ίδιο τον εαυτό σου

^«Μια μικρή λακκούβα έμοιαζε. Πού το είχε τόσο λασπόνερο; Κι όμως, όταν έπεσα μέσα με φόρα, τα σχέδια της λάσπης στον δρόμο και τα πόδια μου θα τα ζήλευε και ο Τζάκσον Πόλοκ. Οσον αφορά δε τα σκυλιά, έχω συμπεράνει πως αν δεν διασταυρωθούν οι ματιές μας συνήθως δεν παίζουμε ούτε κυνηγητό μετά. Επίσης, θα στοιχημάτιζα πως η μία ευθεία του στίβου στο δημοτικό στάδιο της γειτονιάς μου είναι ελαφρώς κατηφορική (ή μήπως η άλλη ελαφρώς ανηφορική;). Και σχετικά με εκείνο το στυλιστικά αψογότατο σορτσάκι αποδείχτηκε πρακτικά πολύ άβολο, ενώ τα τεχνικά μπλουζάκια είναι πράγματι μια σπουδαία εφεύρεση! Θυμήθηκα και γεωμετρία, α ναι: η ακτίνα του τόξου είναι μικρότερη απόσταση από την περιφέρειά του. Χρήσιμο στις στροφές. Αλλά πιο χρήσιμο ακόμη είναι να θυμάμαι να δένω διπλό κόμπο τα κορδόνια και να πίνω πολύ νερό!

Κάπως έτσι τρέχει το δρομικό κομμάτι της ζωής μου. Με μπόλικο ιδρώτα, πανηγύρια ενδορφινών, διαλειμματικές και διατάσεις, αλλά και πολλές τέτοιες βασικές, απλές, μικρές παρατηρήσεις. Σαν φίλτρο, το τρέξιμο αλλάζει την εικόνα και την αίσθηση πολλών πραγμάτων γύρω μου και οι – υπό άλλες συνθήκες – λεπτομέρειες τώρα φινίρονται και αποκτούν νέα διάσταση και ενδιαφέρον. Οχι μόνο όμως. Οσο τα τρεξίματα και τα χιλιόμετρα που γράφουν τα πόδια μου αυξάνονται, κάτι παρόμοιο συμβαίνει και μέσα μου. Οταν τρέχω και αφού περάσουν τα πρώτα ενάμισι – δύο χιλιόμετρα των τι-κάνω-τώρα, αχ-με-ενοχλεί-η- κάλτσα, πωω-ζέστη/κρύο/υγρασία/κίνηση/φασαρία/ησυχία που έχει, πότε-θα-κάνω-το-σιδέρωμα, μα-θα-βρέξει-σίγουρα-κι-αύριο-μέρα-είναι και λοιπών μιζεροσκέψεων, σιγά σιγά μπαίνω σε μια άλλη κατάσταση. Σωπαίνουν όλα εκτός από τα πατήματα που συντονίζονται με τις ανάσες. Το σώμα και το μυαλό συνεργάζονται έντονα, οι αισθήσεις οξύνονται, οι σκέψεις βαθαίνουν και συγκεντρώνονται σε μία: λειτουργώ πλήρως και στο μάξιμουμ. Νιώθω να είμαι εκεί, ζωντανή και ελεύθερη.

Και όταν οι ανάσες βαρύνουν και τα πόδια σφίξουν από την κούραση τότε είναι η πιο δύσκολη στιγμή και η πιο αληθινή. Τότε είναι που τα “μπράβο”, “έχεις δύναμη”, “μπορείς” είμαι μαζί σου” από απλές λέξεις σημαντικών μου ανθρώπων γίνονται ανεκτίμητη θετική ενέργεια που στηρίζει, δυναμώνει, ξεσηκώνει. Τότε είναι που το “χάι φάιβ” της γιαγιάς στην Αλεξάνδρας ή του πιτσιρικιού λίγο πριν από το τέρμα είναι συγκινητικά πολύτιμο. Τότε είναι που ανακαλύπτω πως τα όρια δεν είναι όρια αλλά απλώς σημάδια και ναι, σπρώχνονται λίγο, ελάχιστα, αλλά όλο και πιο μπροστά! Απίθανη αίσθηση: να εκπλήσσεις τον εαυτό σου!

Ετσι τρέχω και γι’ αυτό. Επειδή όλα μου τα τρεξίματα ανεξαιρέτως, όχι μόνο τα έντονα και υπερβατικά αλλά και τα χαλαρά και ήπια, τελειώνοντάς τα με αφήνουν λίγο πιο δυνατή και πολύ πιο χαρούμενη απ’ ό,τι τα ξεκίνησα. Μου αρέσει να το λέω “δρομική χαρά”».