Μόνος ή με παρέα; Ιδού η απορία

Υπάρχουν οι μοναχικοί. Εκείνοι που φορούν τα αθλητικά τους, βάζουν στο mp3 player την αγαπημένη τους μουσική και ξεκινούν για προπόνηση χωρίς να μιλούν σε κανέναν. Υπάρχουν και εκείνοι που κάνουν ακριβώς το αντίθετο. Περιμένουν πώς και πώς να βγουν για «ένα τρεξιματάκι» με τους φίλους, να μοιραστούν τα νέα τους και να τραβήξουν ο ένας τον άλλο για να βγει κάτι καλύτερο.
Το τρέξιμο είναι μοναχικό άθλημα, ακούγεται συχνά. Είναι όμως; Οι παρέες που δίνουν ραντεβού κάθε τόσο σε κλασικά δρομικά στέκια, από τον Υμηττό και το Αλσος Νέας Σμύρνης έως το Σέιχ σου και τη Νέα Παραλία Θεσσαλονίκης, θα διαφωνούσαν. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι το μοναχικό τρέξιμο δεν έχει τα δικά του θετικά. Ποια είναι τα πλεονεκτήματα του να τρέχεις με ή χωρίς παρέα; Χμμμ… Μπορούμε να προσπαθήσουμε να τα βάλουμε σε μία μικρή σειρά.

Τα θετικά του μοναχικού τρεξίματος
Απομόνωση. Με την καλή έννοια. Μακριά από κινητά, παιδιά, σκυλιά, φωνές, κουδούνια. Απλά πατάς το mute και εκτονώνεις το στρες. Είσαι εσύ και ο δρόμος. Καθαρίζει το μυαλό σου. 
Ποιοτική προπόνηση. Μόνος προσέχεις πιο εύκολα το στυλ, τις ανάσες, τον ρυθμό σου. Αν τρέχεις με παρέα που είναι πιο αργή, σε κρατά πίσω. Αν είναι πιο γρήγορη, πιέζεσαι υπερβολικά. «Οι ελίτ αθλητές μου θέλω να τρέχουν μόνοι τους» αναφέρει στα «ΝΕΑ» ο προπονητής δρομέων αποστάσεων Δημήτρης Θεοδωρίδης. «Πρέπει να συγκεντρώνονται στην τεχνική τους και να μην παρασύρονται από τους άλλους. Στους ερασιτέχνες τα πράγματα διαφέρουν. Η παρέα είναι σημαντικό κίνητρο, ωστόσο για να υπάρχει πραγματική βελτίωση, πρέπει αυτή να αποτελείται από δρομείς ίδιου επιπέδου. Αυτό απαιτεί οργάνωση και σωστή μεθοδολογία στην προπόνηση».
Σωστή αποκατάσταση. Εστω ότι επανέρχεσαι από τραυματισμό. Θα αποφύγεις πισωγυρίσματα μόνο αν τρέχεις μόνος σου ώστε μην αποσυντονίζεσαι και ακούς σωστά το σώμα σου.
Μάθημα αυτάρκειας. Μαθαίνεις να στηρίζεσαι στον εαυτό σου την ημέρα που θα αποφασίσεις να τρέξεις σε αγώνα. Να νιώθεις άνετα στον δικό σου ρυθμό χωρίς να βασίζεσαι σε κάποιον άλλο και να αναγνωρίζεις μόνος πότε χρειάζεσαι «καύσιμα» και νερό.

Τα θετικά του τρεξίματος με παρέα

Συνέπεια στις προπονήσεις. Δύσκολο να σηκωθείς αξημέρωτα για προπόνηση έχοντας ξενυχτήσει το προηγούμενο βράδυ. Αν ξέρεις όμως ότι ο συντρέχτης σου σε περιμένει, θα προσπαθήσεις να σηκωθείς, έτσι δεν είναι; Επίσης κατά τη διάρκεια της προπόνησης αν φλερτάρεις με την εγκατάλειψη θα σε εμποδίσει να τα παρατήσεις.

«Κοινωνική διευκόλυνση». Ετσι το λένε (και) στην αθλητική ψυχολογία. Είναι το φαινόμενο κατά το οποίο ο αθλούμενος έχει την τάση να αποδίδει καλύτερα όταν έχει συνεργασία και συναγωνισμό από ό,τι μόνος. «Είναι κάτι που παρατηρείται γενικά σε επίπεδο ομαδικής προσπάθειας» λέει ο Σπύρος Ρούλιας, ψυχολόγος και μαραθωνοδρόμος ο ίδιος. «Οταν κάποιος μπαίνει σε μια ομάδα, ο εγκέφαλός του αποκτά νέα ερεθίσματα, αρχίζει να λειτουργεί διαφορετικά και αποδίδει καλύτερα. Για τον ίδιο λόγο, το καλύτερο αποτέλεσμα δηλαδή, οι εταιρείες χρησιμοποιούν ομάδες εργαζομένων τους για να αναλάβουν ένα πρότζεκτ».

Διεύρυνση οριζόντων. Μαθαίνεις τι προγράμματα ακολουθούν οι άλλοι, ψήνεσαι να δοκιμάσεις κάτι διαφορετικό, είτε αυτό πρόκειται για τύπο προπόνησης, είτε για αγώνα, είτε για ασκήσεις γυμναστικής.

Κοινωνικοποίηση. Πολλοί αρχάριοι ντρέπονται να τρέξουν με παρέα. Ολα γίνονται βήμα βήμα. Βρίσκεις στην αρχή έναν μόνο συντρέχτη να τρέχετε μαζί. Συζητάς μαζί του. Αν είναι πιο γρήγορος, τρέχεις μαζί του μια μέρα που θα κάνει easy run. Σταδιακά θα γνωρίσεις κι άλλους και θα φτιάξεις το παρεάκι σου.

Ασφάλεια. Τώρα που χειμωνιάζει νυχτώνει νωρίς. Ετσι οι περισσότεροι δρομείς τρέχουν στο σκοτάδι. Ενα γκρουπάκι φαίνεται πιο εύκολα από τους οδηγούς, αποθαρρύνει τα σκυλιά στον δρόμο και γενικά αντιμετωπίζει πιο εύκολα τις κακοτοπιές.

Κλειδί είναι η σωστή ισορροπία

Και οι δύο τρόποι έχουν τα πλεονεκτήματά τους. Το έξυπνο είναι να κάνεις και τα δύο. Ενας μοναχικός δρομέας μπορεί να επιλέξει έναν λίγο πιο γρήγορο συντρέχτη για τις ημέρες που προπονείται στην ταχύτητα ή μια παρέα για τα αργά long runs. Ενας κοινωνικός δρομέας, από την άλλη, θα μπορούσε να κόψει λίγο από την παρέα του για πιο ποιοτική προπόνηση. «Αν μπορέσει», ωστόσο, «να βρει παρέα ίδιας δυναμικότητας και για τις δύσκολες προπονήσεις, ακόμη καλύτερα» σχολιάζει ο Δημήτρης Θεοδωρίδης. «Στην τελική, βέβαια, είναι και θέμα ιδιοσυγκρασίας» καταλήγει ο Σπύρος Ρούλιας. «Κάποιος μπορεί απλά να επιδιώκει την παρέα. Κάποιος άλλος να μπορεί απλά να τρέχει παρέα με… τον εαυτό του».