Οι ξένοιαστοι καβαλάρηδες των BMX

Για χρόνια ήταν οι «αλήτες», τα «παλιόπαιδα» της πλατείας που ξημεροβραδιάζονταν κάνοντας ακροβατικά με τα ποδήλατα πάνω σε ράμπες, παγκάκια και σκαλιά. Εφηβοι που αντί να διαβάζουν κλεισμένοι στο δωμάτιό τους έψαχναν τη συγκίνηση και την αδρεναλίνη σε εντυπωσιακά άλματα και κόλπα που καταρρίπτουν κάθε κανόνα της φυσικής. Οι απέξω δύσκολα καταλάβαιναν (εν μέρει ισχύει και σήμερα) την τρέλα τους και γιατί επιμένουν να… τρώνε τα μούτρα τους. «Ο,τι δεν μπορούν να εξηγήσουν οι άνθρωποι το παρεξηγούν» λέει ο Τζον Μανάρας που τα τελευταία 16 χρόνια έχει ταυτίσει τη ζωή του με το BMX. «Από τότε όμως που το ποδήλατο έγινε πιο αγαπητό ως μέσο μεταφοράς και στην Ελλάδα μάς αντιμετωπίζουν πιο φιλικά. Σε αυτό βέβαια έπαιξε ρόλο και το γεγονός ότι οι αναβάτες συμμετέχουν πλέον σε ταινίες και διαφημίσεις. Εχουν μπει πιο πολύ στη μέινστριμ κουλτούρα. Γι’ αυτό και δεν μας αντιμετωπίζουν πια ως τα κακά παιδιά».
Για να πιάσεις κουβέντα με έναν έμπειρο αναβάτη, το πιθανότερο είναι να χρειαστείς λεξικό με τις βασικές ορολογίες του αθλήματος. Υστερα από ένα σύντομο μάθημα επιμόρφωσης, μαθαίνουμε πως υπάρχουν τέσσερις βασικές υποκατηγορίες του BMX: το Street (οι αναβάτες βγαίνουν σε δρόμους και πλατείες και προπονούνται σε σκαλιά και κάγκελα), το Dirt (πρόκειται για άλματα σε χωμάτινες πίστες που οι ίδιοι οι bmxάδες έχουν φτιάξει με φτυάρια), το Park (εξασκούνται σε πάρκα που έχουν σχεδιάσει και κατασκευάσει) και το Flatland (κάνουν χορογραφίες με το ποδήλατο πάνω στο έδαφος). Τα στέκια τους είναι πολλά, διασκορπισμένα σε κάθε γειτονιά της Αθήνας: από την Πλατεία Συντάγματος και το Μέγαρο Μουσικής μέχρι την Πλατεία Ηρώων στο Μαρούσι, την Πλατεία Νερού στο Φάληρο, το νέο πάρκο στο ΟΑΚΑ σε απόσταση αναπνοής από τον ηλεκτρικό σταθμό για όσους καταφθάνουν από μακριά.
«Για να γίνει στέκι ένα σημείο αρκεί να έχει καλό έδαφος, σκαλιά, φυσικά ή τεχνητά εμπόδια. Για εμένα βέβαια το καλύτερα σποτ είναι στον Αγιο Στέφανο, το πάρκο Bogiati Land που φτιάξαμε με την παρέα μου πριν από οκτώ χρόνια. Mου αρέσει βέβαια πολύ να βγαίνω στην πόλη και να ανακαλύπτω νέα μέρη που δεν τα έχει ραϊντάρει κανείς. Ενα από αυτά είναι το Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας και η περιοχή γύρω από αυτό. Υπάρχουν ημέρες που θα πάμε σε στάνταρ μέρη. Κάποιες άλλες όμως τις αφιερώνουμε μόνο σε καινούργιες περιοχές» εξηγεί ο Τζον Μανάρας που καβάλα στο ποδήλατό του έχει φθάσει από την Κηφισιά στον Πειραιά.
Μια μάλλον μεγάλη απόσταση για μια πόλη σαν την Αθήνα που δεν φημίζεται για τις διευκολύνσεις της προς τους ποδηλάτες. «Και όμως. Η Αθήνα είναι φιλική για τέτοιου είδους σπορ αλλά κατά τύχη». Δηλαδή; «Εχει πολλά ωραία μέρη, πλατείες με σκαλιά και ράμπες και μπόλικη ελευθερία. Στο εξωτερικό για παράδειγμα υπάρχουν κανονισμοί, σύμφωνα με τους οποίους δεν μπορείς να εξασκηθείς σε υπαίθριους χώρους. Οι bmxάδες επειδή προκαλούσαν φθορές, πλέον προπονούνται μόνο σε πάρκα ράιντερ που έχει φτιάξει η πολιτεία. Διαφορετικά βρίσκουν το μπελά τους».

Οι έλληνες ράιντερ

Η ελληνική σκηνή του BMX απαριθμεί πάνω από 1.500 ράιντερς. Αλλους σε πολύ καλό και άλλους σε λιγότερο καλό επίπεδο. Σε κάθε περίπτωση όμως, υπάρχουν προοπτικές και νέο αίμα που προκύπτει από τους διαγωνισμούς που στήνονται – περίπου τέσσερις κάθε χρόνο – σε Αθήνα, Ναύπακτο και Θεσσαλονίκη. «Το επίπεδο βέβαια στο εξωτερικό είναι σαφώς καλύτερο. Οχι σε όλες τις χώρες, σίγουρα όμως σε Βρετανία, Αυστραλία, Γερμανία και ΗΠΑ που έχουν καλύτερες υποδομές».
Για να γίνεις σπεσιαλίστας του είδους απαιτείται καλή φυσική κατάσταση, αντοχή και πνεύμα. «Αν δεν έχεις ειδικά το τελευταίο, δεν πρόκειται να μάθεις το παραμικρό κόλπο. Σίγουρα χρειάζεται και εξάσκηση και ταλέντο. Υπάρχουν για παράδειγμα αυτοί που έχουν ταλέντο και βγάζουν με ευκολία τα κόλπα, υπάρχουν όμως από την άλλη και αυτοί που προσπαθούν πολύ και στο τέλος τα καταφέρνουν καλύτερα απ’ όσους έχουν ταλέντο. Ο καλός ράιντερ όμως για εμένα, αυτός που παραδέχομαι, δεν είναι αυτός που κάνει θεαματικά άλματα. Θα πρέπει να είναι σεμνός παρά την επιτυχία του και να μαθαίνει τους μικρότερους. Αυτό άλλωστε ορίζει η κουλτούρα του BMX. Πως όταν μοιραζόμαστε τη γνώση, το άθλημα πάει μπροστά».