Τρόμος, θλίψη και οργή στη Γαλλία

^«Ακριβώς αυτόν τον τρόμο, είναι βέβαιο, θέλει να παραγάγει η τρομοκρατία. Τον φόβο, το άγχος, τον πανικό. Ενα συναίσθημα φρίκης ικανό να σου κόψει την ανάσα, να σου παγώσει το αίμα. Και μια ακραία θλίψη που σε κάνει να θέλεις να κλάψεις, να ουρλιάξεις∙ που σε παραλύει, σου θολώνει το μυαλό. Ναι, είναι βέβαιο, ακριβώς αυτό θέλει». Η γαλλική κυβέρνηση αρνείται να υποκύψει σε αυτόν τον τρόμο, δηλώνει αποφασισμένη να συνεχίσει τις αεροπορικές επιθέσεις εναντίον των τζιχαντιστών στο Ιράκ, σκέπτεται μάλιστα να τις επεκτείνει, στο πλευρό των ΗΠΑ και των πέντε αραβικών κρατών που τις στηρίζουν, και στη Συρία. Η ειδική απεσταλμένη της «Μοντ», όμως, τον εντόπισε, τον ένιωσε, σε ένα χωριό των Γαλλικών Αλπεων κοντά στη Νίκαια, το Σεν-Μαρτέν-Βεζιμπί – εκεί όπου περνούσε τα καλοκαίρια του και είχε τη σχολή ορειβασίας του ο 55χρονος Ερβέ Γκουρντέλ, το πρώτο θύμα της Γαλλίας στον πόλεμο εναντίον της οργάνωσης Ισλαμικό Κράτος.   

Πάγωσε η Νίκαια. «Δεν υπάρχει ούτε ένας κάτοικος του χωριού αυτού που να μη γνώριζε το ζεστό χαμόγελο του Γκουρντέλ, ούτε μία οικογένεια που να μην του εμπιστεύτηκε κάποια στιγμή τα παιδιά της για μια αναρριχητική εξόρμηση, ένα σεμινάριο εκπαίδευσης οδηγών ορειβασίας, ένα μάθημα κατάβασης φαραγγιών». Ο Γκουρντέλ είχε γεννηθεί στη Νίκαια και εκεί εξακολουθούσε να ζει, στο Σεν-Μαρτέν-Βεζιμπί όμως περνούσε «τις καλύτερες ώρες του». Το βουνό που ανακάλυψε μαζί με τον πατέρα του και στο οποίο μύησε κατόπιν τον έφηβο πια γιο του, ήταν το μεγάλο του πάθος. Δεν έπαυε να πολλαπλασιάζει τις εμπειρίες: Μαρόκο, Νεπάλ, Ιορδανία… Το 1987, είχε ιδρύσει την Escapade, μια σχολή για οδηγούς ορειβασίας. «Ηταν αξιόπιστος, ικανός, καθησυχαστικός». «Ηταν ένα ανοιχτό βιβλίο, άνθρωπος που αναζητούσε πάντα την περιπέτεια αλλά καθόλου απερίσκεπτος». «Αν είχε τον χρόνο να δραπετεύσει, κανείς δεν θα μπορούσε να τον πιάσει!».

Η είδηση της απαγωγής του Γκουρντέλ από τον Στρατό του Χαλιφάτου στην Αλγερία τη Δευτέρα, μόλις 24 ώρες αφότου είχε φτάσει στη χώρα προκειμένου να διοργανώσει μια ορειβατική εξόρμηση, πάγωσε το χωριό. Οι κάτοικοι προσπάθησαν να ξορκίσουν τον φόβο τους, ο δήμαρχος σκέφτηκε να διοργανώσει μια πορεία, μεγάλες φωτογραφίες του Γκουρντέλ αφισοκολλήθηκαν, μικρά αυτοκόλλητα μπήκαν σε όλες τις μπλούζες, όλα σε ένδειξη αλληλεγγύης. Οι κάτοικοι ήξεραν ότι η Γαλλία δεν θα υπέκυπτε στον εκβιασμό αυτών των θιασωτών του Ισλαμικού Κράτους, δεν θα σταματούσε τις αεροπορικές επιδρομές της στο Ιράκ. Και συμφωνούσαν, δεν πρέπει να τις σταματήσει. Υπήρχε όμως μια μικρή ελπίδα ότι θα διαπραγματευόταν, ότι θα πλήρωνε λύτρα. «Εστω και αν έτσι τους κάνει πλουσιότερους; Τους εξοπλίζει περισσότερο; Δίσταζαν. Αφόρητο δίλημμα. Ναι, το κράτος πρέπει να πληρώσει, αποφαίνονταν οι περισσότεροι. Αν απειλούν έναν οδηγό ορειβασίας, αυτό σημαίνει ότι όλοι είναι δυνάμει θύματα, ότι ο πόλεμος είναι παντού και το μέλλον επικίνδυνο».

Η είδηση του αποκεφαλισμού του Γκουρντέλ, την Τετάρτη, βύθισε το Σεν-Μαρτέν-Βεζιμπί σε βαθιά θλίψη, σε έναν ανείπωτο τρόμο. Κάποιοι αναζήτησαν καταφύγιο στην Εκκλησία. Αλλοι σε μια ανεξέλεγκτη οργή: «Είμαστε υπερβολικά ανεκτικοί. Εχουν έρθει στο σπίτι μας, τους φροντίζουμε, τους τρέφουμε, τους φιλοξενούμε. Θα μας αφανίσουν!» εξερράγη ένας κάτοικος. Δεν είπε περισσότερα, κάποιος συγχωριανός τον ανακάλεσε στην τάξη. «Ποιος θα μπορούσε να φανταστεί ότι η ισλαμική τρομοκρατία θα τοποθετούσε αυτό το φιλήσυχο χωριό στο παγκόσμιο προσκήνιο;» αναρωτήθηκε ο Ζαν-Μισέλ Γκριντά, φίλος του Γκουρντέλ. «Είναι απίστευτο, τόσο θλιβερό. Αυτοί οι βάρβαροι έβαλαν στόχο έναν οδηγό ορειβασίας!».

Πένθος. Με απόφαση της γαλλικής κυβέρνησης οι σημαίες στη Γαλλία θα κυματίζουν μεσίστιες για τρεις ημέρες, από σήμερα. Τα ήδη αυξημένα, από την περασμένη εβδομάδα, μέτρα ασφαλείας στους δημόσιους χώρους και στα μέσα μεταφοράς ενισχύθηκαν ακόμα περισσότερο. Πολλές μουσουλμανικές οργανώσεις της χώρας διοργανώνουν σήμερα συγκεντρώσεις προκειμένου «να καταγγείλουν τη βάρβαρη και αιμοχαρή πράξη των τρομοκρατών που διαστρεβλώνουν το Ισλάμ και τις αξίες του». «Οι τρομοκράτες προσπαθούν να σπείρουν τον τρόμο» δήλωσε ο πρωθυπουργός Μανουέλ Βαλς. «Αλλά η Γαλλία πρέπει να μείνει ενωμένη».