Διαρκώς στο τρέξιμο εδώ και 35 χρόνια!

Από τότε που με θυμάμαι, από μωρό παιδί, τρέχω! Σε σύλλογο όμως ξεκίνησα από 11-12 ετών, στην ομάδα στίβου του ΠΑΟΚ, και αρχές του 1980 πήρα μέρος και στον πρώτο μου αγώνα, στο δάσος του Σέιχ Σου, στη Θεσσαλονίκη, όπου κατοικώ. Ηταν, θυμάμαι, αγώνες ανωμάλου δρόμου και η ηλικιακή κατηγορία μου ήταν τα 1.000 μέτρα απόσταση. Στη συνέχεια, ξεκίνησα στίβο, με εξακοσάρι και χιλιάρι. Κι όσο ανέβαινε η ηλικία μου, άλλαζαν και τα αγωνίσματα – 800, 1.500, 3.000, 10.000 μέτρα. Στα πρώτα αυτά χρόνια στις προπονήσεις ήμασταν όλα τα παιδιά μαζί. Τόσο μικρές ηλικίες, χρειάζονται επίβλεψη και καθοδήγηση, όσο είναι δυνατόν. Οι προπονήσεις τότε ήταν κυρίως στο στάδιο και σε χωματόδρομους στο δάσος.

Συνεχίζω και στα 46 μου σήμερα να τρέχω, γιατί, όταν αυτό που κάνεις σ’ αρέσει και το αγαπάς, σε γεμίζει ενέργεια και σε αποφορτίζει απ’ οτιδήποτε σου προκαλεί δυσφορία, όταν γίνεται τρόπος ζωής και η καθημερινή σου βαθιά ανάσα, τότε δεν ξεκολλάς εύκολα. Είτε τρέχεις ελεύθερα για αναψυχή, είτε με κάποιο πρόγραμμα προπόνησης, γίνεται αγαπημένη συνήθεια. Ετσι, παρότι τρέχω εδώ και 35 χρόνια, δεν με έχει κουράσει ποτέ. Είναι η καθημερινή μου ενασχόληση και ο τρόπος να ξεκινά όμορφα η ημέρα μου!

Στην πράξη, περπατώ-τρέχω κάθε πρωί στο βουνό για μία ωρίτσα, παρέα με τον σκύλο μου. Κι αν πετύχουμε και κάποιον γνωστό εκεί, τρέχουμε για λίγο παρέα. Αν, πάλι, έχω συγκεκριμένη προπόνηση να κάνω, πηγαίνω στο στάδιο ή στον δρόμο. Γενικώς, είμαι στο τρέξιμο τη μισή ημέρα. Ανάλογα με τον αγώνα που έχω, είναι και οι προπονήσεις και τα χιλιόμετρα που διανύω. Τα πολλά χρόνια στο τρέξιμο, μου δίνουν πλέον και την ανάλογη εμπειρία να μπορώ να «ακούω» το σώμα μου.

Σήμερα, είμαι ακόμα στον ΠΑΟΚ, αλλά δεν παίρνω μέρος σε αγώνες στίβου – παλαιότερα είχα και διακρίσεις σε πανελλήνια πρωταθλήματα. Τα τελευταία χρόνια, από το 2007 και μετά, τρέχω και σε αγώνες βουνού, και σε άσφαλτο, και σε μικρούς αγώνες, αλλά και υπεραποστάσεων. Το 2011 συμμετείχα για πρώτη φορά στο Σπάρταθλον, έναν από τους δυσκολότερους αγώνες υπεραποστάσεων παγκοσμίως. Εχει απόσταση 246 χιλιομέτρων, ξεκινά από την Ακρόπολη και τερματίζει στο άγαλμα του Λεωνίδα στη Σπάρτη. Εχει χρονικό όριο τερματισμού τις 36 ώρες και εγώ τότε τερμάτισα σε 33 ώρες και 34 λεπτά. Και στον φέτινο αγώνα κατάφερα και τερμάτισα, με χρόνο 35 ώρες και 51 λεπτά, ήμουν 24η στην κατάταξη των γυναικών. Δεν είναι εύκολο να περιγράψεις όλα αυτά που βιώνεις μέσα σ’ έναν τόσο μεγάλο και επίπονο αγώνα. Ο μοναδικός αντίπαλός σου τότε είναι ο ίδιος σου ο εαυτός. Θέλει καθαρό μυαλό και υπομονή, πέρα από τη συστηματική προπόνηση-προετοιμασία για μια τέτοια δοκιμασία. Ο τερματισμός πια στη Σπάρτη, έπειτα από τέτοια υπερπροσπάθεια, σου δίνει πάρα πολύ έντονα συναισθήματα. Η συγκίνησή σου είναι τεράστια, παράλληλα γεμίζεις με ενέργεια και δύναμη. Εύχομαι και ελπίζω να μπορώ να τρέχω μέχρι τα βαθιά γεράματα, όσο μπορώ με κάποιον τρόπο να γυμνάζομαι, γιατί πολύ απλά όλο αυτό είναι ζωή!

– Η 46χρονη Αμαλία Ματθαίου από τη Θεσσαλονίκη ήταν η πρώτη
Ελληνίδα που κατάφερε το 2011 να τερματίσει έγκυρα στο Σπάρταθλον, έναν από τους δυσκολότερους αγώνες υπεραποστάσεων παγκοσμίως. Φέτος επανέλαβε τον άθλο της.