[Το θέατρο της Τρίτης] «Ο αγαπητικός της βοσκοπούλας»

Βασισμένο στο δίπολο του καλού και του κακού, του πλούσιου και του φτωχού, του νέου και του γέρου είναι το έργο του Δημητρίου Κορομηλά (1850 – 1898), «Ο αγαπητικός της βοσκοπούλας» (1891) που καθιέρωσε, μαζί με την «Τύχη της Μαρούλας» το είδος του κωμειδυλλίου.

Ταυτισμένο με την ελληνικότητα, την παράδοση, τα ήθη και τα έθιμα, ενταγμένο στο φυσικό τοπίο, διαδραματίζεται κατά το ήμισυ στην ύπαιθρο, παρακολουθώντας ουσιαστικά δύο αισθηματικές ιστορίες που διατρέχουν το έργο. Ο απαγορευμένος νεανικός έρωτας της Κρουστάλλως και του Λιάκου από τη μια, η βαθιά ανεκπλήρωτη αγάπη του Μήτρου για τη Μάρω, άσβεστη παρά τα χρόνια που πέρασαν, από την άλλη.

Οι ανάλαφρες βουκολικές σκηνές δίνουν τη θέση τους στις δραματικές εσωτερικές, ο πόνος του έρωτα στη χαρά της θυσίας, η άδολη προσφορά στην κατάρα. Δύο οι μάνες που καρδιοχτυπούν για τα παιδιά τους αλλά και δύο οι γάμοι που οδηγούν σε χάπι εντ το έργο, με έμφαση σ’ εκείνον του Μήτρου με τη Μάρω, ως «δεύτερη ευκαιρία» που δίνει ο συγγραφέας στο ώριμο ζευγάρι, και βρισκόμαστε στα τέλη του 19ου αιώνα…

ΤΟΥΡΙΣΤΙΚΟ ΦΟΛΚΛΟΡ. Η παράσταση με τη σκηνοθετική υπογραφή του Πέτρου Ζούλια κινήθηκε ανάμεσα σε αυτό το δίπολο, μεταφορικά και κυριολεκτικά. Πίσω τα βουνά κι ο κάμπος, μπροστά το χωριό, η βρύση, το σπίτι. Πίσω αυτός που φεύγει ή κρύβεται. Μπροστά αυτός που έρχεται και φαίνεται.

Εκεί η μνήμη, εδώ το παρόν. Και στο βάθος μια οθόνη με το γαλάζιο του ουρανού να παραπέμπει στο φόντο της ελληνικής καρτ ποστάλ: αγόρια και κορίτσια με φουστανέλα και παραδοσιακές στολές να χορεύουν κάτω από το φως του ήλιου. Μια παραλλαγή Χορού αρχαίας τραγικωμωδίας… Αυτός «Ο αγαπητικός» δεν έκανε ούτε ένα βήμα πέραν του αναμενομένου! Τα μουσικά και σκηνικά στοιχεία της παράστασης φάνηκαν από την αρχή κι έδωσαν το στίγμα της: παραδοσιακοί ήχοι από την εξαμελή ζωντανή ορχήστρα και πέντε έξι αγκαλιασμένα ζευγάρια στη σκηνή. Τουριστικό φολκλόρ.

Η σκηνοθεσία δεν κατάφερε να αποτυπώσει την ουσία της εποχής, ούτε και να της προσδώσει τον διαχρονικό της χαρακτήρα. Και αν όλα όσα συμβαίνουν στο κωμειδύλλιο μοιάζουν παλιά και ξεπερασμένα, δεν είναι: τι πιο αληθινό από τη φράση της κυρα-Γιάνναινας «Η μάνα δεν έχει γηρατειά όταν είναι για το παιδί της» ή της κυρα-Στάθαινας που μονολογεί «τι κάνω για σένα κόρη μου»…

Διότι τη βουκολική αθωότητα της εποχής ο Κορομηλάς μπόλιασε με στοιχεία από την αρχαία τραγωδία (αναγνώριση) ή τον Σαίξπηρ («Ρωμαίος και Ιουλιέτα»), και αυτά δεν αναδύθηκαν στην παράσταση που έμοιαζε με αναπαράσταση. Ευτυχώς η δύναμη του λόγου – ποίηση και συναίσθημα μαζί με επιλεγμένες ερμηνείες αντέστρεψαν το κλίμα.

Στην παραγωγή του Παλλάς ξεχωρίζει η επιβλητική φιγούρα της Ρένης Πιττακή (κυρα-Γιάνναινα) που ανοίγει και κλείνει, σχεδόν, την παράσταση. Ξεχωρίζει και το σόλο που κάνει επί σκηνής ο Χρήστος Στέργιογλου στον ρόλο του Χρόνη, αν και δεν δένει με το σύνολο.

Ενδιαφέρουσα η παρουσία του Βασίλη Μπισμπίκη: ο Μήτρος του διαθέτει το παράστημα και την ακεραιότητα του ήρωα, την καθαρότητα στο βλέμμα. Γι’ αυτό και «συναντιέται» με το βλέμμα της κυρα-Στάθαινας ή καλύτερα με εκείνο της Μαρίας Πρωτόπαππα που την υποδύεται. Η ηθοποιός αποτελεί το μεγάλο ατού του «Αγαπητικού της βοσκοπούλας». Δίνει στον ρόλο όλα τα στοιχεία που απαιτούνται: περηφάνια, δύναμη, εσωτερικότητα. Και επιβεβαιώνει για άλλη μια φορά ότι είναι σπουδαία.

Οσο για την εμβόλιμη παρουσία του Γιώργου Μαργαρίτη: τραγούδησε με τον δικό του τρόπο «Το φίλημα», το γνωστό μας «Μια βοσκοπούλα αγάπησα», το «Σ’ αγαπώ γιατί ‘σαι ωραία» και τα υπόλοιπα, πήρε το χειροκρότημά του και κατέβηκε από την… πίστα.

INFO
Σκηνοθεσία  Πέτρος Ζούλιας

Σκηνικό Λίλη Πεζανού

Κοστούμα Αναστασία Αρσένη

Φωτισμοί Ελευθερία Ντεκώ

Μουσική Θοδωρής Οικονόμου

Μουσική έρευνα Λάμπρος Λιάβας

Παίζουν
Ρένη Πιττακή, Μαρία Πρωτόπαππα, Χρήστος Στέργιογλου, Βασίλης Μπισμπίκης, Ευγενία Δημητροπούλου, Πάνος Βλάχος, Χριστίνα Τσάφου, Νίκος Μαγδαληνός κ.ά. Τραγουδάει ο Γιώργος Μαργαρίτης. Ζωντανή 6μελής ορχήστρα.

Θέατρο Παλλάς
Βουκουρεστίου 5, παραστάσεις από Τετάρτη ως Κυριακή